ΕΦΗΜΕΡΑ
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
Ο Α. έχει τελειώσει το πρώτο πτυχίο στην Ελλάδα. Έπειτα πήγε κι ένα χρονικό διάστημα στη Γαλλία για μετεκπαίδευση και τώρα ήρθε στην Κύπρο όπου κάνει μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο της Κύπρου. Η Ε. τέλειωσε κι αυτή το πρώτο της πτυχίο στην Ελλάδα, πήγε για ένα δεύτερο στο Λονδίνο πιστεύοντας ότι η εξειδίκευση θα βοηθούσε την κατάσταση, για σχεδόν δύο χρόνια έψαχνε κάτι σχετικό με τις σπουδές της κι έπειτα μπήκε κι αυτή στο πανεπιστήμιο της Κύπρου για μεταπτυχιακό. Και οι δύο κοντεύουν τα τριάντα και εξακολουθούν να σπουδάζουν, απλά και μόνο για να μην αντιμετωπίσουν το φάσμα της ανεργίας.
Και φυσικά ζουν ακόμα με τους γονείς τους, οι οποίοι ανήκουν στη μεσαία τάξη, η οποία δεν πλήγηκε ακόμα τόσο πολύ και μπορεί να συντηρεί τα παιδιά της. Ακόμα. Κι εκεί που λέγαμε «η γενιά των 700 ευρώ», δεν υπάρχουν καν θέσεις για 700 ευρώ. Είναι πια η γενιά των αιώνιων φοιτητών οι οποίοι σπουδάζουν για να μη βρεθούν άνεργοι. Και ελπίζοντας πως τα περισσότερα πτυχία θα βοηθήσουν.
Νομίζουμε πως η κρίση αφορά την Ελλάδα. Όμως η κρίση είναι ήδη στα σπίτια μας. Αλλά μπορούμε να την καμουφλάρουμε ακόμα. Πέραν των τριάντα χιλιάδων ανθρώπων είναι άνεργοι. Κι αυτοί δεν είναι οι νέοι που δηλώνουν ακόμα φοιτητές. Είναι άνθρωποι που είχαν δουλειές και τις έχασαν. Στις αγγελίες των εφημερίδων πια, στα «ζητούνται» δεν θα βρει κάποιος παρά πέντε-έξι αγγελίες την ημέρα και οι πλείστες από αυτές είναι εικονικές από οικογένειες που ζητούν οικιακή βοηθό να τα κάνει όλα με μισθό που καμιά Κύπρια δεν θα ανταποκριθεί. Απλά μπαίνει η αγγελία για να υπάρχει δικαιολογία εισαγωγής Ασιάτισσας βοηθού.
Οι πλείστες αγγελίες πια αφορούν υπηρεσίες. «Αναλαμβάνονται κουτσοδούλια», «παραδίδονται κατ’ οίκον μαθήματα», «αναλαμβάνεται η φύλαξη παιδιών»…. Κυρίως όμως παραδίδονται μαθήματα. Σπουδάζουμε και ξανασπουδάζουμε κι η μόνη μας προοπτική είναι να γίνουμε δάσκαλοι, καθηγητές, να παραδίδουμε μαθήματα. Η κρίση μπορεί να μας αναγκάσει να αξιολογήσουμε ξανά τα πράγματα. Να δούμε ξανά τους προσανατολισμούς μας. Να αλλάξουν οι στόχοι της εκπαίδευσης για να μην παράγουμε άνεργους ή αιώνιους φοιτητές.
Και φυσικά ζουν ακόμα με τους γονείς τους, οι οποίοι ανήκουν στη μεσαία τάξη, η οποία δεν πλήγηκε ακόμα τόσο πολύ και μπορεί να συντηρεί τα παιδιά της. Ακόμα. Κι εκεί που λέγαμε «η γενιά των 700 ευρώ», δεν υπάρχουν καν θέσεις για 700 ευρώ. Είναι πια η γενιά των αιώνιων φοιτητών οι οποίοι σπουδάζουν για να μη βρεθούν άνεργοι. Και ελπίζοντας πως τα περισσότερα πτυχία θα βοηθήσουν.
Νομίζουμε πως η κρίση αφορά την Ελλάδα. Όμως η κρίση είναι ήδη στα σπίτια μας. Αλλά μπορούμε να την καμουφλάρουμε ακόμα. Πέραν των τριάντα χιλιάδων ανθρώπων είναι άνεργοι. Κι αυτοί δεν είναι οι νέοι που δηλώνουν ακόμα φοιτητές. Είναι άνθρωποι που είχαν δουλειές και τις έχασαν. Στις αγγελίες των εφημερίδων πια, στα «ζητούνται» δεν θα βρει κάποιος παρά πέντε-έξι αγγελίες την ημέρα και οι πλείστες από αυτές είναι εικονικές από οικογένειες που ζητούν οικιακή βοηθό να τα κάνει όλα με μισθό που καμιά Κύπρια δεν θα ανταποκριθεί. Απλά μπαίνει η αγγελία για να υπάρχει δικαιολογία εισαγωγής Ασιάτισσας βοηθού.
Οι πλείστες αγγελίες πια αφορούν υπηρεσίες. «Αναλαμβάνονται κουτσοδούλια», «παραδίδονται κατ’ οίκον μαθήματα», «αναλαμβάνεται η φύλαξη παιδιών»…. Κυρίως όμως παραδίδονται μαθήματα. Σπουδάζουμε και ξανασπουδάζουμε κι η μόνη μας προοπτική είναι να γίνουμε δάσκαλοι, καθηγητές, να παραδίδουμε μαθήματα. Η κρίση μπορεί να μας αναγκάσει να αξιολογήσουμε ξανά τα πράγματα. Να δούμε ξανά τους προσανατολισμούς μας. Να αλλάξουν οι στόχοι της εκπαίδευσης για να μην παράγουμε άνεργους ή αιώνιους φοιτητές.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire