Η Κεντροαριστερά και ο περιδεής λογιστής της μικροπολιτικής πονηριάς, του μεγάλου ψεύδους και της συνεχούς αλχημείας

Ποιος «πούλησε» τον κ. Γιαννίτση;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Μαυλιστικές διακηρύξεις, μηντιακή υποστήριξη, παράγοντες και υποβολείς του παρασκηνίου. Ολα. Τα έχουν όλα μέχρι στιγμής οι «58» της «Κεντροαριστεράς». Εκτός από δύο. Ψηφοφόρους και αρχηγό. Η χιλιάδα που πήγε στο «Ακροπόλ» δεν είναι άρτος για να πολλαπλασιαστεί θεϊκά και να προϊδεάσει για καλή συγκομιδή στις εκλογές. Αλλά όπου να 'ναι θα φανεί. Οι κάλπες είναι σχετικά κοντά.

Ομως αρχηγό δεν βρίσκουν. Δυσκολεύονται. Γι' αυτό αποπειράθηκαν -κάτι σαν δοκιμή φάνηκε- να προβάλουν τον Τάσο Γιαννίτση, υπουργό του Σημίτη, ως πιθανό επικεφαλής του υδαρούς και αδιαμόρφωτου σχήματος. Γιαννίτσης φωταγωγημένος: ήταν ο υπουργός που προσπάθησε να κάνει τομή στο πάσχον Ασφαλιστικό, αλλά βρήκε τοίχο. Παραιτήθηκε, δεν έγινε δεκτή η παραίτησή του, αλλά σε λίγες μέρες καρατομήθηκε. Ανασχηματισμός και αντικατάσταση από τον Ρέππα.

Η γενναία απόπειρα του ευπρεπούς Γιαννίτση υψώνεται από τους «58» -και προβάλλεται καταιγιστικώς από τα μηντιακά αντηχεία- ως δείγμα γραφής τού τι θα μπορούσε να γίνει για να μην φτάσει η χώρα στο σημερινό κατάντημα. Αναγκαίες τομές τις οποίες είχε έτοιμες η κυβέρνηση Σημίτη -έτσι λένε οι «58» και οι συν αυτοίς-, αλλά τις είχε αρνηθεί, πολεμήσει και αναχαιτίσει το συνδικαλιστικό κατεστημένο και το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα. Πάμε παρακάτω;
Ασφαλιστικό, λοιπόν. Χάος, στρεβλώσεις και προκλητικές ρυθμίσεις, όπως αποκαλύπτεται σήμερα. Μείζον θέμα. Προτεραιότητα για μια σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση. Επομένως, έτοιμο σχέδιο, αναλυτική ενημέρωση για να καταλάβει ο κόσμος τι συμβαίνει και ποιοι κίνδυνοι διαγράφονται, στιβαρές κινήσεις και αποφασιστικότητα. Δηλαδή, στην άκρη το πολιτικό κόστος προκειμένου να εξυγιανθεί το Ασφαλιστικό. Εξάλλου, η κυβέρνηση Σημίτη διατυμπάνιζε εμμονικά ότι αγνοούσε το πολιτικό κόστος. Δεν την ενδιέφερε. Για το καλό της χώρας...
Ας δούμε λίγο το πολιτικό σκηνικό της εποχής. Σημίτης απολύτως κυρίαρχος, υμνούμενος πανταχόθεν. Οικονομικοί παράγοντες, μήντια -ακόμη και παραδοσιακά της Δεξιάς-, μέρος της Αριστεράς, Ευρωπαϊκή Ενωση, τραπεζίτες. Ολοι δικοί του. Με πάθος... Λένε ότι δεν είχε το κόμμα ο Σημίτης και ότι αυτό ήταν το μεγάλο φρένο. Ποιο κόμμα, αλήθεια; Ο Τσαχατζόπουλος ήταν «αλυσοδεμένος» με σκάνδαλα, και ο Σημίτης το ήξερε. Τα γκεσέμια του κόμματος, με πρώτον τον Γ. Παπανδρέου, ήταν μαζί του. Κάποιους σοβαρούς, όπως ήταν ο αείμνηστος Αναστάσης Πεπονής, τους είχε «καθαρίσει». Ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν στους ουρανούς. Και κάτι λίγοι, που ορκίζονταν στ' όνομά του, είχαν ελάχιστη επιρροή. Τι έμενε; Οι συνδικαλιστές...
Ε, λοιπόν, οι συνδικαλιστές (Πολυζωγόπουλος, Καραμίχος κ.ά.) υπό την «εποπτεία» του Χρ. Πρωτόπαπα δεν ήσαν απλώς σημιτικοί, αλλά συνέβαλαν αποφασιστικά στην εκλογή και στην μετέπειτα στήριξη του Κ. Σημίτη. Στήριξη σημαίνει και ανταπόδοση. Γι' αυτό επί έξι χρόνια ο κατά τα άλλα «εκσυγχρονιστής» πρωθυπουργός δεν τόλμησε να θίξει τα κακώς κείμενα από όσα προνομιακώς είχαν κατακτήσει οι συνδικαλιστές. Γι' αυτό ήταν αδύνατο να τα βάλει μαζί τους στο κρίσιμο θέμα του Ασφαλιστικού. Ηταν ένας από τους σιδερένιους βραχίονες του Σημίτη ο ελεγχόμενος συνδικαλισμός. Και μπροστά του χτύπαγε προσοχή ο δήθεν τολμητίας.
Το βράδυ του μεγάλου συλλαλητηρίου στο Σύνταγμα, ο Σημίτης έστεκε πελαγωμένος σαν «φοβισμένο ανθρωπάκι». Φοβόταν ότι θα πέσει. Και τηλεφωνούσε δώθε-κείθε -ακόμη και σε εσωκομματικούς αντιπάλους-, για να δει «τι γίνεται»... Αντί λοιπόν να βγει έστω την ύστατη στιγμή και να κάνει αυτό που όφειλε να πράξει εξαρχής, δηλαδή να απευθυνθεί με διάγγελμα στην κοινωνία και να εξηγήσει με το νι και με το σίγμα το αναγκαίον και επείγον της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, τι έκανε; Μέτρησε το πολιτικό κόστος, οπισθοχώρησε, καρατόμησε τον Γιαννίτση και άφησε τα παθογενή ανέγγιχτα. Οπως άλλωστε έκανε σε όλους τους τομείς...
Ενας σοβαρός ηγέτης, που βλέπει τον γκρεμό του Ασφαλιστικού, μιλάει ανοιχτά τουλάχιστον για τις στρεβλώσεις. Αυτές που βλέπουμε σήμερα με τις πολλαπλές συντάξεις κτλ. Τα λες ευθέως και καθιστάς την κοινωνία, ενημερωμένη ούσα, υπεύθυνη και υπόλογη. Κι αν σε ρίξουν, φεύγεις με το κεφάλι ψηλά, βέβαιος ότι μόχθησες για το καλό της χώρας σου. Και το αίμα στο κεφάλι άλλων. Αλλά ποιος να το κάνει; Ο περιδεής λογιστής της μικροπολιτικής πονηριάς του μεγάλου ψεύδους και της συνεχούς αλχημείας;
Ομως ο πλέον σοβαρός λόγος για την αναχαίτιση της απόπειρας Γιαννίτση είναι άλλος. Η κοινωνία ζούσε το παραμύθι της. Ισχυρή οικονομία, Ευρωζώνη, χρήματα με τη σέσουλα, παράδεισος. Ειδυλλιακή εικόνα, που ξεπερνούσε το όριο της ψευδαίσθησης... Ποιος είχε φροντίσει γι' αυτή την τεχνητή εικόνα; Ποιος έλεγε χονδροειδή ψεύδη με αρωγούς τα αφηνιασμένα μήντια της εποχής, τους τραπεζίτες, τους πανεπιστημιακούς και τους αρθρογράφους -ναι, όλοι βρίσκονται τώρα στο θερμοκήπιο των «58»- και τους μεγαλοπαράγοντες, ημέτερους και ξένους; Και πώς είναι δυνατόν, όταν έχεις καλλιεργήσει τέτοιαν εικόνα στην κοινωνία, να περιμένεις ότι εκείνη θα δεχθεί να κάνει πίσω και να παρατήσει αυτά που εσύ απλόχερα της χάρισες ή συμφώνησες ιδιοτελώς επί χρόνια να μην τα θίξεις;
Λοιπόν, όσοι κρέμονται από το εγχείρημα Γιαννίτση, ας ψάξουν τον θύτη. Τον κυρίως υπεύθυνο. Αυτόν τον πελιδνό της καθηλωμένης διαχείρισης. Αυτόν που υποστηρίζει σήμερα το εγχείρημά τους. Τον Κ. Σημίτη... Αλλιώς, δικαίως θα αποκαλούνται «σημιταριό», που επιχειρεί να κοροϊδέψει πάλι την κοινωνία...