Κύπρος - Ένα κόμμα λέει «ατύχημα» τη μαζική ανθρωποκτονία

Άριστος Μιχαηλίδης

Τα ατυχήματα συμβαίνουν από ατυχίες, όχι από εγκλήματα. Και χρησιμοποιούμε τη λέξη κυρίως για να περιγράψουμε τα τροχαία ατυχήματα, που έχουν μόνο ζημιές ή μικροτραυματισμούς. Όταν είναι θανατηφόρα χρησιμοποιούμε τη λέξη δυστυχήματα. Απαραίτητη η γλωσσική διευκρίνιση από την αρχή του κειμένου, γιατί φαίνεται ότι εκτός όλων των άλλων κινδυνεύουμε να χάσουμε και την έννοια των λέξεων. Όταν το ΑΚΕΛ εκδίδει ανακοίνωση για την επέτειο της τραγωδία του Μαρί και αναφέρεται κατ΄ επανάληψη στο «τραγικό ατύχημα», δεν μπορεί να περιμένει την κατανόησή μας και τη συγχώρεσή μας (στο βαθμό εννοείται που μας αναλογεί ως πολίτες αυτού του κράτους), έστω κι αν πέρασαν δυο χρόνια από το έγκλημα.

Και χίλια χρόνια να περάσουν, αν δεν αντιληφθεί το μέγεθος αυτού του εγκλήματος και συνεχίσει να το θεωρεί «ατύχημα», δεν μπορεί να έρθει η μεγαλοψυχία του χρόνου και της απομάκρυνσης από το συμβάν για να πούμε όλοι περασμένα ξεχασμένα και να προχωρήσουμε. Ο θάνατος δεκατριών συνανθρώπων μας, που μάλιστα ανέδειξε τραγικά κενά, ανεπάρκεια και ανευθυνότητα σε όλες τις δομές πολιτειακής, κρατικής και στρατιωτικής ιεραρχίας, δεν μπορεί να θεωρείται από ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής ηγεσίας μας, ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, ως ένα τυχαίο συμβάν. Όταν μάλιστα καταγγέλλει τους υπόλοιπους ότι «εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται μικροπολιτικά το τραγικό ατύχημα και τον ανθρώπινο πόνο» και «αυτή η απαράδεκτη κατάσταση δεν βοηθά στη συλλογική και από κοινού αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων που βρίσκονται μπροστά μας».

Αν ήταν ένα τυχαίο συμβάν, ένα τραγικό ατύχημα που δεν μπορούσε να αποφευχθεί, δεν θα χρειαζόταν, έστω και με δυο χρόνια καθυστέρηση, αυτό που είπε χτες και μπράβο του, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας: Ότι η Πολιτεία «με συντριβή καταθέτει δημόσια απολογία και μεγάλη συγγνώμη για όσα όφειλε εγκαίρως να πράξει και δυστυχώς παρέλειψε, ώστε να προστατεύσει τα παιδιά της». Ούτε θα χρειαζόταν να συζητούμε επί δύο ολόκληρα χρόνια το πόσα μας δίδαξε αυτό το έγκλημα και τι πρέπει να αλλάξουμε για να βελτιωθούμε. Ούτε βεβαίως θα χρειαζόταν να οδηγηθούν στο δικαστήριο δύο υπουργοί και για πρώτη φορά στα χρονικά να καταδικαστεί ένας σε κατηγορία που προνοεί ισόβια φυλάκιση, δηλαδή για ανθρωποκτονία. Είναι ατύχημα η ανθρωποκτονία; Είναι ατύχημα η πρόκληση θανάτου από αμέλεια; Διότι το Κακουργιοδικείο είναι γι΄ αυτά που βρήκε ενόχους, όχι για ένα «τραγικό ατύχημα».

Επειδή ξανασυζητούνται αυτές τις μέρες , μετά τη δικαστική απόφαση, για τις ευθύνες του τέως Προέδρου, πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό που έμεινε εκτός συζητήσεων και είναι εξίσου σοβαρό είναι οι ευθύνες και η στάση του ΑΚΕΛ απέναντι σ΄ αυτή την πρωτοφανή τραγωδία. Συνεχίζει ακόμα και σήμερα να παριστάνει τον τιμητή των πάντων, να παραδίδει μαθήματα δημοκρατίας και πολιτικής ευθιξίας, αλλά τη μαζική ανθρωποκτονία τη θεωρεί «τραγικό ατύχημα». Αν δεν αλλάξει ΚΑΙ αυτό, αν δηλαδή τα κόμματα δεν αποκτήσουν το θάρρος να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και, τουλάχιστον, να σταματήσουν να προκαλούν εκεί που έχουν σε βάρος τους εγκληματικά λάθη, αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται να πάει μπροστά και η πολιτική ζωή δεν πρόκειται να αποκτήσει την εμπιστοσύνη και την αξιοπρέπεια που πρέπει να έχει για να βοηθήσει τον τόπο.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 12/07/2013