Κύπρος - Το ψάρι βρωμά απ΄την ουρά; ... Αθώοι της τραγωδίας και ανευθυνότητα ...

Θανάσης Φωτίου

Πριν από χρόνια στο Παρίσι, μέσα σ’ ένα μισοσκότεινο διαμέρισμα στο Pigalle, ο Jacques Verges, ο δικηγόρος του τρομοκράτη Κάρλος και του Κλάους Μπάρμπι, που έγινε ντοκιμαντέρ κάτω από τον τίτλο «The Terror’s Advocate», μου είπε: «Η δικαιοσύνη, ξέρετε, μπορεί να είναι αναγκαία για την επιβολή της τάξης, αλλά δεν είναι πάντοτε δίκαιη. Και δεν μπορεί να είναι δίκαιη από τη στιγμή που δεν γνωρίζει την Αλήθεια. Στη δίκη, επομένως, δεν βγαίνει η Αλήθεια. Βγαίνει η Aλήθεια της δικογραφίας. Γιατί οι δικαστές δικάζουν βάσει αυτών που ακούν και βλέπουν. Κι αυτά δεν είναι η Αλήθεια, αλλά η Aλήθεια της δικογραφίας…».

Τα γράψαμε ξανά αυτά, τον Ιούλιο του 2012 συγκεκριμένα, κάτω από τον ειρωνικό τίτλο «Η Aλήθεια θα Λάμψει», όταν οι εφημερίδες σημείωναν ότι το ανακριτικό έργο της Αστυνομίας για την υπόθεση Μαρί είναι ελλιπές, καθότι ουσιαστικές ερωτήσεις δεν είχαν γίνει στους άμεσα εμπλεκόμενους, διευκρινίσεις για νευραλγικές ενέργειες δεν ζητήθηκαν, κάποιοι δεν ανακρίθηκαν καν, ενώ σημαντικές παράμετροι της υπόθεσης αποσιωποιήθηκαν.
 
Νομικός δεν είμαι, δεν έχω τις απαιτούμενες γνώσεις για να αναλύσω την απόφαση, αλλά από τα λίγα ελληνικά που καταλαβαίνω, το δικαστήριο αυτό είπε τις προάλλες. Υπέδειξε ευθύνες που δεν παρουσιάστηκαν ενώπιόν του αλλά διαπιστώθηκαν από τα γεγονότα, δεν κατάλαβε γιατί κάποιοι εξαιρέθηκαν της διαδικασίας και σημείωσε ότι δεν μπορούσε να δικάσει οποιονδήποτε δεν στάλθηκε ενώπιόν του. Και δεν έμεινε ως εκεί.  Έκρινε «ύποπτη» τη μαρτυρία του κύριου μάρτυρα κατηγορίας τον οποίο αθώωσε πολύ νωρίς η Εισαγγελία, χαρακτήρισε «στερούμενη πειστικότητας, αν όχι σοβαρότητας» (!) τη μαρτυρία του διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του τέως προέδρου ότι «υπήρχε συγκατάθεσή του για καταστροφή του φορτίου και υπέδειξε τις ΣΑΦΕΣΤΑΤΕΣ ευθύνες του Δημήτρη Χριστόφια, καταδεικνύοντας -τολμώ να πω- ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση «το ψάρι βρωμά απ’ το κεφάλι!».
 
Σήμερα, όμως, δεν θέλω να σταθώ στους ενόχους αυτή της τραγωδίας, αλλά στους αθώους. Θέλω να αναφερθώ στον Μάρκο Κυπριανού και στον Σάββα Αργυρού (ξεκαθαρίζοντας τον πλήρη σεβασμό στην απόφαση του Δικαστηρίου) επειδή εντυπωσιάζομαι πραγματικά απ’ όλους αυτούς τους σπουδαίους και τρανούς που στην καθημερινότητα δεν παραλείπουν να προτάσσουν και να επιβάλλουν με υπερβάλλοντα ζήλο τη θέση και το αξίωμά τους, όταν όμως έρχεται η ώρα της κρίσης μετατρέπονται σε άβουλα στρατιωτάκια που περιμένουν διαταγές αντί να πάρουν πρωτοβουλίες και να αναλάβουν ευθύνες. Χαρακτηριστικές, δηλαδή, περιπτώσεις του μεγαλείου της ευθυνοφοβίας αλλά και της γάγγραινας της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας που διακατέχει τους λεγόμενους αρμόδιους αυτού του τόπου. Όσον αφορά στον Σάββα Αργυρού, έξι γραμμές από την κατάθεσή του στην Επιτροπή Πολυβίου είναι ενδεικτικές. Τον επισκέφτηκε, είπε, στο γραφείο του ο συνταγματάρχης Γεωργιάδης για να του πει ότι ένα εμπορευματοκιβώτιο αλλοιώθηκε, ότι προφανώς έγινε κάποια έκρηξη και τα λοιπά και τα λοιπά κι αυτός του είπε να ενημερώσει τον αρχηγό. «Επειδή το θέμα των εμπορευματοκιβωτίων το χειριζόταν ο αρχηγός προσωπικά και αφού ο αρχηγός ενημερώθηκε από τον συνταγματάρχη Γεωργιάδη για το προβληματικό εμπορευματοκιβώτιο, ΕΓΩ ΘΕΩΡΗΣΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΜΩ ΚΑΤΙ, παρά μόνο να περιμένω τις διαταγές του αρχηγού». Και σε ένα άλλο σημείο, είπε: «Ενώ ετοιμαζόμουν να μεταβώ στο ΓΕΕΦ και ενώ ευρισκόμουν ακόμα στο σπίτι μου, δέχτηκα τηλεφώνημα από τον αρχηγό, ο οποίος με πληροφόρησε ότι η φωτιά στο εμπορευματοκιβώτιο πήρε διαστάσεις. ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ αν πρέπει να ζητήσουμε να σηκωθούν ελικόπτερα για την κατάσβεση της φωτιάς. Εγώ του είπα ΑΝ ΚΡΙΝΕΙ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΤΑ ΖΗΤΗΣΕΙ…» - κάτι που ενδεχομένως να έλεγα κι εγώ στον Τσαλικίδη, εάν εκείνο το πρωινό δεν έπιανε τηλέφωνο τον υπαρχηγό του στρατεύματος, αλλά εμένα τον άσχετο.
 
Όσον αφορά τον Μάρκο Κυπριανού, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι «…δεν είχε, ούτως ή άλλως, ως υπουργός Εξωτερικών έλεγχο του φορτίου. ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΒΕΒΑΙΑ, όπως του ετέθη, ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ στο υπουργικό συμβούλιο για απόφαση. Όμως τέτοια ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ δεν είναι ποινικής φύσεως…». Και σημείωσε, επίσης, ότι «διαχειριζόταν… ακολουθώντας την πολιτική του προέδρου της Δημοκρατίας», αλλά «ασκώντας την πολιτική που του ανατέθηκε, ΔΕΝ έλαβε υπόψη ή και ΕΚΩΦΕΥΣΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟIΗΣΕΙΣ για τον κίνδυνο».
 
Αθώοι ναι, λοιπόν, υπεύθυνοι όχι. Και ο λόγος που ασχολούμαι σήμερα με τους αθώους αντί τους ένοχους είναι γιατί η ανευθυνότητα είναι η πηγή όλων των κακών αυτού του τόπου. Η ανευθυνότητα, ο ωχαδερφισμός και η ευθυνοφοβία. Το «ΕΓΩ ΘΕΩΡΗΣΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΜΩ ΚΑΤΙ». Η κεφαλή, λοιπόν, είναι σαφέστατο ότι βρωμάει. Βρωμάει, όμως, και η ουρά.
 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκ στις 15/07/2013