Κύπρος - Η μη φωτογενής πραγματικότητα

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Η κυπριακή κοινότητα Βελγίου αποφάσισε όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα φιλοξενήσει είκοσι παιδιά στις Βρυξέλλες, με έξοδα των ομογενών.

Είδηση στις εφημερίδες στις 5 Ιουλίου του 2013. Λες και διαβάζεις εφημερίδα κάποιου άλλου Ιούλη, μετά το 1974. Όταν ζούσαμε βασισμένοι στην καλοσύνη των άλλων. Εμείς, που μέχρι πριν δύο χρόνια παίρναμε το αεροπλάνο και πεταγόμασταν στην Αθήνα για να ακούσουμε τον Ρέμο και στο Λονδίνο για να ψωνίσουμε από την Όξφορντ. Εμείς, που όταν τέλειωναν το γυμνάσιο τα παιδιά μας έκαναν (και κάνουν ακόμη) πάρτι σε ξενοδοχεία και έραβαν χολιγουντιανές τουαλέτες κι όταν τέλειωναν το γυμνάσιο είχαν ήδη το δικό τους αυτοκίνητο.

Οι ομογενείς ακούνε τα νέα μας εξ αποστάσεως, βλέπουν φωτογραφίες με ουρές ανθρώπων στα κοινωνικά παντοπωλεία, ακούνε για αριθμούς ανέργων, για φοιτητές που διακόπτουν τις σπουδές τους και φαντάζονται τα χειρότερα. Εμείς ωστόσο, δεν βλέπουμε τα χειρότερα. Κάναμε κάποιες συναυλίες, μαζέψαμε βουνά από τρόφιμα κι έπειτα επιστρέψαμε ο καθένας στη ρουτίνα του. Η οποία ρουτίνα, αν δεν έχει διαταραχτεί με ένα βίαιο κούρεμα, αν υπάρχει ακόμα ένας καλός μισθός στο σπίτι, μπορεί να συνεχίζεται λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Τις Κυριακές στους δρόμους παρελαύνουν ακόμα χιλιάδες οι οικιακοί βοηθοί, τα εστιατόρια κι οι καφετερίες στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας, αλλά και στις περιοχές γύρω από το κάστρο της Λεμεσού, στις τουριστικές περιοχές Λεμεσού και Πρωταρά σφύζουν από ζωή, στους φούρνους, στους χώρους στάθμευσης, στα εστιατόρια ακόμα εργάζονται ξένοι πρόθυμοι να δουλέψουν κάτω από όποιες συνθήκες τους ζητηθεί. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί συνεχίζουν τα χαρωπά προγράμματα τους κι οι κοσμικοί συνεχίζουν τα πάρτι τους που αποθανατίζονται στα περιοδικά. Κι αν παρακάμψεις τη Μακαρίου της πρωτεύουσας, αν κινείσαι σε ένα κύκλο ανθρώπων που δεν έχει πληγεί άμεσα, όλα μοιάζουν να συνεχίζουν τους ρυθμούς τους. Ωστόσο, αυτό είναι ένα μέρος της ζωής. Υπάρχει κι ένα άλλο μέρος, το οποίο δεν είναι φωτογενές, δεν είναι ευχάριστο, δεν βοηθά να μας αναβαθμίσουν οι οίκοι, και προτιμάμε να μην το εκθέτουμε σε κοινή θέα. Κι έτσι εύκολα μπορούμε να ξεχαστούμε και να ξεχάσουμε πως αλήθεια δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Πως υπάρχουν κι άλλες αλήθειες, κρυμμένες σε μέρη που δεν συχνάζουμε. Κι οι ομογενείς που δεν βλέπουν τις εικόνες της χαρωπής κυπριακής πραγματικότητας, μπορούν να φαντάζονται και το γκρίζο μέρος της ζωής που μπορεί να είναι δίπλα μας εμάς αλλά να μην το βλέπουμε αφού επιλέξαμε να μην κοιτάμε προς τα εκεί.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 07/07/2013