Κύπρος - Προς Αγανακτισμένους

Γ.Σέρτης

ΟΤΑΝ –γύρω στο μεσημέρι της 11ης Ιουλίου του 2011– συνειδητοποιήσαμε τι είχε συμβεί με τη φονική έκρηξη στο Μαρί, η γραφίδα στεκόταν μετέωρη μπροστά σε λευκό χαρτί.
Στο κεφάλι κουδούνιζαν οι ίδιες λέξεις, απλώς εναλλάσσονταν στη σειρά τους, με υπόκρουση της λυγμικής Φωνής του Πόντου: -Μάνα, σε ξεκληρίσανε άπονες εξουσίες…
Ανεύθυνοι, ανάξιοι, ανίκανοι, ανεπαρκείς.
Ανάξιοι, ανίκανοι, ανεπαρκείς, ανεύθυνοι.
Ανίκανοι, ανεπαρκείς, ανεύθυνοι, ανάξιοι.
Ανεπαρκείς, ανεύθυνοι, ανάξιοι, ανίκανοι.

Και –προπάντων:
Επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι! Επικίνδυνοι!
Ως συνήθως, στις δύσκολες ώρες, καταφυγή παραμυθίας η Ελληνική Γραμματεία. Από τις πρώτες εικόνες της φονικής έκρηξης η φράση δνοφερά κόνις κέντρισε τη μνήμη. Ψάχνοντάς την στα επιτύμβια επιγράμματα, έμεινες άφωνος –για πολλοστή φορά– για τη διαχρονικότητα του αρχαιοελληνικού λόγου:
«Οίδε πάτραν, πολύδακρυν, επ’ αυχένι δεσμόν έχουσαν, ρυόμενοι δνοφεράν αμφεβάλοντο κόνιν· άρνυνται δ’ αρετάς αίνον μέγαν. Αλλά τίς αστών τούσδ’ εσιδών θνάσκειν τλάτω υπέρ πατρίδος».
(Η σκόνη τους αγκάλιασε η ζοφερή, για να λυτρώσουν την πατρίδα τους, που ζυγός δουλείας αλγεινός τον τράχηλό της βάραινε.
Τον μέγαν έπαινο η αρετή τους κέρδισε. Στη σκέψη τους και ποιος πολίτης δεν θα δώσει τη ζωή του υπέρ πατρίδος;)
Δυο χρόνια από τότε, δίπλα στα γιατί που αιωρούνται, χωρίς τα ούτω καλούμενα συντεταγμένα όργανα του Κράτους να μπορούν να κοιτάξουν τις δώδεκα οικογένειας στα μάτια, ξέρουμε πως εκείνη η εκκωφαντική έκρηξη δεν ακούμπησε τα βουλλωμένα αυτιά των μισαλλόδοξων ενόχων.
Την ώρα που –με τέτοιο βάναυσο τρόπο– κοβόταν το νήμα της ζωής των Δεκατριών, κατρακυλούσε –και– η ημικατεχόμενη Κύπρος στη –σύνολη– χρεοκοπία.
Και αν η οικονομική χρεοκοπία υπολογίζεται με –πραγματικά ή πλασματικά– δισεκατομμύρια, πώς να επιμετρηθεί η πολιτικο-κομματική κατάπτωση; Πώς αμβλύνεται η οργή, και πώς μειώνεται η αγανάκτηση των πολιτών;

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 11/07/2013