Ευαισθησίες από παχύδερμα ;

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ποιος έδωσε παράδειγμα στους εργαζόμενους;

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΟΤΑΝο νέος Ιταλός πρωθυπουργός εξάγγελλε τα μέτρα για τη διάσωση της ιταλικής οικονομίας, ανακοίνωσε πρώτα ότι στο πλαίσιο της λιτότητας ο ίδιος ΔΕΝ θα παίρνει τον μισθό του. Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός, όταν ήταν στην ίδια θέση, ανακοίνωσε ότι ζήτησε να μειωθεί ο μισθός του κατά 25%. Δεν το έκαναν φυσικά γιατί πίστευαν ότι με τους μισθούς τους θα έσωζαν την κατάσταση. Αλλά, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, οι συμβολικές ενέργειες των ηγετών έχουν μεγάλη σημασία. Όταν μια κυβέρνηση επιβάλλει περικοπές εισοδημάτων σε όλους ανεξαιρέτως τους εργαζόμενους, οφείλει πρώτα να δείξει ότι αντιλαμβάνεται και η ίδια την κρίση και ότι πρώτα τα στελέχη της δίνουν το παράδειγμα και συμπάσχουν με τον υπόλοιπο κόσμο.
Δεν είδαμε κανένα στέλεχος να δίνει το παράδειγμα.
Μάλλον, είδαμε πέρσι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ανακοινώνει ότι ο ίδιος και οι υπουργοί του έχουν μειώσει εθελοντικά το συνολικό τους εισόδημα κατά 10%, για να μάθουμε όμως αργότερα ότι οι προσαυξήσεις (ΑΤΑ κ.λπ.)
της χρονιάς υπερκάλυψαν αυτό το 10%. Όπως επίσης και ότι ο δικός μας Πρόεδρος, μάλλο, ο λογιστής του, ζήτησε και επίδομα εξωτερικού για τα έξοδα που ΔΕΝ έχει όταν πηγαίνει φιλοξενούμενος σε κάποια χώρα. Και ότι αποφάσισε να χτίσει αίθουσα δεξιώσεων στο Προεδρικό για να χωρά 300 άτομα. Και ότι άλλαξε λιμουζίνες και λαντρόβερ. Και ότι ήθελε να δώσουμε €570.000 για αγορά τεσσάρων οχημάτων, που θα χρησιμοποιεί η Αστυνομία για να αντιμετωπίζει διαδηλωτές ρίχνοντάς τους πιεσμένο νερό. Την ώρα που οι εργαζόμενοι πληρώνουν από το υστέρημά τους την κρίση:
Τι χρειαζόταν λοιπόν για να πάρουν παράδειγμα οι εργαζόμενοι και να αντιληφθούν ότι πρέπει να γίνουν θυσίες; Χρειαζόταν να δείξουν αυτοί που έχουν την ευθύνη ότι δεν περιμένουν τη σωτηρία μόνο από τις θυσίες του λαού. Και δεν εννοούμε μόνο όσα αφορούν τα προσωπικά εισοδήματα των αξιωματούχων του κράτους (όλων των εξουσιών του κράτους), μαζί με τα περίεργα και ύποπτα επιδόματά τους. Υπάρχουν ακόμα πιο απλές ενέργειες που δεν έγιναν. Το Υπουργείο Οικονομικών θα μπορούσε για παράδειγμα να ζητήσει (και δημοσίως μάλιστα) από τους αξιωματούχους που δικαιούνται να ταξιδεύουν σε θέσεις Βusiness Class και να διαμένουν σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία που κοστίζουν μέχρι και €700 κάθε βράδυ, να μη χρησιμοποιούν αυτό το δικαίωμα για όσο διαρκεί η λιτότητα του λαού. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και τα μέλη του Διοικητικών Συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών. Μπορεί να μη σωθεί η οικονομία, αλλά τουλάχιστον οι εργαζόμενοι που βλέπουν αυτές τις πολυτέλειες θα νιώθουν ότι δεν στερούν από τα παιδιά τους το μισθό τους για να τον τρώνε κάποιοι άλλοι με τα λούσα τους. Δεν είπαμε να μην ταξιδεύει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Βusiness Class. Αλλά είναι ανάγκη να το κάνουν και τα μέλη των Δ.Σ. των ημικρατικών; Αφού πληρώνει που πληρώνει ο κοσμάκης, είναι ανάγκη δηλαδή να τον προκαλούν κιόλας;
aristosm@phileleftheros.com