Κατά του ευρώ
Από το γραφείο του στην παλαιά πόλη της Λισσαβώνας ο Ζοάο Φερέιρα ντο Αμαράλ αποδομεί το όραμα της νέας Πορτογαλίας. Καθηγητής της Σχολής Οικονομικών και Διοίκησης της Λισσαβώνας ο Αμαράλ αναπτύσσει τις θέσεις του στο βιβλίο «Γιατί πρέπει να εγκαταλείψουμε το ευρώ». Εκεί εξηγεί τι οδήγησε τη χώρα του στην κρίση και τι θα τη βγάλει από αυτήν. «Το κοινό νόμισμα είναι υπερβολικά ισχυρό για την Πορτογαλία. Δεν είναι ευλογία, είναι κατάρα» γράφει. «Αυτό καθιστά όλα τα εξαγώγιμα προϊόντα πανάκριβα. Τα προβλήματα της Πορτογαλίας, όμως, ξεκίνησαν πολύ πριν από την οικονομική κρίση. Σε όλες τις εξωτερικές προκλήσεις η χώρα ανταποκρίθηκε λανθασμένα.
Κυριάρχησε η εσωστρέφεια και το ενδιαφέρον εστιάστηκε σε μεγάλους βιομηχανικούς κλάδους, όπως η ενέργεια και οι τηλεπικοινωνίες, με αποτέλεσμα η οικονομία να βασίζεται αποκλειστικά στην κατανάλωση. Οι ιδιώτες, οι εταιρείες και ο δημόσιος τομέας επωμίστηκαν τα περισσότερα χρέη και τελικά, όταν τα επιτόκια αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια οικονομικής κρίσης, αυτό το οικονομικό πρότυπο κατέρρευσε. Η τρόικα προσπαθεί να λύσει μονομιάς όλα τα προβλήματα, κάτι το οποίο είναι αδύνατο. Αυτόν τον δρόμο της οικονομίας προς τον όλεθρο μπορεί να τον αντιστρέψει μόνο η έξοδος από το ευρώ».
LIBÉRATION
Ελπίδα και απελπισία
Η οικονομική κρίση φέρει διπλή σημασία. Αρχικά εκείνη της τρομακτικής ανεργίας και της οικονομικής αβεβαιότητας. Μία ύφεση συχνά συνώνυμη της απόσυρσης στον εαυτό σου ή σε μία εθνική ταυτότητα, που παραμένει εύφορο έδαφος δράσης για τους δημαγωγούς. Αλλά η κρίση μπορεί να είναι και πηγή ελπίδας. Της ελπίδας να αποκατασταθεί η αλληλεγγύη, να εφαρμοσθεί ξανά ένα είδος συναλλαγών που θα ξεπεράσει το παραδοσιακό μοντέλο της εργασίας και του κεφαλαίου, όπως γράφει ο φιλόσοφος Πατρίκ Βιβερέ, προς μία «οικονομία της συνεισφοράς». Ομολογουμένως, οι αγορές δεν σχετίζονται με αυτό το νέο μοντέλο αλληλεγγύης. Ο θρίαμβος της παγκοσμιοποίησης προσαρμόζεται χωρίς δυσκολία σε αυτές τις τοπικές πρωτοβουλίες και στην ελπίδα για έναν διαφορετικό κόσμο, που σήμερα μοιάζει ουτοπικός. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλαπλές πραγματικότητες. Αυτές ενός κόσμου που αρνείται να αποδεχθεί τη φτώχεια και στοχεύει να αποκαταστήσει τους κοινωνικούς δεσμούς σε μια κοινωνία άγρια ατομικιστική και διεκδικεί το δικαίωμα σε μια εργασία μακριά από τα συστήματα στήριξης. Αυτές οι αξίες, εάν δεν αρκούν να πολεμήσουν ένα οικονομικό μοντέλο, πρέπει να εμπνεύσουν τους πολιτικούς της Αριστεράς, για μια πορεία ανεξάρτητη από τα δόγματα της αυστηρότητας και της λιτότητας.
Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 18/07/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire