Κύπρος - Η πορεία ενός πολιτικού

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Στην αρχή, είσαι νέος. Και πραγματικά πιστεύεις πως μπορείς να αλλάξεις πράγματα. Κι η μόνη σίγουρη οδός για να βρεθείς κάπου που θα μπορείς να κινήσεις ένα μικρό τούβλο από το οικοδόμημα, είναι δια μέσου κάποιου κόμματος, αφού τα κόμματα δεν έχουν αφήσει χώρο για τους ανένταχτους. Κι εντάσσεσαι σε κάποιο κόμμα, ως ένας από τους πολλούς. Θα πρέπει να βρεις ένα τρόπο να ξεχωρίσεις. Η ενέργεια πια διοχετεύεται σε αυτό τον στόχο. Να ξεχωρίσεις, για να έχεις περισσότερη δύναμη να μετακινήσεις το τούβλο του οικοδομήματος που λέγαμε.

Είναι πολλοί όμως που θέλουν να ξεχωρίσουν κι αρχίζουν υπόγειες συγκρούσεις. Πρέπει να δημιουργηθούν μέτωπα. Πρέπει να αποκτήσεις συμμάχους. Μαζί με τους συμμάχους, αποκτάς και εχθρούς. Θα πρέπει να προστατευτείς, θα πρέπει να ανταποδώσεις τα κτυπήματα. Τα καταφέρνεις, κι ανελίσσεσαι. Αλλά χρωστάς σε αυτούς που σε βοήθησαν. Κουβαλάς πια διάφορα βαρίδια. Και ξεχνάς γιατί επιβιβάστηκες σε κάποιο κόμμα, γιατί εισήλθες στην πολιτική. Δεν βλέπεις καν τον τοίχο που κάποτε ήθελες να γκρεμίσεις ή έστω να προκαλέσεις μια ρωγμή μετακινώντας ένα τούβλο του. Γίνεσαι ένα με αυτό. Αποκτάς αξιώματα, δικαιώματα, ωφελήματα. Αποκτάς εξουσία. Ο κόσμος ζητά από σένα χάρες. Σου προκαλεί ηδονή να μπορείς να κινείς τα νήματα και να διευθετείς καταστάσεις. Θα πρέπει να λογοδοτείς όμως, γιατί χρωστάς. Μπαίνεις σε ένα συνεχές πάρε-δώσε. Ταυτόχρονα έχεις αποκτήσει αυτοπεποίθηση. Νομίζεις πως αρκεί να είσαι εκεί και τα πράγματα κυλούν από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να καταβάλεις προσπάθεια. Οι υπόλοιποι, πιο πάνω και πιο κάτω, σε διαβεβαιώνουν πως όλα είναι τέλεια και σε επιβραβεύουν, προσφέροντας του όλο και κάποια νέα θέση εξουσίας. Είναι δύσκολο πια να δεις καθαρά. Η απόσταση από την αφετηρία έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που ο στόχος με τίποτα δεν μπορεί να είναι ορατός.
Τα χρόνια περνούν. Όλα αυτά γίνονται τρόπος ζωής. Δεν ξέρεις άλλο τρόπο ζωής. Τι κι αν η ζωή έχει σκαμπαναβέσματα που θα έπρεπε να λειτουργήσουν ως προειδοποιήσεις; Δεν μπορείς πια να αποβιβαστείς. Σε διαβεβαιώνουν πως χωρίς εσένα το χάος. Και συ το πιστεύεις. Θες να το πιστεύεις, γιατί εξάλλου δεν ξέρεις άλλο τρόπο ζωής. Και φτάνεις πια σε μια ηλικία που θα έπρεπε να χαίρεσαι με ότι απέμεινε, με τα μικρά ανθρώπινα πράγματα, για να βρεθείς στη φυλακή καταδικασμένος για το θάνατο 13 ανθρώπων.
 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 11/07/2013