Προς Οφείλοντας - Για τον Στέλιο Καζαντζίδη

 

Γ. Σέρτης

ΣΤΗΝ αλλαγή του αιώνα -και λίγο πριν φύγει από τον «κόσμον αυτόν, τον γυάλινον»- ο Στέλιος τραγού-
δησε:
—Έρχονται χρόνια δύσκολα...
...ο κόσμος είναι ανάστατος...
Η αναχώρησή του -Σεπτέμβρης του 2001- ακολούθησε την πτώση των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Γεμάτες οι οθόνες από τις εφιαλτικές σκηνές, στο τηλέφωνο ζητούσαμε πληροφορίες από ομογενείς, και...
Οποία έκπληξη! Αντί για τους πύργους, άκουσες από την άλλη άκρη το:
—Χάσαμε τον Στέλιο!

Μερικά δευτερόλεπτα σιωπής, για να συνειδητοποιήσεις τι σήμαινε για τους Πανέλληνες ο Καζαντζίδης.
Άκουσες κι έγραψες:
«Αποθανώντα του -που θα ’λεγαν οι Κύπριοι και οι Πόντιοι- πολλοί μπορεί να δεσμεύουν μεγάλο μέρος της αλήθειας,αλλά-κατά βάθος-  ξέρουν:
—Ο Στέλιος αποτελεί το εθνικό κάρμα μας. Λίγο ή πολύ, ο φθόνος των επωνύμων ποτέ δεν ανέχτηκε τη λατρεία του πλήθους.
Το μοναδικό ρεκόρ του δεν είναι το πλήθος των τραγουδιών του ούτε η πρωτιά του για μισό αιώνα, παρόλη τη σύγκρουσή του με τις πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες. Το μοναδικό του ρεκόρ είναι ότι: Υπήρξε ο μόνος Έλληνας -ύστερα από τον Κωνσταντή της παραλογής του «Νεκρού Αδελφού»- που κράτησε τον όρκο του ώς το τέλος της ζωής του:
—Εγώ δεν ξανανεβαίνω σε πίστα.
Έζησε άλλα τόσα χρόνια από την ηλικία που ήταν τότε· και δεν ξανανέβηκε.
Έφυγε πικραμένος, καθώς:
Όσες φορές επιχείρησε να κινηθεί μακριά από τις -γνωστές του- ψαριές και τις καθάριες θάλασσες, βρέθηκε σε θολά νερά γεμάτα... καρχα-
ρίες.
Άσχετος με τα δημοσιοσχεσίτικα, έμπλεκε -με ευπιστία- με όσους μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την εμπιστοσύνη του: Δόκιμοι συγγραφείς δεν τον σεβάστηκαν, και αναγιωτοί του τον καταπρόδωσαν.
Πρόλαβε με την ανεπανάληπτη φωνή του, ως μόνιμος λυγμός του Πόντου να συνοψίσει από τα βιώματά του:
—Η πιο μεγάλη αμαρτία είναι στον κόσμο η αχαριστία. 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 13/09/2013