Μιχάλης Παπαδόπουλος
Ενσωμάτωση και συνδιαχείριση
Στην πραγματικότητα, η εκλογή Δ. Χριστόφια, ήταν η επικύρωση του γεγονότος της πλήρους ενσωμάτωσης του ΑΚΕΛ στο φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα και στους θεσμούς της αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η «τυπική» νομιμοποίηση του ιστορικού συμβιβασμού του με τις «δυνάμεις του κεφαλαίου» και τις «άρχουσες κοινωνικές τάξεις», ξένες και εγχώριες. Η πιστοποίηση, τέλος, της ακραιφνούς προσαρμογής του στις «αδήριτες λογικές» της παγκόσμιας οικονομίας και τους πολιτικούς θεσμούς που κανοναρχούν στην υπηρεσία τους.
Τα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ επιβεβαιώνουν, στην πράξη, την απεμπόληση της επαναστατικής του κληρονομιάς, η επίκληση της οποίας λειτουργεί, πλέον, σε ρητορικό επίπεδο, ως το μυθολογικό αναπλήρωμα των ανεκπλήρωτων «επαναστατικών προσδοκιών», καθώς ο ευαγγελιζόμενος ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, από τον οποίο θα κυοφορηθεί η έλευση του νέου αταξικού ανθρώπου, παραπέμπεται στις ακαθόριστες συγκυρίες ενός αδιάγνωστου μέλλοντος.
Πρόκειται για την ολοσχερή εγκατάλειψη της έννοιας της κοινωνικής σύγκρουσης και του ταξικού αγώνα και την πλήρη υπαγωγή στη διαχειριστική λογική ενός σοσιαλφιλελεύθερου τεχνοκρατισμού, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα της συνολικής αναθέσμισης της κοινωνίας ως ρυθμιστική διαχείριση «τομεακών προβλημάτων» και περιστέλλει το πρόταγμα της κατάργησης της κοινωνικής ανισότητας στη ρύθμιση των «λειτουργικών ανισορροπιών του συστήματος» μέσα από τη συνέργεια «μεικτών» διαχειριστικών μοντέλων.
ΠΗΓΗ : Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ 18/03/2012
Ενσωμάτωση και συνδιαχείριση
Στην πραγματικότητα, η εκλογή Δ. Χριστόφια, ήταν η επικύρωση του γεγονότος της πλήρους ενσωμάτωσης του ΑΚΕΛ στο φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα και στους θεσμούς της αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η «τυπική» νομιμοποίηση του ιστορικού συμβιβασμού του με τις «δυνάμεις του κεφαλαίου» και τις «άρχουσες κοινωνικές τάξεις», ξένες και εγχώριες. Η πιστοποίηση, τέλος, της ακραιφνούς προσαρμογής του στις «αδήριτες λογικές» της παγκόσμιας οικονομίας και τους πολιτικούς θεσμούς που κανοναρχούν στην υπηρεσία τους.
Τα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης του ΑΚΕΛ επιβεβαιώνουν, στην πράξη, την απεμπόληση της επαναστατικής του κληρονομιάς, η επίκληση της οποίας λειτουργεί, πλέον, σε ρητορικό επίπεδο, ως το μυθολογικό αναπλήρωμα των ανεκπλήρωτων «επαναστατικών προσδοκιών», καθώς ο ευαγγελιζόμενος ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, από τον οποίο θα κυοφορηθεί η έλευση του νέου αταξικού ανθρώπου, παραπέμπεται στις ακαθόριστες συγκυρίες ενός αδιάγνωστου μέλλοντος.
Πρόκειται για την ολοσχερή εγκατάλειψη της έννοιας της κοινωνικής σύγκρουσης και του ταξικού αγώνα και την πλήρη υπαγωγή στη διαχειριστική λογική ενός σοσιαλφιλελεύθερου τεχνοκρατισμού, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα της συνολικής αναθέσμισης της κοινωνίας ως ρυθμιστική διαχείριση «τομεακών προβλημάτων» και περιστέλλει το πρόταγμα της κατάργησης της κοινωνικής ανισότητας στη ρύθμιση των «λειτουργικών ανισορροπιών του συστήματος» μέσα από τη συνέργεια «μεικτών» διαχειριστικών μοντέλων.
ΠΗΓΗ : Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ 18/03/2012
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire