Κύπρος : Να γνωρίζουν τα ξένα (παρα)κέντρα εξουσίας ότι ο λαός αποφάσισε τι λύση θέλει το 2004

Δεν ζητείται ενότητα, αλλά νέος Πρόεδρος

ΕΠΕΙΤΑαπό τέσσερα χρόνια πειραματισμών και αλαζονείας στον τρόπο διαχείρισης του Κυπριακού, έχουν αντιληφθεί και οι πλέον εύπιστοι τι εννοεί η κυβέρνηση όταν επικαλείται την ενότητα και την ανάγκη για τη «στήριξη» του Προέδρου. Είναι γνωστό βέβαια ότι οι λέξεις στην πολιτική έχουν χάσει εδώ και καιρό τη σημασία τους, αλλά η συχνότητα με την οποία διαστρεβλώνονται ευρύτατα γνωστές έννοιες, εκτός από δείγμα της επικοινωνιακής ρηχότητας, είναι και τεκμήριο της παταγώδους αποτυχίας. Η μονοδιάστατη πολιτική του «προέδρου της λύσης», η επένδυση στον «φίλο Μεμέτ», η (ανιστόρητη) λογική της εξίσωσης του «εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά», η εμμονή σε ανεφάρμοστες προτάσεις, η απομόνωση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις (ακόμα και από το φίλιο «πατριωτικό» ΔΗΚΟ του Καρογιάν), η παντελής έλλειψη διορατικότητας και η λανθασμένη διάγνωση, μας οδήγησε (ξανά) στην παγίδα του Ντάουνερ. Με αυτά τα δεδομένα, είναι «χίλιες φορές» καλύτερα να μην έχει τη «στήριξη» ο Πρόεδρος, αλλά και να γνωρίζουν τα ξένα (παρα)κέντρα εξουσίας ότι ο λαός αποφάσισε τι λύση θέλει το 2004. γ.α. 

 

ΠΗΓΗ : Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ  16/01/2012