Κύπρος : Δεν παρέχονται βασικές υπηρεσίες

ΕΦΗΜΕΡΑ

Υγεία και Παιδεία δεν είναι για όλους;

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΠΡΙΝλίγα χρόνια, η προηγούμενη κυβέρνηση επεξεργαζόταν σχέδιο χρηματοδότησης της γεννητικότητας, για εθνικούς κυρίως λόγους. Θυμόμαστε, μιλούσαν για χορηγία μέχρι και είκοσι χιλιάδες ευρώ για την απόκτηση τρίτου τέκνου. Το σχέδιο δεν προχώρησε και η πλειοψηφεία των Κυπρίων συνέχισαν να κάνουν έναδύο παιδιά. Σήμερα, λόγω οικονομικών δυσκολιών όλο και περισσότεροι γονείς ψάχνουν μια θέση σε δημόσιο ή κοινοτικό νηπιαγωγείο για να στείλουν τα παιδιά τους, εγκαταλείποντας τα ιδιωτικά σε μια προσπάθεια να τα βγάλουν πέρα με τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ωστόσο, τα δημόσια νηπιαγωγεία, παρόλο που είναι υποχρεωτική πια η Προδημοτική, τουλάχιστον, Εκπαίδευση, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη ζήτηση. Όπως ούτε και τα νοσοκομεία.
Ο υπουργός Υγείας μάλιστα σκέφτεται, όπως δήλωσε, να επιβάλει ταρίφες ώστε να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία. Με άλλα λόγια, κρατικά νοσηλευτήρια και σχολεία απευθύνονται σε μια κοινωνία της οποίας σημαντικό μέρος του πληθυσμού μπορεί να καταφεύγει στον ιδιωτικό τομέα. Αν για κάποιο λόγο όλα τα παιδιά αποφασίσουν να φοιτήσουν σε δημόσιο νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, πράγμα που δικαιούνται, η δημόσια Εκπαίδευση δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Όπως φυσικά ούτε και τα νοσοκομεία, που έτσι κι αλλιώς πάντοτε ήταν φρακαρισμένα και για μια απλή επέμβαση καταρράχτη θα πρέπει να αναμένει κάποιος μέχρι και ένα χρόνο από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η ανάγκη επέμβασης. Κι αυτά πριν ακόμα την οικονομική κρίση και την αύξηση των ασθενών στα δημόσια νοσηλευτήρια.
Πριν πέντε χρόνια, φυσικά, όταν μας ήθελαν να κάνουμε τρία και τέσσερα παιδιά, δεν είχαν διαφανεί οι δυσκολίες στην οικονομία. Δεν φανταζόταν κανείς πως οι γυναίκες θα μπορούσαν να απευθυνθούν στα δημόσια μαιευτήρια για να φέρουν στον κόσμο το παιδί τους ούτε πως  στη συνέχεια θα προτιμούσαν το δημόσιο νηπιαγωγείο.
Ωστόσο, θεωρητικά όλοι οι πολίτες θα πρέπει να μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στην Παιδεία και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κι η οικονομική κρίση είναι μια πραγματικότητα. Μπορούν οι δύο τομείς, της Υγείας και της Παιδείας, να αναδιπλωθούν για να καλύψουν όσους πολίτες αποτείνονται στις δημόσιες υπηρεσίες;