Ελλάδα - Κατώτεροι των περιστάσεων

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Οι στήλες, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ύλη της εφημερίδας, δεν γράφονται την τελευταία στιγμή αλλά δύο ή τρεις ημέρες νωρίτερα. Γι' αυτό υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, στο διάστημα που μεσολαβεί, να συμβούν πράγματα που ανατρέπουν τα όσα ίσχυαν, με αποτέλεσμα ο εκάστοτε γράφων να αισθάνεται ανόητος -για να μην πω κάτι άλλο- χωρίς να έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει.
Αυτή τη φορά όμως το γράψιμο καθυστέρησε. Η αιφνίδια ανακοίνωση δημοψηφίσματος, το ταξίδι στις Κάνες, η υπαναχώρηση ως προς το δημοψήφισμα, οι φήμες για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης κοινής αποδοχής που θα ψήφιζε τη δανειακή σύμβαση κι αμέσως μετά θα έκανε εκλογές, οι διαφορετικές αναγνώσεις τής εν λόγω συμφωνίας από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ή μάλλον τον κ. Παπανδρέου, γιατί πολλοί στο κόμμα του άλλα κατάλαβαν, όλα τούτα μας ανάγκασαν να καθυστερήσουμε όσο γίνεται, γιατί κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει όχι η επόμενη ημέρα αλλά η επόμενη ώρα.

Ενα γενικό συμπέρασμα όμως μπορούμε να το βγάλουμε: από τότε που άρχισε η κρίση, πριν από δύο χρόνια, ο πολιτικός κόσμος της χώρας αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων. Να παραδεχθώ ότι οι περιστάσεις αποδείχθηκαν αφάνταστα δύσκολες, ανάλογες με εκείνες που αντιμετώπισε η χώρα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ή μετά τον πόλεμο. Κι αυτό που τις έκανε τόσο περίπλοκες και δυνάμει καταστροφικές, όχι μόνο για μας αλλά και για τους άλλους, ήταν η εμπλοκή της Ελλάδας σε ένα υπερεθνικό σχήμα, από όπου εισπράξαμε εκτός από βοήθεια και χαστούκια, όταν οι δικές μας αστοχίες επηρεάζουν αρνητικά ολόκληρο τον κόσμο.
Αρχίζοντας από την κυβέρνηση, το έργο της χαρακτηρίζεται από υπερβολική αισιοδοξία και ωραίες ιδέες, από τις οποίες έλειπε, συχνά εντελώς, η πρακτική διάσταση. Η παράλειψη δεν ήταν τυχαία. Στα λόγια όλα διορθώνονται· στην πράξη όμως το ΠΑΣΟΚ όφειλε να εκθεμελιώσει ένα πελατειακό σύστημα που το κράτησε στην εξουσία επί δεκαετίες. Κι αν στην κυβέρνηση υπήρχαν κάποιοι που ήθελαν να πάνε μπροστά, υπήρχαν ακόμα περισσότεροι οι οποίοι είχαν επενδύσει τα πάντα στις παλιές αμαρτωλές πρακτικές. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι...
Η αξιωματική αντιπολίτευση, ξεπερνώντας με περισσή ευκολία την κολοσσιαία ευθύνη της για τα δημοσιονομικά της χώρας και τη χονδροειδή παραποίηση των στοιχείων που παρουσίαζαν στις Βρυξέλλες -από τότε που βγήκε το παρντόν, χάθηκε το φιλότιμο- επένδυσε σε εξωφρενικές υποσχέσεις, όπως π.χ. θα εξαφανίσουμε το έλλειμμα σε 18 μήνες, και δεν δίστασε να κλείσει το μάτι ή να υποστηρίξει ανοιχτά διάφορες συντεχνιακές διεκδικήσεις για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς.
Οσο για την Αριστερά, ξεκίνησε από την ορθή θέση ότι όποιος αδικείται πρέπει να εξεγείρεται, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όποιος εξεγείρεται πρέπει να έχει αδικηθεί, παραβιάζοντας έτσι όχι μόνο την πολιτική αλλά και την απλή λογική. Με μοναδική εξαίρεση τη Δημοκρατική Αριστερά, που έδωσε δείγματα ευθύνης -ίσως γι' αυτό ο Φώτης Κουβέλης αναδείχθηκε πρώτος σε πρόσφατη δημοσκόπηση για το πιο δημοφιλές πρόσωπο στην Ελλάδα-, η υπόλοιπη Αριστερά χρησιμοποίησε το κατ'εξοχήν τέχνασμα του αγωνιστικού λαϊκισμού, σύμφωνα με το οποίο, αν κάτι σε ζορίζει είναι άδικο. Και με αυτό το σκεπτικό, στάθηκε στο πλευρό των όποιων «εξεγερμένων». Από τους κατοίκους της Κερατέας μέχρι τους ιδιοκτήτες ταξί.
Κανείς δεν στοιχηματίζει για το τι θα συμβεί σήμερα, αύριο ή μεθαύριο. Μπορεί να σπάσει το πόδι του ο διάβολος και να βγει κάτι καλό. Ο,τι συνέβη όμως μέχρι τώρα δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Πηγή: Ελευθεροτυπία
Δημοσιεύτηκε στις 05/11/2011