Συνέντευξη στην Ελένη Τσερεζόλε
Ο Κλάους Ερνστ, συμπρόεδρος του γερμανικού Die Linke, υπογραμμίζοντας την επικινδυνότητα της πολιτικής της Μέρκελ, παρατηρεί ότι "δεν μπορούν να σωθούν και οι τράπεζες και οι λαοί". Δίνει έμφαση στην κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων της Ευρώπης: "Πρέπει να δράσουμε όλοι μαζί προκειμένου να γίνουμε δυνατότεροι, και χρειαζόμαστε ένα κοινό αριστερό ευρωπαϊκό πρόγραμμα κατά της κρίσης". Ο ίδιος τονίζει και τον ρόλο που μπορούν να παίξουν τα διάφορα κοινωνικά κινήματα, τύπου Αγανακτισμένων και "Καταλάβατε". "Ελπίζω ότι τα συνδικάτα σε όλη την Ευρώπη θα πάρουν μέρος στο κίνημα κατά της δικτατορίας των ιδιωτικών τραπεζών".
* Τι πιστεύετε για τον τρόπο που η καγκελάριος Μέρκελ χειρίζεται την κρίση χρέους;
Στην πραγματικότητα, η κ. Μέρκελ είναι η πιο επικίνδυνη γυναίκα στην Ευρώπη. Καταστρέφει με αντιδημοκρατικά και αντικοινωνικά προγράμματα λιτότητας το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος. Αν τα καταφέρει, αυτό δεν θα σημάνει κάτι λιγότερο από το τέλος της δημοκρατίας στην Ευρώπη.
* Με δεδομένο το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι τάσσονται υπέρ μιας ριζικής αλλαγής της λειτουργίας της ΕΚΤ, υποστηρίζοντες ότι μπορεί να αρχίσει να τυπώνει χρήμα προκειμένου να αποφευχθεί η κερδοσκοπία των τραπεζών, γιατί το Βερολίνο είναι τόσο πεισματικά κατά της αλλαγής της πολιτικής της ΕΚΤ;
Υπάρχουν δύο απαντήσεις σε αυτό. Η πρώτη είναι: η ιδεολογία. Η Μέρκελ είναι μεγάλη οπαδός του νεοφιλελευθερισμού και οι σύμβουλοί της είναι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι της εποχής του λίθου. Δεν είναι σε θέση να αναλύσουν τα γεγονότα που λένε ότι η Ευρώπη συγκλονίζεται, για δεύτερη φορά από το 2008, πέφτοντας σε βαθιά οικονομική κρίση. Η Μέρκελ και η κυβέρνησή της βλέπουν ότι έχουμε δημοσιονομική και νομισματική κρίση, όχι κρίση της οικονομίας. Μερικές φορές θυμάμαι τον κ. Κλίντον όταν έλεγε, κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1992, απευθυνόμενος προς τον Μπους τον πρεσβύτερο: "Είναι η οικονομία, ηλίθιε!" Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν στον κίνδυνο πληθωρισμού στην περίπτωση που η ΕΚΤ αποκτήσει έναν περισσότερο ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση της οικονομικής κρίσης. Και, κατά την άποψή τους, το 1% πληθωρισμού είναι χειρότερο από ένα εκατομμύριο επιπλέον ανέργους.
Η δεύτερη απάντηση είναι: τα λόμπι. Η κυβέρνηση Μέρκελ είναι υπό την καθοδήγηση τραπεζιτών όπως ο κ. Άκερμαν της Ντόιτσε Μπανκ. Ψηφίστηκαν μερικοί νέοι νόμοι σχετικά με τους τραπεζικούς κανόνες, οι οποίοι στην πραγματικότητα γράφτηκαν από τους ειδήμονες των ιδιωτικών τραπεζών. Αν υποστηρίζετε ότι η Μέρκελ είναι η επικεφαλής της Ευρώπης, κάνετε λάθος. Η Μέρκελ λειτουργεί ως μεσάζων των τραπεζών που κατακρεουργούν τον κόσμο. Αυτοί που κρύβονται πίσω της είναι οι επικεφαλής των χρηματοπιστωτικών αγορών. Και αυτοί δεν θέλουν να βρεθεί λύση που θα τους στερεί τα εύκολα κέρδη από τη φημολογία σχετικά με τα ομόλογα.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει μία μόνο λύση για την έξοδο από αυτή την κρίση. Πρέπει να διαχωρίσουμε τη χρηματοδότηση κρατών από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Είμαστε υπέρ μιας δημόσιας τράπεζας που παρέχει τις πιστώσεις της ΕΚΤ στα κράτη της Ευρωζώνης με λογικούς τόκους. Αυτός είναι ένας διακριτός τρόπος να δοθεί στην ΕΚΤ ενεργός ρόλος στη μάχη ενάντια στην κρίση. Και δεν χρειάζεται καμία αλλαγή στα ευρωπαϊκά συμβόλαια για να γίνει κάτι τέτοιο. Δεύτερον, χρειαζόμαστε έναν ισχυρό ελεγκτικό μηχανισμό για τις αγορές. Οι τράπεζες πρέπει, τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο. Τρίτον, χρειαζόμαστε ευρωπαϊκό συντονισμό των μισθών, των δασμών και της κοινωνικής ασφάλειας. Για τη Γερμανία, αυτό σημαίνει: υψηλότερους μισθούς, υψηλότερες συντάξεις, περισσότερη κοινωνική ασφάλιση και ως συνέπεια αυτών: περισσότερες εισαγωγές από τους Ευρωπαίους γείτονές μας.
* Με ποιους τρόπους μπορεί το Die Linke μπορεί να ασκήσει πίεση στη Μέρκελ για να αλλάξει πολιτική;
Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Το Die Linke ήταν το μόνο κόμμα που ψήφισε κατά της πολιτικής λιτότητας. Τα αριστερά κόμματα σε όλη την Ευρώπη είναι πολύ αδύναμα για να αντισταθούν στα προγράμματα λιτότητας. Πρέπει να δράσουμε όλοι μαζί, προκειμένου να γίνουμε δυνατότεροι, και χρειαζόμαστε ένα κοινό αριστερό ευρωπαϊκό πρόγραμμα κατά της κρίσης.
* Θα συμφωνούσατε με το επιχείρημα ότι η κρίση χρέους της Ευρωζώνης γίνεται κρίση δημοκρατίας στην Ε.Ε., με τις Βρυξέλλες να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Ελλάδας και της Ιταλίας, ζητώντας τους να αντικαταστήσουν τις κυβερνήσεις τους με "τεχνοκράτες";
Ναι. Οι παρεμβάσεις της Ε.Ε. οδηγούν τους λαούς της Ελλάδας και της Ιταλίας σε μια ακήρυκτη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Οι εργάτες, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, τα παιδιά, δεν έχουν καμία ευκαιρία δημοκρατικής αντίστασης κατά αυτής της πολιτικής, που τους κόβει τα εισοδήματά τους, την περίθαλψή τους, την κοινωνική τους ασφάλιση και εν γένει τις ευκαιρίες της ζωής τους. Και οι δύο αυτές χώρες δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Στην Πορτογαλία η επιδρομή συνεχίζεται και πιστεύω ότι στο τέλος θα έχουμε σε όλη την Ευρώπη ένα νέο είδος μετα-δημοκρατικής τάξης, αν δεν καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε μια γρήγορη κινητοποίηση του λαού κατά της πολιτικής αυτής.
* Τι είδους πρωτοβουλίες θα μπορούσε να πάρει το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς προκειμένου να αντιδράσει κατά της προσπάθειας εφαρμογής του γερμανικού μοντέλου δημοσιονομικής λιτότητας σε όλη την Ευρώπη;
Η λύση θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει. Μπορούμε να σώσουμε τις τράπεζες ή μπορούμε να σώσουμε τους λαούς και τη δημοκρατία. Το να σωθούν και τα δύο είναι αδύνατον. Δεν είναι οι τράπεζες αλλά εμείς που εκλέγουμε τις κυβερνήσεις. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι αγώνες ανήκουν σε όλους μας. Την ερχόμενη εβδομάδα, θα μιλήσω ενώπιον της γερμανικής Βουλής. Και θα πω το εξής: όταν ο ελληνικός λαός, ο πορτογαλικός λαός ξεσηκώνονται κατά της πολιτικής λιτότητας και κατεβαίνουν σε απεργίες, απεργούν επίσης και για εμάς.
* Πιστεύετε ότι τα κινήματα "Καταλάβατε", μαζί με τα κινήματα των Αγανακτισμένων, μπορούν να δώσουν λύση σε αυτό που μοιάζει να είναι πλέον παγκόσμια κρίση;
Τα κινήματα "Καταλάβατε" είναι μια αρχή που μας γεμίζει με ελπίδα. Αυτοί οι νέοι, κυρίως, άνθρωποι πηγαίνουν μπροστά. Αλλά το κίνημά τους πρέπει να γίνει ισχυρότερο και αυτό σημαίνει και πιο ευρηματικό. Ελπίζω ότι τα συνδικάτα σε όλη την Ευρώπη θα πάρουν μέρος στο κίνημα κατά της δικτατορίας των ιδιωτικών τραπεζών. Πρέπει να αντιληφθούμε ένα πράγμα: τα όρια δεν είναι μεταξύ των Ελλήνων και των Γερμανών, αλλά μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών, μεταξύ των εργαζομένων και των τραπεζιτών.
Πηγή: Η Αυγή
Δημοσιεύτηκε στις 20/11/2011
Αν υποστηρίζετε ότι η Μέρκελ είναι η επικεφαλής της Ευρώπης, κάνετε λάθος. Η Μέρκελ λειτουργεί ως μεσάζων των τραπεζών που κατακρεουργούν τον κόσμο. Αυτοί που κρύβονται πίσω της είναι οι επικεφαλής των χρηματοπιστωτικών αγορών
* Τι πιστεύετε για τον τρόπο που η καγκελάριος Μέρκελ χειρίζεται την κρίση χρέους;
Στην πραγματικότητα, η κ. Μέρκελ είναι η πιο επικίνδυνη γυναίκα στην Ευρώπη. Καταστρέφει με αντιδημοκρατικά και αντικοινωνικά προγράμματα λιτότητας το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος. Αν τα καταφέρει, αυτό δεν θα σημάνει κάτι λιγότερο από το τέλος της δημοκρατίας στην Ευρώπη.
* Με δεδομένο το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι τάσσονται υπέρ μιας ριζικής αλλαγής της λειτουργίας της ΕΚΤ, υποστηρίζοντες ότι μπορεί να αρχίσει να τυπώνει χρήμα προκειμένου να αποφευχθεί η κερδοσκοπία των τραπεζών, γιατί το Βερολίνο είναι τόσο πεισματικά κατά της αλλαγής της πολιτικής της ΕΚΤ;
Υπάρχουν δύο απαντήσεις σε αυτό. Η πρώτη είναι: η ιδεολογία. Η Μέρκελ είναι μεγάλη οπαδός του νεοφιλελευθερισμού και οι σύμβουλοί της είναι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι της εποχής του λίθου. Δεν είναι σε θέση να αναλύσουν τα γεγονότα που λένε ότι η Ευρώπη συγκλονίζεται, για δεύτερη φορά από το 2008, πέφτοντας σε βαθιά οικονομική κρίση. Η Μέρκελ και η κυβέρνησή της βλέπουν ότι έχουμε δημοσιονομική και νομισματική κρίση, όχι κρίση της οικονομίας. Μερικές φορές θυμάμαι τον κ. Κλίντον όταν έλεγε, κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1992, απευθυνόμενος προς τον Μπους τον πρεσβύτερο: "Είναι η οικονομία, ηλίθιε!" Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν στον κίνδυνο πληθωρισμού στην περίπτωση που η ΕΚΤ αποκτήσει έναν περισσότερο ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση της οικονομικής κρίσης. Και, κατά την άποψή τους, το 1% πληθωρισμού είναι χειρότερο από ένα εκατομμύριο επιπλέον ανέργους.
Η δεύτερη απάντηση είναι: τα λόμπι. Η κυβέρνηση Μέρκελ είναι υπό την καθοδήγηση τραπεζιτών όπως ο κ. Άκερμαν της Ντόιτσε Μπανκ. Ψηφίστηκαν μερικοί νέοι νόμοι σχετικά με τους τραπεζικούς κανόνες, οι οποίοι στην πραγματικότητα γράφτηκαν από τους ειδήμονες των ιδιωτικών τραπεζών. Αν υποστηρίζετε ότι η Μέρκελ είναι η επικεφαλής της Ευρώπης, κάνετε λάθος. Η Μέρκελ λειτουργεί ως μεσάζων των τραπεζών που κατακρεουργούν τον κόσμο. Αυτοί που κρύβονται πίσω της είναι οι επικεφαλής των χρηματοπιστωτικών αγορών. Και αυτοί δεν θέλουν να βρεθεί λύση που θα τους στερεί τα εύκολα κέρδη από τη φημολογία σχετικά με τα ομόλογα.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει μία μόνο λύση για την έξοδο από αυτή την κρίση. Πρέπει να διαχωρίσουμε τη χρηματοδότηση κρατών από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Είμαστε υπέρ μιας δημόσιας τράπεζας που παρέχει τις πιστώσεις της ΕΚΤ στα κράτη της Ευρωζώνης με λογικούς τόκους. Αυτός είναι ένας διακριτός τρόπος να δοθεί στην ΕΚΤ ενεργός ρόλος στη μάχη ενάντια στην κρίση. Και δεν χρειάζεται καμία αλλαγή στα ευρωπαϊκά συμβόλαια για να γίνει κάτι τέτοιο. Δεύτερον, χρειαζόμαστε έναν ισχυρό ελεγκτικό μηχανισμό για τις αγορές. Οι τράπεζες πρέπει, τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο. Τρίτον, χρειαζόμαστε ευρωπαϊκό συντονισμό των μισθών, των δασμών και της κοινωνικής ασφάλειας. Για τη Γερμανία, αυτό σημαίνει: υψηλότερους μισθούς, υψηλότερες συντάξεις, περισσότερη κοινωνική ασφάλιση και ως συνέπεια αυτών: περισσότερες εισαγωγές από τους Ευρωπαίους γείτονές μας.
* Με ποιους τρόπους μπορεί το Die Linke μπορεί να ασκήσει πίεση στη Μέρκελ για να αλλάξει πολιτική;
Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Το Die Linke ήταν το μόνο κόμμα που ψήφισε κατά της πολιτικής λιτότητας. Τα αριστερά κόμματα σε όλη την Ευρώπη είναι πολύ αδύναμα για να αντισταθούν στα προγράμματα λιτότητας. Πρέπει να δράσουμε όλοι μαζί, προκειμένου να γίνουμε δυνατότεροι, και χρειαζόμαστε ένα κοινό αριστερό ευρωπαϊκό πρόγραμμα κατά της κρίσης.
* Θα συμφωνούσατε με το επιχείρημα ότι η κρίση χρέους της Ευρωζώνης γίνεται κρίση δημοκρατίας στην Ε.Ε., με τις Βρυξέλλες να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Ελλάδας και της Ιταλίας, ζητώντας τους να αντικαταστήσουν τις κυβερνήσεις τους με "τεχνοκράτες";
Ναι. Οι παρεμβάσεις της Ε.Ε. οδηγούν τους λαούς της Ελλάδας και της Ιταλίας σε μια ακήρυκτη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Οι εργάτες, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, τα παιδιά, δεν έχουν καμία ευκαιρία δημοκρατικής αντίστασης κατά αυτής της πολιτικής, που τους κόβει τα εισοδήματά τους, την περίθαλψή τους, την κοινωνική τους ασφάλιση και εν γένει τις ευκαιρίες της ζωής τους. Και οι δύο αυτές χώρες δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Στην Πορτογαλία η επιδρομή συνεχίζεται και πιστεύω ότι στο τέλος θα έχουμε σε όλη την Ευρώπη ένα νέο είδος μετα-δημοκρατικής τάξης, αν δεν καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε μια γρήγορη κινητοποίηση του λαού κατά της πολιτικής αυτής.
* Τι είδους πρωτοβουλίες θα μπορούσε να πάρει το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς προκειμένου να αντιδράσει κατά της προσπάθειας εφαρμογής του γερμανικού μοντέλου δημοσιονομικής λιτότητας σε όλη την Ευρώπη;
Η λύση θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει. Μπορούμε να σώσουμε τις τράπεζες ή μπορούμε να σώσουμε τους λαούς και τη δημοκρατία. Το να σωθούν και τα δύο είναι αδύνατον. Δεν είναι οι τράπεζες αλλά εμείς που εκλέγουμε τις κυβερνήσεις. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι αγώνες ανήκουν σε όλους μας. Την ερχόμενη εβδομάδα, θα μιλήσω ενώπιον της γερμανικής Βουλής. Και θα πω το εξής: όταν ο ελληνικός λαός, ο πορτογαλικός λαός ξεσηκώνονται κατά της πολιτικής λιτότητας και κατεβαίνουν σε απεργίες, απεργούν επίσης και για εμάς.
* Πιστεύετε ότι τα κινήματα "Καταλάβατε", μαζί με τα κινήματα των Αγανακτισμένων, μπορούν να δώσουν λύση σε αυτό που μοιάζει να είναι πλέον παγκόσμια κρίση;
Τα κινήματα "Καταλάβατε" είναι μια αρχή που μας γεμίζει με ελπίδα. Αυτοί οι νέοι, κυρίως, άνθρωποι πηγαίνουν μπροστά. Αλλά το κίνημά τους πρέπει να γίνει ισχυρότερο και αυτό σημαίνει και πιο ευρηματικό. Ελπίζω ότι τα συνδικάτα σε όλη την Ευρώπη θα πάρουν μέρος στο κίνημα κατά της δικτατορίας των ιδιωτικών τραπεζών. Πρέπει να αντιληφθούμε ένα πράγμα: τα όρια δεν είναι μεταξύ των Ελλήνων και των Γερμανών, αλλά μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών, μεταξύ των εργαζομένων και των τραπεζιτών.
Πηγή: Η Αυγή
Δημοσιεύτηκε στις 20/11/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire