Κύπρος - Η μεγάλη μας υποκρισία

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

 

Θα πρέπει κάποιος να σταθεί έξω από ένα ΚΕΝ νεοσυλλέκτων και να κοιτάξει τα παιδιά που βγαίνουν μαζικά έξω με άδεια και να κάνει τους δικούς τους συνειρμούς. Πέρα από το μπορεί κάποιος να σοκαριστεί ή να γελάσει όταν σκεφτεί πως βασίζουμε την άμυνα του τόπου σε αυτά τα παιδιά, μπορεί να σκεφτεί παράλληλα πώς ήταν οι 18χρονοι και οι 19χρονοι το 1974. Κάπως έτσι ήταν. Παιδιά. Λίγο πιο ώριμα, λίγο πιο ανώριμα. Σε μια ομάδα τέτοιων παιδιών, νεκρών μάλιστα παιδιών, εκτονώνουμε κάθε χρόνο όλο μας το μένος για το πραξικόπημα, την εισβολή, την κατοχή.

Γιατί τους έγινε μνημόσυνο, γιατί παρέστη στο μνημόσυνο ο αρχιεπίσκοπος, γιατί παρέστη ο Χάσικος... Τα παιδιά που επέζησαν από την επίθεση στο Προεδρικό ούτε καν τα ξέρουμε ούτε τα ψάχνουμε ούτε μας ενδιαφέρει τι κάνουν. Όπως δεν μας ενδιαφέρει και για κανέναν άλλον που τυχαία ή οργανωμένα, συνειδητά ή ασυνείδητα, κατόπιν εντολών ή λόγω πεποιθήσεων, έλαβε μέρος στο πραξικόπημα. Αυτά τα παιδιά όμως, που είναι θαμμένα στο Κοιμητήριο Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, είναι ένοχα για εσχάτη προδοσία. Χωρίς να καταδικαστούν ποτέ από κανένα Σώμα. Χωρίς να δικαστούν και να ερευνηθεί κάτω από ποιες συνθήκες βρέθηκαν έξω από το Προεδρικό. Τι έκαναν πριν σκοτωθούν; Σκότωσαν, απείλησαν, αμήχανα παίζανε πόλεμο;...

Από το 1974 μέχρι σήμερα, για κάθε μεγάλο κακό που βιώνουμε, δέρνουμε το σαμάρι αντί τον γάιδαρο. Όπως την περασμένη βδομάδα στείλαμε στη φυλακή δυο πυροσβέστες και στην εντατική έναν πρώην υπουργό, έτσι και για το '74 φταίνε λίγοι λοκατζήδες που υπηρετούσαν τότε τη θητεία τους. Οι υπόλοιποι και για τα δύο κακά, όπως και τα υπόλοιπα που μεσολάβησαν, είναι αθώοι. Κάθε χρόνο λοιπόν, 15 του Ιούλη, δίνουμε την ίδια παράσταση, επιδεικνύοντας τον πατριωτισμό και την αγωνιστικότητά μας, εξαντλώντας τον θυμό μας, σε δέκα-είκοσι νεκρούς στρατιώτες. Χωρίς να απαιτούμε να ανοίξει εκείνος ο περιβόητος φάκελος της Κύπρου, χωρίς να επιζητούμε πραγματική απόδοση δικαιοσύνης ή έστω να μάθουμε την αλήθεια και να συμφιλιωθούμε με αυτήν, αν δεν ψάχνουμε για τίποτα περισσότερο. Εν τέλει, ίσως να μας αρκεί να εκτονώνουμε κάθε χρόνο μια δόση πατριωτικού θυμού πάνω από τάφους. Εκ του ασφαλούς, με νεκρούς απέναντί μας.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 17/07/2013