Άπρακτοι και Πραξούλες– ή πως οι Εγγλέζοι αποφασίζουν στη θέση του Χριστόφια

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προς Αχάπαρους

Του Γ. Σέρτη

ΠΩΣ λέμε το «ο φόβος φέρνει κόλαση» ή «μπήκαν τα δυο μας πόδια σ’ ένα παπούτσι»;
Κάπως έτσι σκέφτηκαν οι συντεχνιακοί –κυρίως του Δημοσίου– και δεν υλοποίησαν απεργιακές απειλές. Όταν 30 τόσες χιλιάδες άνθρωποι –στην πλειονότητά τους νέοι– είναι άνεργοι και άλλοι τόσοι ετεροαπασχολούνται, δικαιολογημένα αγανακτούν με όσους έχουν διασφαλισμένο το αύριότους.
Έτσι, ό,τι –υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές– θα φαινόταν λογικό να λέγεται από συντεχνιακούς:
—Μα, επιτρέπεται ν’ αναιρούν τις υποσχέσεις τους και να αποσύρουν τις υπογραφές τους ο Πρόεδρος και οι Υπουργοί του;
τώρα θεωρείται... επουσιώδες.
Άλλωστε, θα έπρεπε –και– οι συντεχνιακοί να έχουν... συνηθίσει, ύστερα από –σχεδόν– τέσσερα χρόνια.
Τουλάχιστον, αυτή τη φορά υπάρχει μια εξήγηση για την αναίρεση των υποσχέσεων και την απόσυρση των υπογραφών –η προθεσμία που τέθηκε από την Ευρώπη.
Για τα προηγούμενα... ανεξήγητα; •Την Κυριακή αναλάμβανε την Προεδρία ο Δ. Χριστόφιας, τη Δευτέρα –ύστερα από συνάντησή τους– ανακοίνωνε ο Βρετανός Πρέσβης πως «τον Σεπτέμβρη ξεκινούν οι συνομιλίες» –και... συμπτωματικά «ξεκίνησαν» τον Σεπτέμβρη· όχι τον Αύγουστο ούτε τον Οκτώβρη!
•Πριν κλείσει τρίμηνο από τη γραπτή δέσμευση του Δ. Χριστόφια στις ηγεσίες ΔΗ.ΚΟ. και ΕΔΕΚ ότι θα ακολουθούσε πορεία στο Κυπριακό που καθοριζόταν από τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006, την κατάργησε με το Ανακοινωθέν της 23ης Μαΐου 2008.
Έτσι:
•Πριν φτάσουμε στην τραγωδία στο Μαρί και στους διορισμούςτων Άπρακτων και τωνΠραξούλων, προηγήθηκαν τρία χρόνια προκλητικής αυθαιρεσίας και συμπεριφοράς ακατανόητων εμμονών, και απόλυρης σύγχυσης του κομματικού με το δημόσιο συμφέρον.
Με τόση... προπόνηση και τόση ανοχή των πάντων, οι συντεχνιακοί προσποιούνται τους... αχάπαρους;