Άνεργοι και χωρίς συνδικάτα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

«Εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια των απεργιών»

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΣΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ του προχτεσινού μας κειμένου με τίτλο «συνδικαλισμός μόνο για προνομιούχους», μέσα από το οποίο ρωτούσαμε τι έκαναν οι συντεχνίες για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που πληρώνουν την κρίση εδώ και δυο χρόνια με απολύσεις, αποκοπές και παγοποιήσεις μισθών, ο Χρίστος Χριστοφόρου, που υπογράφει ως «υπάλληλος του ιδιωτικού τομέα», σημειώνει:
«Θέλω να σας ευχαριστήσω και να σας συγχαρώ επειδή μιλάτε για τα δίκαια των υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα που ξεχνιούνται απ’ όλους, ευτυχώς εκτός από λίγους όπως εσείς. Εκφράζοντας τα αισθήματα πολλών συναδέλφων, σας παρακαλώ όπως συνεχίσετε να γράφετε για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους επειδή όπως πολύ καλά γνωρίζετε εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια των απεργιών ούτε ισχυρές συντεχνίες να μας υποστηρίζουν».
Θα προσθέσουμε όμως και μια πραγματική ιστορία για να μην μπερδευόμαστε πάντα με τους αριθμούς του ΑΕΠ και τα δημοσιονομικά ελλείμματα και να χάνουμε την ουσία:
Μια οικογενειακή επιχείρηση απ’ αυτές που συγκαταλέγονται στις μικρομεσαίες, τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, εργοδοτεί δέκα ανθρώπους και ασχολούνται σε κλάδο του κατασκευαστικού τομέα. Το 2007, αποφάσισε να ακούσει τις παραινέσεις της πολιτικής ηγεσίας του τόπου και να αναβαθμιστεί. Έτσι εντάχθηκε στο Σχέδιο Χορηγιών του Υπουργείου Εμπορίου «για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων του μεταποιητικού τομέα». Δεσμεύτηκε να αγοράσει μηχανήματα αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ, τα οποία δανείστηκε από τράπεζα, πιστεύοντας ότι σύντομα θα ελάμβανε τη χορηγία και θα ξοφλούσε. Το 2008 η κρίση άρχισε να δείχνει τα δόντια της, αλλά η επιχείρηση άντεχε περιμένοντας τη χορηγία. Στο μεταξύ οι τόκοι αυξάνονταν. Το 2010 προσκλήθηκε σε δημοσιογραφική διάσκεψη του υπουργού Εμπορίου, ελπίζοντας ότι θα πάρει τη χορηγία, που περίμενε από το 2007. Εκεί όμως, πήρε μόνο μια νέα «επιστολή έγκρισης». Το 2011, τελικά, πήρε τη χορηγία μειωμένη κατά 30% από το ποσό για το οποίο είχε εγκριθεί. Είναι γνωστό ότι το 2011 τα λεφτά του Κράτους τελείωσαν… Όμως τελείωσαν επίσης και οι δουλειές. Τα μηχανήματα ήταν καινούργια, αλλά δεν είχε δουλειά! Η οικογενειακή επιχείρηση αναγκάστηκε να απολύσει τους μισούς υπαλλήλους. Η ηγεσία συνέχιζε να αδιαφορεί και να πιστεύει ότι ο κόσμος δεν έχει προβλήματα και ότι όλοι είναι κινδυνολόγοι γιατί μισούν τον κ. Χριστόφια, που είναι αριστερός. Δεν έβλεπε ούτε τις ουρές των ανέργων, που πολλαπλασιάζονταν, μαζί με τα χρέη των μικρομεσαίων. Μετά τις απολύσεις, η επιχείρηση άντεξε ακόμα μερικούς μήνες, αλλά οι καλύτερες μέρες δεν ήρθαν ποτέ. Έτσι, συμφώνησε με τους υπαλλήλους να δουλεύουν την επιχείρηση μέχρι το μεσημέρι για να μην χάσουν όλοι τη δουλειά τους. Και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι δουλεύουν μισό μεροκάματο και παίρνουν βεβαίως μισό μισθό. Για όσο αντέξουν. Σαν αυτή την ιστορία υπάρχουν δεκάδες στον ιδιωτικό τομέα.
Τώρα, ας μας πουν οι ηγέτες των συντεχνιών των δημοσίων υπαλλήλων, όπως και ο Δημήτρης Χριστόφιας, τι πρέπει να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, που τους ακούνε μέρα νύχτα να σηκώνουν τον κόσμο στον αέρα γιατί δεν έγινε «κοινωνικός διάλογος» για τα προνόμια των κυβερνητικών, λες και μόνο οι κυβερνητικοί έχουν αξία σ’ αυτό τον τόπο.
aristosm@phileleftheros.com