Κύπρος - Καταδικάζοντας τέσσερεις, δημιουργείται για λίγο η εντύπωση πως κάτι αλλάζει

'Ομως συνεχίζουμε να ραντίζουμε (τα κοντέινερ)...

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Κανείς δεν χαίρεται γιατί τέσσερεις άνθρωποι, που προφανώς δεν είναι κατά συνείδηση δολοφόνοι, καταδικάστηκαν για το θάνατο 13 ανθρώπων σηκώνοντας τις αμαρτίες πολλών άλλων, τις νοοτροπίες δεκαετιών, το καθεστώς της αδιαφορίας που αποδείχτηκε ολέθρια. Στη θέση του Παπακώστα θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε άλλος και το αποτέλεσμα πολύ πιθανόν να ήταν το ίδιο. Στην θέση των Πάμπου Χαραλάμπους, Ανδρέα Νικολάου και Ανδρέα Λοιζίδη θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος, γιατί έτσι δουλεύει η κρατική μηχανή.

Τη δεδομένη όμως στιγμή αυτοί ήταν εκεί κι αυτοί είχαν ευθύνη να συμπεριφερθούν αλλιώς. Να νοιαστούν περισσότερο, να προειδοποιήσουν πιο έντονα, να κάνουν σαφές την επικινδυνότητα του πράγματος και να παραιτηθούν αν δεν εισακούονταν έχοντας επίγνωση της ευθύνης που θα φορτώνονταν αν οι χειρότεροι τους φόβοι επαληθεύονταν.
Στη συνείδηση του κόσμου, ότι κι αν αποφάσισαν οι εισαγγελείς και τα δικαστήρια, οι ένοχοι είναι πολλοί και τη μεγαλύτερη ευθύνη την φέρει ο επί κεφαλής του κράτους. Αυτός που αποφάσισε να κατεβάσει το επικίνδυνο φορτίο στην Κύπρο και να το ξεχάσει εκεί καλυμμένος πίσω από την άγνοια του που ακριβώς βρισκόταν, διπλά σε ποιας σημασίας υποστατικά τοποθετήθηκε και πόσο επικίνδυνο ήταν και απαθώς μέχρι σήμερα δηλώνει πως δεν έχει καμία ευθύνη. Και πολύ πιθανόν με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφέρονταν κι όποιος άλλος στη θέση του, αλλά αυτός ήταν εκεί τη δεδομένη στιγμή.
Η έκρηξη στο Μαρί θα μπορούσε να είχε συμβεί αλλού, κάτω από άλλες συνθήκες, με διαφορετικό αποτέλεσμα. Θα μπορούσε να συμβαίνει σχεδόν καθημερινά, με άλλους πρωταγωνιστές, με λιγότερα ή περισσότερα θύματα. Το Μαρί ήταν το αποτέλεσμα του τρόπου που λειτουργούσαμε μέχρι σήμερα και εξακολουθούμε να λειτουργούμε. Απλά, μέχρι τις 11 Ιουλίου του 2011 ήμασταν τυχεροί. Το Μαρί ήταν η αφετηρία της αντίστροφης μέτρησης της μέχρι τότε αδιαφορίας μας για τα πράγματα. Το Μαρί ακολούθησε η οικονομική κατάρρευση μας, η οποία επήλθε για τους ίδιους συν πολύ χειρότερους λόγους.
Καταδικάζοντας τέσσερεις, δημιουργείται για λίγο η εντύπωση πως κάτι αλλάζει.  Αφήνοντας άλλους αλώβητους, υπάρχει η πεποίθηση πως τίποτα δεν αλλάζει. Απλά ανακινούμε κάπως τα νερά για να μοιάζει πως κάτι κινείται. Συνεχίζουμε, με άλλα λόγια, να ραντίζουμε τα κοντέινερ. Αν μη τι άλλο, ίσως αντιληφθούμε πως εμείς μπορεί να είμαστε σε αυτούς που δεν θα την γλυτώσουμε τη δεδομένη στιγμή. Η αβεβαιότητα της τύχης μας ίσως μας κάνει πιο υπεύθυνους και πιο απαιτητικούς από αυτούς που καθορίζουν τις τύχες μας.


                                                                                                                                    

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 10/07/2013