Τα ποιήματα και τα τραγούδια

Ένας ο λυρισμός

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Αύριο στον «Ιανό» θα παρουσιαστούν συγκεντρωμένα σε τόμο τα τραγούδια του Μάνου Ελευθερίου. Και είναι άλλη μια μεγάλη γιορτή για τον πολιτισμό μας αυτή η έκδοση. Γιατί το τραγούδι πέρα από τη μελωδία είναι και στίχος και ο στίχος που προσφέρει στο μέλος το μήνυμα είναι το παραπλήρωμα της αισθητικής χαράς ενός τραγουδιού.

Είχα παλαιότερα προτείνει να διακινδυνεύσει κάποιος (πιστεύω εκ του ασφαλούς) να τολμήσει μια ανθολογία αρχαίου και νεότερου ελληνικού λυρισμού, όπου θα συγκεντρώνονται λυρικοί στίχοι από τη Σαπφώ, τον Αλκμάνα, τον Ανακρέοντα, τον Αρχίλοχο (από μεταφράσεις που υπάρχουν) μέχρι τους προεπαναστατικούς λυρικούς, τους Ρομαντικούς, τη γενιά του 1880 (Παλαμάς, Μαλακάσης, Πορφύρας), τη γενιά του 1910, του 1930, του '40, του '50 (από τον Αγρα και τον Καρυωτάκη έως τον Αναγνωστάκη, τον Σαχτούρη, τον Λειβαδίτη, τον Βαρβέρη, τον Κοντό).
Και πλάι τους τον Πυθαγόρα, τον Αττίκ, τον Χαιρόπουλο, την Παπαγιαννοπούλου, τον Μητσάκη, τον Σακελλάριο, τον Κινδύνη, τον Ακη Δασκαλόπουλο, τον Νίκο Γκάτσο, τον Ακη Πάνου, τον Καλδάρα και βεβαίως τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Γκανά, τον Χριστοδούλου, τη Νικολακοπούλου, τη Ζιώγα και άλλους σπουδαίους και μη εξαιρετέους.
Τι θα αποδείκνυε μια τέτοια ανθολογία; Οτι αρχαίος και νεώτερος λυρισμός είναι ένας και αδιαίρετος και στίχοι του Ελευθερίου ή του Παπαδόπουλου, του Γκάτσου και του Καλαμίτση δεν έχουν τίποτα που να υπολείπεται των στίχων του Χατζόπουλου, του Φιλύρα και του Στησιχόρου.
Ας γίνει μια δοκιμή.

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013