Toυ Ανδρέα Δρυμιώτη*
Αν θέλετε να κερδίσετε χρήματα στοιχηματίζοντας με τους φίλους σας, ρωτήστε τους αν ξέρουν πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν από επιθέσεις καρχαρία σε όλο τον κόσμο. Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι θα σας δώσουν ένα μεγάλο νούμερο. Η πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Ο ετήσιος μέσος όρος των ανθρώπων που χάνουν τη ζωή τους σε όλο τον κόσμο από επίθεση καρχαρία είναι μόλις 4,4 άνθρωποι, για τα τελευταία δέκα χρόνια (πηγή: International Shark Attack File). Δηλαδή, τα τελευταία 10 χρόνια μόνο 44 άνθρωποι φαγώθηκαν από καρχαρίες.
Αν θέλετε να κερδίσετε κι άλλα χρήματα, αντιστρέψτε την ερώτηση. Πόσοι καρχαρίες πεθαίνουν κάθε χρόνο από τον άνθρωπο; Είμαι απολύτως βέβαιος ότι ελάχιστοι θα πλησιάσουν το πραγματικό νούμερο. Περίπου εκατό εκατομμύρια καρχαρίες σκοτώνονται κάθε χρόνο από τον άνθρωπο!
Υπάρχουν μάλιστα και ορισμένοι μελετητές που ισχυρίζονται ότι το πλήθος είναι πολύ μεγαλύτερο και υπερβαίνει τα διακόσια εκατομμύρια! Σε όποια παρέα και αν δοκίμασα τις δύο αυτές ερωτήσεις, οι απαντήσεις που πήρα ήταν εντελώς λανθασμένες. Και εδώ ακριβώς τίθεται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα. Πως είναι δυνατόν, εμείς, μορφωμένοι και πολυταξιδεμένοι άνθρωποι, να έχουμε τόσο στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας;
Στη δημοσιογραφία λένε ότι δεν είναι είδηση «ο σκύλος που δάγκωσε τον άνθρωπο», ενώ αντίθετα είναι είδηση όταν «ο άνθρωπος δαγκώσει τον σκύλο». Ακριβώς για τον λόγο αυτό, στην περίπτωση του καρχαρία διαβάζουμε μόνο για τις σπανιότατες περιπτώσεις όπου ένας καρχαρίας έφαγε κάποιον άνθρωπο, είτε αυτό συνέβη στη μακρινή Αυστραλία είτε σε κοντινότερη χώρα. Και έτσι έχουμε διαμορφώσει μια εντελώς εξωπραγματική εικόνα για τη σχέση ανθρώπου και καρχαρία. Αυτή είναι η δύναμη των ΜΜΕ. Μπορούν κυριολεκτικά να μας αλλάξουν τις αντιλήψεις, φωτίζοντας μόνο τα σημεία εκείνα που πιστεύουν ότι εντυπωσιάζουν τον πολύ κόσμο και όχι υποχρεωτικά την αλήθεια. Αν μας πληροφορούσαν, όμως, ότι για κάθε έναν άνθρωπο που σκοτώνεται από τα δόντια του καρχαρία, εμείς οι άνθρωποι σκοτώνουμε (κυρίως για το πτερύγιό του) 23 εκατομμύρια καρχαρίες, νομίζω ότι θα είχαμε μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Χρησιμοποίησα την παραπάνω ιστορία σαν παράδειγμα, προκειμένου να αναδείξω τη δύναμη των ΜΜΕ και πώς κυριολεκτικά μας επηρεάζουν όλους ανεξαιρέτως. Πάντως, η αφορμή για το σημερινό κείμενο μου είναι το ακόλουθο περιστατικό. Στις 28/6/2012, μεταξύ 6 και 7 το πρωί, οδηγούσα και άκουγα ραδιόφωνο από ένα δημοφιλή ενημερωτικό ραδιοσταθμό. Στην επικαιρότητα ήταν η πρόθεση της Cosco να επενδύσει περισσότερα χρήματα στη χώρα μας, τόσο στον ΟΛΠ όσο και αλλού, την οποία σχολίαζε ο δημοσιογράφος. Δεν κατέγραψα τα ακριβή του λόγια, αλλά ούτε λίγο ούτε πολύ, ο αθεόφοβος προσπαθούσε να μας πείσει ότι στον ΟΛΠ δεν έγινε τίποτα. Ούτε καν αποκρατικοποίηση! Για να τεκμηριώσει τα λεγόμενά του, χρησιμοποίησε τον ακόλουθο συλλογισμό: Αφού η Cosco είναι κινέζικη κρατική εταιρεία η οποία εξαγόρασε ένα μεγάλο κομμάτι του ΟΛΠ, ο ΟΛΠ παρέμεινε ουσιαστικά κρατική εταιρεία, η οποία, όμως, ανήκει σε άλλο κράτος. Δηλαδή, δεν έγινε καμία ιδιωτικοποίηση! Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να πατήσω γκάζι για να στουκάρω το αυτοκίνητό μου στο μπροστινό αμάξι. Το ξανασκέφτηκα, μέτρησα μέχρι το εκατό για να ηρεμήσω και είπα να γράψω κάτι γι’ αυτό το κατάντημα. Βεβαίως, η Cosco είναι κινέζικη κρατική εταιρεία.ν και ελέγχει μερικώς τον ΟΛΠ. Αυτό, όμως, ελάχιστη σημασία έχει. Αν η επένδυση των Κινέζων δεν πάει καλά και έχει ζημιές, θα τις πληρώνουν οι Κινέζοι φορολογούμενοι, ενώ στο προηγούμενο καθεστώς θα τις πλήρωναν οι Ελληνες φορολογούμενοι, όπως έκαναν για πολλά χρόνια για την Ολυμπιακή και τον ΟΣΕ και άλλες αμαρτωλές κρατικές επιχειρήσεις, για παράδειγμα με τις αμυντικές βιομηχανίες που έχουν ζημίες 2 δισ. ευρώ. Ηδη, είδαμε πώς λειτουργούν οι Κινέζοι. Ο captain Wei Jiafu «συνταξιοδοτήθηκε» ξαφνικά και η αιτία είναι οι τεράστιες ζημίες (περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια τα δύο τελευταία χρόνια) που παρουσίασε η Cosco Holdings. Δεν τον έσωσε ούτε η μείωση του μισθού του κατά 50%, στα 600.000 yuan (περίπου 76.000 ευρώ). Αξίζει να θυμηθούμε ότι πριν από την εμπλοκή της Cosco στον ΟΛΠ, υπήρχαν πολλοί στο ΟΛΠ που έβγαζαν πολύ περισσότερα από την αμοιβή του captain Jiafu. Αυτήν την ουσιαστική διαφορά δεν μπορούσε (ή δεν ήθελε) να τη δει ο δημοσιογράφος μέσα από τα ιδεολογικά γυαλιά που φορούσε και μάταια προσπαθούσε να αποδομήσει μια πολύ επιτυχημένη αποκρατικοποίηση, που μόνο οφέλη έχει και θα έχει για τον τόπο μας. Ειδικά για τον ΟΛΠ, οι αμφιβολίες και αντιρρήσεις θα έπρεπε να είχαν σταματήσει εδώ και πολύ καιρό. Εδώ, η επιτυχία της αποκρατικοποίησης έχει αποδειχθεί στην πράξη. Η Cosco έχει μετατρέψει τον Πειραιά σε λιμάνι για να διοχετεύονται τα κινεζικά προϊόντα στην Ευρώπη. Ηδη η μεγάλη εταιρεία παραγωγής ηλεκτρονικών υπολογιστών HP έχει ανακοινώσει ότι όλα τα προϊόντα της που παράγονται στην Απω Ανατολή θα έρχονται στην Ευρώπη μέσω του Πειραιά και της Cosco, η οποία μας έφερε δουλειές που συμβάλλουν στην πραγματική ανάπτυξη και όχι στην ανάπτυξη μέσω της κατανάλωσης.
Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό που ένας δημοσιογράφος αλλοιώνει την εικόνα; Μάλιστα, είναι εξαιρετικά σημαντικό να το αναδείξουμε. Οταν σε ένα τόσο οφθαλμοφανές γεγονός, κάποιος δημοσιογράφος προσπαθεί να παραπλανήσει τον κόσμο που τον ακούει μόνο και μόνο γιατί δεν του αρέσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, φαντάζομαι τι μας σερβίρουν για θέματα που είναι πιο πολύπλοκα και που δύσκολα μπορούμε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα. Ο γραπτός Τύπος είναι πολύ πιο προσεκτικός και εκεί γράφονται πολύ λιγότερες ανακρίβειες. Δυστυχώς, στο ραδιόφωνο οι ανοησίες που καθημερινά ακούγονται δεν έχουν κανένα όριο. Ο κάθε ένας που έχει μια εκπομπή μπορεί να λέει ότι θέλει και να το παρουσιάζει όπως θέλει, προκειμένου να εξυπηρετήσει τη δική του ατζέντα. Στην τηλεόραση, ειδικά στα πρωινάδικα, ακούγονται και εκεί ανοησίες και ανακρίβειες με το τσουβάλι. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι ο εντυπωσιασμός και όχι η ενημέρωση, η οποία παίζει δεύτερο αν όχι τρίτο βιολί. Είναι, δυστυχώς, βέβαιο ότι η ενημέρωση που γίνεται από ορισμένες τηλεοπτικές εκπομπές μόνο ενημέρωση δεν είναι. Μπορεί να είναι λογομαχία ή καβγάς προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τηλεθέαση.
Και μια και μιλάμε για τηλεθέαση, θα σας δώσω τη δική μου εμπειρία. Στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία διετέλεσα για αρκετά χρόνια πρόεδρος της περίφημης AGB. Ναι, αυτής της εταιρείας που μετράει και καταγράφει τις τηλεθεάσεις. Αυτής της εταιρείας που όταν τα νούμερά της ευνοούν κάποιο δημοσιογράφο, την επικαλείται συστηματικά, ενώ μόλις τα νούμερά της δεν είναι ευνοϊκά, ο ίδιος δημοσιογράφος την αναθεματίζει και ζητάει να κλείσει. Η εμπειρία μου ήταν καταλυτική στον τρόπο που σκέπτονται όλοι οι εμπλεκόμενοι στο σύνθετο αυτό θέμα. Οταν τα νούμερα δεν ήταν ευνοϊκά για κάποια εκπομπή, κανείς δεν προσπαθούσε να βρει και να διορθώσει την αιτία. Η μόνιμη επωδός ήταν ότι η AGB αλλοιώνει τα στοιχεία. Δημιουργήθηκε τότε και δεύτερη εταιρεία προκειμένου να στοιχειοθετηθεί ότι τα νούμερα που δίνει η AGB δεν είναι αξιόπιστα. Υστερα από ένα μικρό διάστημα, η δεύτερη εταιρεία σταμάτησε να λειτουργεί γιατί απλούστατα τα στοιχεία της δεν προσέφεραν τίποτα παραπάνω, αλλά ούτε τεκμηρίωναν την αναξιοπιστία της AGB. Υπήρξαν τότε πολλές εισηγήσεις να μη μετριέται η τηλεθέαση σε ενημερωτικές εκπομπές ώστε να σταματήσει ο ανταγωνισμός για την τηλεθέαση. Δηλαδή, να σπάσουμε τον καθρέφτη γιατί αυτό που μας δείχνει δεν μας αρέσει και όχι να διορθώσουμε αυτό που βλέπουμε. Δυστυχώς, εδώ στην Ελλάδα, έτσι λειτουργούμε στις περισσότερες περιπτώσεις.
* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.
Πηγή: Η Καθημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 14/07/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire