Κύπρος - Το χέρι που σήκωσε την κουρτίνα

Σταύρος Χριστοδούλου

«Το μεγάλο παζάρι» ήταν ένα τηλεπαιχνίδι που γνώρισε δόξες στις αρχές της δεκαετίας του '90, όπου ο διαγωνιζόμενος, αναλόγως της απάντησης στο ερώτημα «το κουτί ή την κουρτίνα;», κέρδιζε κάποια δώρα. Το χειρότερο σενάριο ήταν να ανοίξει η κουρτίνα και να αποκαλυφθεί ο Ζονγκ, πράγμα που σήμαινε πως ο παίχτης αποχωρούσε με άδειες τσέπες για το σπίτι του. Όσο γκροτέσκ και να μοιάζει το παράδειγμα, κάπως έτσι πορευτήκαμε κι εμείς ως λαός πάνω από μισό αιώνα. Άνθρωποι καλών προθέσεων αλλά χωρίς καμία πολιτική ή διοικητική πείρα έφτιαξαν ένα κράτος προσαρμοσμένο στη λογική ενός νησιού που μετρούσε κάτι παραπάνω από μισό εκατομμύριο ενηλίκους.

Συναγωνιστές, κουμπάροι, συγγενείς και φίλοι, το ένα χέρι ένιβε το άλλο και τα δυο το πρόσωπο μιας νεοσύστατης Δημοκρατίας που πάλευε καλύτερη ποιότητα ζωής. Παρά τις πολιτικές ανωμαλίες και τα δημοκρατικά ελλείμματα τα καταφέραμε, κτίσαμε σπίτια με κήπους και ξενοδοχεία δίπλα στην άμμο. Σιγά σιγά συνηθίσαμε στις ανέσεις και κάθε φορά που το ερώτημα ήτανε «το κουτί ή την κουρτίνα», η καλή μας τύχη μας οδηγούσε στη σωστή απάντηση. Το 1974 καταστράφηκαν όλα σε μια μέρα, είδαμε τον κόσμο μας να καταρρέει, μετρήσαμε νεκρούς, αγγίξαμε πληγές, γονατίσαμε και μετά πιαστήκαμε από την ανάγκη της επιβίωσης και σταθήκαμε στα πόδια μας. Το «οικονομικό θαύμα» της δεκαετίας του '80 μας βρήκε ξανά ενθουσιώδεις παίχτες στο μεγάλο παζάρι της ζωής, «το κουτί ή την κουρτίνα;» (την κουρτίνα, την κουρτίνα!) και να τα ξενοδοχεία πάλι και να οι τουρίστες και να το ζεστό συνάλλαγμα. Το '99 με το χρηματιστήριο ανοίξαμε λάθος κουτί αλλά δεν έγινε καμιά μεγάλη ζημιά ή μάλλον έγινε, όμως κανείς δεν είχε διάθεση να σηκώσει το καπάκι του λάκκου με τα σκατά. Και έτσι συνεχίσαμε. Με τους ίδιους τρόπους, τα ίδια μυαλά, τα ίδια κόμματα, τους ίδιους κουμπάρους και τους ίδιους συγγενείς και πολιτικούς φίλους. «Το κουτί ή την κουρτίνα;». Ήταν 11 Ιουλίου, δυο χρόνια πριν, ένα τέταρτο πριν το ρολόι δείξει τέσσερις τα χαράματα. «Την κουρτίνα», απαντήσαμε βαριεστημένα κι ήρθε το κακό με τέτοια ορμή που μας έκοψε την ανάσα. Λάθος απάντηση! Το χέρι που τράβηξε την κουρτίνα αποκάλυψε το διαλυμένο τοπίο στο Μαρί, μυρωδιά από καμένο ανθρώπινο κρέας και θάνατο. Ήταν θέμα πιθανοτήτων μετά από 51 χρόνια συνεχούς ρέντας να μη συνεχίσουμε να τη βγάζουμε καθαρή για πολύ ακόμα. Ξαφνικά ό,τι χτίσαμε, αυτό το λιλιπούτιο κράτος της κομματικής διαφθοράς, της ρεμούλας και της αναξιοκρατίας, συγκρούστηκε μετωπικά με τις ψευδαισθήσεις μας. Ζαλισμένοι από την έκρηξη σταθήκαμε απέναντι στον καθρέφτη και για πρώτη φορά είδαμε σοκαρισμένοι την αποκρουστική εικόνα: Τη δημόσια διοίκηση, δύσκαμπτη και υπερτροφική. Τους πολιτικούς προϊστάμενους, αδαείς και ευθυνόφοβους. Εμάς, άβουλους, ανεκτικούς και συνένοχους. Τώρα που τέλειωσε η δίκη το εύκολο είναι να μιλάμε με ποινικούς όρους, να στήνουμε λαϊκά δικαστήρια στα καφενεία και να υπερθεματίζουμε για το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Το δύσκολο είναι να σωπάσουμε επιτέλους, να σκεφτούμε και να αναγνωρίσουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί. Γιατί το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τη χρεοκοπία αυτού του συστήματος που εμείς συντηρήσαμε με την ψήφο ή την ανοχή μας και να θελήσουμε επιτέλους να κάνουμε κάτι γι' αυτό.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 14/07/2013