Κύπρος : Πολιτικά έχουμε πτωχεύσει!

ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

Αυτομαστίγωμα και... ηδονή για τα αρνιά τους!

Του Νίκου Τόκα

ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΑΜΕ το χθεσινό κείμενο για το Εθνικό Συμβούλιο και τα συνήθη ρεζιλίκια της πολιτικής ηγεσίας που... μαραζώνει αν δεν αυτομαστιγωθεί και αυτοδιασυρτεί, είχαμε μια μικρή υποψία ότι ίσως κάπου γινόμαστε υπερβολικά σκληροί και άδικοι με τους εθνοπατέρες μας, ενώ -δεν το κρύβουμε- νιώσαμε να εγκαθίσταται μέσα μας η... τύψη, όταν το παραδώσαμε για σελίδωση.
•••Όταν όμως την επαύριο διαβάσαμε τις νέες λεπτομέρειες που γνώστηκαν ή διέρρευσαν από την ίδια συνεδρία του Εθνικού, αλλά και μετά από δηλώσεις ταγών, τότε… αποφανθήκαμε ότι τελικά «ό,τι τους γράψεις εν χαλάλιν τους» και ότι δεν... αντρέπονται τίποτε. Και ότι είναι κρίμα γιατί αυτοί έπρεπε να ήταν πρότυπα χαρακτήρα, ευγένειας και ευθυκρισίας και όχι να εμπαίζουν και να περιπαίζουν τόσο άκομψα και κακόγουστα ένα πονεμένο λαό. Και ουσιαστικά, με τα πείσματα, τις εμμονές, τις προσωπικές έριδες και ανασφάλειές τους, συν τα κομματικά τους «κολλήματα», να τον παίρνουν στο λαιμό τους!
•••Λοιπόν, αγαπητοί συμπολίτες, μετά και την προχθεσινή συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, ο «επίλογος» είναι και πικρός και τραγικός: Πολιτικά έχουμε πτωχεύσει! Και δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία πλέον ότι η πατρίς βρίσκεται σταθερά σε… αυτόματο πιλότο: Καθόσον οι «πιλότοι» και «συγκυβερνήτες», εκτός του ότι διαφωνούν για την… ενδεδειγμένη πορεία, εκτός του ότι θορυβούν βάρβαρα, διαπληκτίζονται και χειρονομούν, λες και παίζουν πρέφα στο συνοικιακό καφενείο, κάποιοι παρουσιάζονται να έχουν και μειωμένη συναίσθηση του καθήκοντος και της ευθύνης τους - διερωτώμαστε κατά πόσον οι ίδιοι έχουν και άγνοια κινδύνου!
•••Επομένως: Εν τη απουσία ελπίδας και ελλείψει εμπιστοσύνης προς... γήινους ηγέτες, μας σπρώχνουν προς τον Θεό και Κύριό μας: Για προσευχή και εξομολόγηση. Μπας και μας γλυτώσει από τα χειρότερα που έρχονται στο εθνικό πρόβλημα. Εξελίξεις που τις… οσφρίζονται οι ταγοί αλλά δεν τολμούν να πουν λέξη, γιατί αναπόφευκτα θα πρέπει να απαντήσουν και στην ερώτηση «τι έκαναν κιόλας για να τις αποτρέψουν». Γιατί αν δεν μπορούν να τις αναχαιτίσουν, τότε τι διάολο θέλουν τις θέσεις και τα αξιώματα; Μήπως απλά... ηδονίζονται και μόνο με την αίσθηση ότι (ακόμα)… διοικούν ολόκληρους στρατούς από άλαλα και πειθαρχημένα στα παραγγέλματά τους αρνιά;