Ανάλγητη η κυπριακή κυβέρνηση για τη δυστυχία του απλού πολίτη

Η κυπριακή Τρόικα πιο ανάλγητη από την ευρωπαϊκή

  Με τον Κωστάκη Αντωνίου

Οι άνθρωποι πεθαίνουν στους δρόμους και ο Πρόεδρος ετοιμάζεται να χρίσει έξι υφυπουργούς, ενώ οι πολιτικοί ασχολούνται με θέματα «υψηλής πολιτικής»

Είναι συγκλονιστικά όσα κατέθεσε στο χθεσινό «Πρωτοσέλιδο» του «Σίγμα», ο Πρόεδρος του Συντονιστικού Συμβουλίου Εθελοντισμού στην Επαρχία Λευκωσίας, Ρένος Χατζηβασίλης. Τόνισε ότι υπάρχουν χειρότερες περιπτώσεις από αυτές που ήλθαν σε φως (θάνατος από πείνα Ελλαδίτη στη Λεμεσό, παραχώρηση παιδιών προς υιοθεσία από άπορους γονείς οι οποίοι δεν μπορούν να τα θρέψουν). Ο κ. Χατζηβασίλης μίλησε για παιδιά που δεν κρατούν λεφτά για να πάνε στο σχολείο, που βλέπουν άλλους συμμαθητές τους να τα έχουν όλα, και διερωτήθηκε, με ποιον συναισθηματικό κόσμο θα μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά και πόσο θα σφραγίσουν τη μετέπειτα ζωή τους, οι συγκλονιστικές εμπειρίες που βιώνουν σήμερα.


Όμως, πέραν αυτών, ο κ. Χατζηβασίλης προειδοποίησε ότι άρχισε να παρατηρείται κόπωση μεταξύ του κόσμου που συνεισφέρει, αλλά και κυριαρχεί απογοήτευση, για το γεγονός ότι αυτή η προτεραιότητα αφέθη εξολοκλήρου στους ώμους των εθελοντών και του απλού πολίτη. Το κράτος και οι φορείς του δεν δείχνουν καμιά πρόθεση να βοηθήσουν, είπε, και καταφέρθηκε κατά της αδιαφορίας του πολιτικού κόσμου. Οι δυστυχούντες, δήλωσε, με απογοήτευση παρακολουθούν τους πολιτικούς να ενδιαφέρονται για άλλα ζητήματα, εκτός από την επιβίωση του κόσμου, να τσακώνονται μπροστά στις τηλεοράσεις και να μην ενδιαφέρονται για το πρόβλημα των απλών ανθρώπων. Αυτή η απογοήτευση και η οργή του ταλαιπωρημένων από την οικονομική κρίση, πολιτών, θα εκφρασθεί στις προσεχείς εκλογές, κατά τρόπο που θα ενισχύει την απαξίωση προς τους πολιτικούς, ανέφερε.
Αυτή η στήλη αναδεικνύει συνεχώς το πρόβλημα των απλών πολιτών σε σχέση με την αναλγησία και την προκλητική αδιαφορία της Κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων έναντι της δυστυχίας και της πείνας που υπάρχει και την ενασχόλησή τους με άλλα θέματα, «υψηλής πολιτικής». Δεν ενδιαφέρει τους ανέργους, τους απόρους, τα νοικοκυριά που παλεύουν για τη λύση των προβλημάτων της καθημερινότητας, ούτε οι τσακωμοί του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, ούτε τα παιγνίδια εξουσίας για έλεγχο της Κεντρικής, ούτε για το ποιοι θα εκλεγούν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Κύπρου, ούτε για το ποιος ευθύνεται για την οικονομική κρίση, ούτε για τις κοκορομαχίες των πολιτικών στις τηλεοράσεις και στα άλλα Μέσα Επικοινωνίας.
Κανένας από όλους αυτούς δεν ενδιαφέρεται για το πρόβλημα του απλού ανθρώπου, που δυστυχεί. Η Κυβέρνηση και τα κόμματα έχουν άλλες προτεραιότητες. Την προτεραιότητα της κομματικής επικράτησης, ποιος θα κυριαρχήσει στο επικοινωνιακό παιγνίδι, πώς θα ρίξει το προηγούμενο κομματικό κατεστημένο και τους ανθρώπους του, για να στήσει το δικό του.
Είναι όλοι τους απάνθρωποι, ηγέτες κατώτεροι των περιστάσεων, ανάλγητοι και αδιάφοροι μπροστά στο δράμα και στη δυστυχία που περνά ο άνεργος, η άπορη οικογένεια, το πεινασμένο παιδάκι που πάει στο σχολείο χωρίς σεντ στην τσέπη του.
Πιο απαράδεκτη και ανάλγητη είναι η Κυβέρνηση, η οποία, όπως και άλλες φορές ετονίσαμε, ουδόλως ενδιαφέρεται για τη δυστυχία του απλού πολίτη. Εκεί στο Προεδρικό, εδώ και έξι μήνες που κυβερνά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν κατέβηκε ούτε μια φορά κάτω στον κόσμο, να αφουγκραστεί και να αισθανθεί τη δυστυχία του. Οι Υπουργοί του δεν πήγαν ποτέ σε κάποιο Γραφείο Εξευρέσεως Εργασίας, να δουν τη δυστυχία και τα προβλήματα των ανέργων, ούτε κατέβηκαν σε κάποιο σχολείο να ακούσουν τη δυστυχία των άπορων παιδιών. Ζούν στον κόσμο τους και στον κόσμο της «υψηλής πολιτικής». Σε μια περίοδο λιτότητας, δυστυχίας και πείνας, ετοιμάζονται να βολέψουν έξι υφυπουργούς, με κόστος ενός εκ. ευρώ.
Πόσοι χυμοί μαθητών και πόσες ανάγκες άπορων οικογενειών θα εκαλύπτοντο, αν αυτό το ένα εκ. ευρώ διετίθετο για την ανακούφιση των ευπαθών ομάδων;
Τι χρειάζονται έξι υφυπουργοί και άλλοι τόσοι ημέτεροι κουβαλητοί στα Υπουργεία, όταν ο κόσμος πεινά; Τι χρειάζεται ο Πρόεδρος σύμβουλο επί των αερομεταφορών (αμισθί, μας είπαν, ο σύμβουλος θα κάμνει για την ψυσιήν του), όταν άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους;
Μήπως, τελικά, η κυπριακή Τρόικα είναι πολύ πιο ανάλγητη και πιο απάνθρωπη από την ευρωπαϊκή;

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 20/09/2013