Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Πως γίνεται η
συμφιλίωση δύο παρατάξεων; Καλεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου τον Άντρο Κυπριανού,
συμφωνούν οι δύο τους πως οι καιροί είναι δύσκολοι, πως αρκετά αναλωθήκαμε στο
παρελθόν καιρός να το αφήσουμε πίσω μας και να κοιτάξουμε το μέλλον; Έτσι απλά;
Σταματούμε να χωρίζουμε τους νεκρούς σε προδότες και πατριώτες, να αποδίδουμε
τιμές στους μεν και να μοιράζουμε κατάρες στους άλλους; Κτίζουμε για όλους
μνημεία, γκρεμίζουμε όσες προτομές και αγάλματα κτίσαμε; Πάμε όλοι στα
μνημόσυνα των Μακαρίου και Γρίβα ή σταματάμε να κάνουμε μνημόσυνα; Μετονομάζουμε
τους δρόμους από Μακαρίου και Διγενή σε κάτι άλλο; Διαλύουμε τους συνδέσμους
αγωνιστών και απογόνων, αντιστασιακών και λοιπών συγγενών;
Και μετά; Μετά τι θα λέμε κάθε φορά που θέλει η μια παράταξη να αποδώσει ευθύνες στην άλλη; Από πού θα ξεκινά η αντιπαράθεση όταν δεν θα υπάρχει ο ένδοξος αγώνας της ΕΟΚΑ να προτάσσουν οι μεν στους δε κι όταν δεν θα μπορούν οι δε να επικαλούνται τη δημοκρατική τους στάση στο πραξικόπημα και να επιρρίπτουν ευθύνες στους μεν για το άνοιγμα των κερκόπορτων; Πως θα συσπειρώνουν τους οπαδούς τους, τόσο οι μεν όσο και οι δε, αν τα αφήσουμε όλα αυτά πίσω μας; Θα έχουμε ως αφετηρία την οικονομική καταστροφή του τόπου; Θα λέμε εσύ δεν πήρες μέτρα, εσύ πήρες τα λάθος μέτρα; Ή ούτε καν η οικονομική καταστροφή θα αποτελεί αφετηρία; Μαζί με την οικονομία θα επανεκκινήσουμε και την ιστορία. Θα αποφασίσουμε ότι είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για όλα και κινούμε από το μηδέν; Και πώς γίνεται αυτό; Μεταξύ καφέ και κρασιού; Με μια χειραψία κι όλα περασμένα ξεχασμένα;
Δεν αμφιβάλλουμε για την ειλικρίνεια ενός νέου κομματικού ηγέτη να θέλει να κάνει μια νέα αρχή και να προσδώσει ένα νέο προφίλ στο κόμμα του, προσδίδοντας ταυτόχρονα και στον εαυτό του το στίγμα του σύγχρονου ηγέτη, του αναμορφωτή. Ωστόσο, η συμφιλίωση μάλλον δεν γίνεται έτσι. Τίποτα δεν ξεκινά από το μηδέν. Στο μέλλον δεν προχωράς τραβώντας απλά και με καλές προθέσεις την κουρτίνα. Προχωράς όταν ξεκαθαρίσεις τις εκκρεμότητες του παρελθόντος. Χωρίς σκιές, χωρίς βαρίδια, με παραδοχές, κατανομή και απονομή ευθυνών.
Και μετά; Μετά τι θα λέμε κάθε φορά που θέλει η μια παράταξη να αποδώσει ευθύνες στην άλλη; Από πού θα ξεκινά η αντιπαράθεση όταν δεν θα υπάρχει ο ένδοξος αγώνας της ΕΟΚΑ να προτάσσουν οι μεν στους δε κι όταν δεν θα μπορούν οι δε να επικαλούνται τη δημοκρατική τους στάση στο πραξικόπημα και να επιρρίπτουν ευθύνες στους μεν για το άνοιγμα των κερκόπορτων; Πως θα συσπειρώνουν τους οπαδούς τους, τόσο οι μεν όσο και οι δε, αν τα αφήσουμε όλα αυτά πίσω μας; Θα έχουμε ως αφετηρία την οικονομική καταστροφή του τόπου; Θα λέμε εσύ δεν πήρες μέτρα, εσύ πήρες τα λάθος μέτρα; Ή ούτε καν η οικονομική καταστροφή θα αποτελεί αφετηρία; Μαζί με την οικονομία θα επανεκκινήσουμε και την ιστορία. Θα αποφασίσουμε ότι είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για όλα και κινούμε από το μηδέν; Και πώς γίνεται αυτό; Μεταξύ καφέ και κρασιού; Με μια χειραψία κι όλα περασμένα ξεχασμένα;
Δεν αμφιβάλλουμε για την ειλικρίνεια ενός νέου κομματικού ηγέτη να θέλει να κάνει μια νέα αρχή και να προσδώσει ένα νέο προφίλ στο κόμμα του, προσδίδοντας ταυτόχρονα και στον εαυτό του το στίγμα του σύγχρονου ηγέτη, του αναμορφωτή. Ωστόσο, η συμφιλίωση μάλλον δεν γίνεται έτσι. Τίποτα δεν ξεκινά από το μηδέν. Στο μέλλον δεν προχωράς τραβώντας απλά και με καλές προθέσεις την κουρτίνα. Προχωράς όταν ξεκαθαρίσεις τις εκκρεμότητες του παρελθόντος. Χωρίς σκιές, χωρίς βαρίδια, με παραδοχές, κατανομή και απονομή ευθυνών.
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 18/07/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire