Τα όρια του success story
«Το κινεζικό μοντέλο αναμένεται να χτυπήσει σε »Μεγάλο Τείχος« και το ερώτημα είναι πόσο μεγάλη θα είναι αυτή η σύγκρουση», γράφει ο Πολ Γκρούγκαν, ο νομπελίστας (νεο-κεϊνσιανός) οικονομολόγος στην εφημερίδα New York Times (NYT).
Η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου ήταν σε θέση να κρατά την κατανάλωση τόσο χαμηλά και να επενδύει τόσο πολύ, επειδή διέθετε μια τεράστια στρατιά πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού, σημειώνει.
Ενώ οι ΗΠΑ αφιερώνουν περίπου το 70% του ΑΕΠ για κατανάλωση, στην Κίνα το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 36%, ενώ περίπου το 50% επενδύεται, τονίζει, αλλά αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα.
Το μοντέλο αυτό έφθασε στα όρια του, γράφει στους NYT, διότι η δεξαμενή με το φθηνό εργατικό δυναμικό έχει αρχίσει να στερεύει.
Η ύπαρξη πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού, έχει δύο επιπτώσεις, σημειώνει ο Κρούγκμαν:
Πρώτον, για κάποιο χρονικό διάστημα οι χώρες αυτές μπορούν να πραγματοποιήσουν μεγάλες επενδύσεις σε νέα εργοστάσια και υποδομές, γιατί μπορούν να αντλούν από την τεράστια δεξαμενή εργατών.
Δεύτερον, ο ανταγωνισμός από αυτή την τεράστια στρατιά εργαζομένων κρατάει τους μισθούς χαμηλούς, παρά το γεγονός ότι η οικονομία γίνεται πλουσιότερη.
Η Κίνα θα αναγκαστεί να προσαρμόσει απότομα την οικονομία της, υπογραμμίζει.
Τα κέρδη από τις επενδύσεις θα κινούνται αναγκαστικά σε πτωτική τροχιά και θα πρέπει να αυξηθεί δραματικά η καταναλωτική δαπάνη για να καλύψει το κενό.
"Το ερώτημα είναι αν αυτό μπορεί να γίνει αρκετά γρήγορα για να αποφευχθεί μια επώδυνη βουτιά".
Η απάντηση "φαίνεται να είναι όχι", καταλήγει ο Π. Κρούγκμαν.
Πηγή: www.enet.gr/NY Times
Δημοσιεύτηκε στις 19/07/2013
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire