Μικροί οι ευρωπαίοι ηγέτες

Tι γράφει ο ξένος Tύπος

FT

Ευρωπαϊκό μελόδραμα
Με την πρώτη ματιά, το αποτέλεσμα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της περασμένης εβδομάδας μοιάζει ιστορικό. Οι ηγέτες της Ε.Ε. συμφώνησαν σε ένα σχέδιο που φαίνεται να τους οδηγεί πιο κοντά στη δημοσιονομική και πολιτική ενοποίηση. Το Ηνωμένο Βασίλειο αρνήθηκε να συμμετάσχει και μοιάζει απομονωμένο, ενδεχομένως και ένα βήμα πιο κοντά στην αποχώρηση από την Ε.Ε. Αν όλα αυτά ήταν πραγματικά, θα ήταν ένα αδιαμφισβήτητα μεγάλο γεγονός. Αλλά το αποτέλεσμα της συμφωνίας των Βρυξελλών είναι πιθανότερο να καταγραφεί ως υποσημείωση της Ιστορίας παρά ως ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο. Τόσο οι αγορές, όσο και οι ψηφοφόροι αρνούνται πια να πιστέψουν τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των Ευρωπαίων. Προσθέστε επίσης την αυξανόμενη ένταση στις σχέσεις μεταξύ των μελών της Ε.Ε., η οποία δεν αντικατοπτρίζεται μόνο στη ρήξη με το Ηνωμένο Βασίλειο, και καταλήγετε με μία φόρμουλα σύγχυσης και ασυνεννοησίας, παρά με ένα αποφασιστικό βήμα προς τα εμπρός. Υπήρχε μια εποχή που η Ε.Ε. μπορούσε να αντέξει τις διαφωνίες και τις καθυστερήσεις. Η εποχή αυτή, όμως, έχει παρέλθει, λόγω της κρίσης χρέους.

THE GUARDIAN
Παραλληλισμοί
Με την αποχώρησή του από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, ο Ντέιβιντ Κάμερον πυροδότησε στον βρετανικό Τύπο μια ρητορική που παρέπεμπε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Προς τιμήν του, ο ηγέτης των Εργατικών, Εντ Μίλιμπαντ, απέρριψε τον παραλληλισμό ανάμεσα στη φασιστική επίθεση που δέχτηκε στον πόλεμο η Βρετανία και τις προσπάθειες για τη διάσωση της Ευρωζώνης ως παρανοϊκή σύγκριση – όπως και ήταν. Και όμως, το γεγονός και μόνο ότι επιχειρήθηκε αυτός ο παραλληλισμός είναι ενδεικτικός της υστερίας που έχει αναπτυχθεί στην Αγγλία. Στη συζήτηση που ακολούθησε στη Βουλή, οι τόνοι ήταν πιο χαμηλοί σε σχέση με του Σαββατοκύριακου. Ο κ. Κάμερον υπερασπίστηκε τις επιλογές του χωρίς να απολογηθεί για αυτές, διαβεβαιώνοντας ότι η θέση της Βρετανίας είναι στην Ευρώπη. Είναι ακόμη νωρίς για να αξιολογήσουμε τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο του τι συνέβη στις Βρυξέλλες. Ωστόσο το βρετανικό Κοινοβούλιο δεν ασπάζεται τον απομονωτισμό. Και δικαίως. Ο κ. Κάμερον δεν θα έπρεπε ποτέ να αποχωρήσει από τις Βρυξέλλες. Και τώρα θα πρέπει να υποχρεωθεί να επιστρέψει.
THE LOCALΧαμένη ευκαιρίαΟι Ευρωπαίοι ηγέτες απέτυχαν να επιλύσουν την κρίση χρέους και οραματίζονται μια Ε.Ε. που θα αποτελούσε παράδεισο κάθε γραφειοκράτη. Η Ευρώπη θα μπορούσε πράγματι να σωθεί στη διάσκεψη κορυφής. Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει κηρύξει πτώχευση και να λάβει βοήθεια που θα της επέτρεπε να κάνει μια καινούργια αρχή, η Ιταλία και η Ισπανία θα μπορούσαν να παρουσιάσουν προγράμματα που θα καθησύχαζαν τους επενδυτές ότι το χρέος τους είναι βιώσιμο. Τίποτα εξ αυτών δεν έγινε. Η νέα συμφωνία είναι το πρώτο βήμα προς την πολιτική δημοσιονομική ένωση που ο κόσμος απεχθάνεται και έχει πολλάκις καταψηφίσει. Ηδη από το 2001 ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής παραδεχόταν ότι η έλευση του ευρώ θα εξανάγκαζε στη δημιουργία νέων εργαλείων για τη χάραξη πολιτικής. Σήμερα η κρίση είναι πραγματικότητα. Αντί να την επιλύσουν, το Βερολίνο, το Παρίσι και οι Βρυξέλλες προσπαθούν να αναδομήσουν την Ευρώπη κατά τρόπο τόσο ειδεχθή, που να χρειάζεται μια κρίση για να συμφωνήσουν όλοι. Θα ήταν παράδοξο να συμφωνήσει σε αυτό η Βρετανία. Εξίσου αδιανόητη θα ήταν και η συμμετοχή της Σουηδίας.
DER SPIEGELΑποκαθήλωση μισθών«Αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνεχίσουν έτσι, δεν νομίζω ότι το ευρώ θα υπάρχει για πολύ ακόμα», δηλώνει ο πρώην υπουργός Οικονομικών και στέλεχος του κόμματος της Αριστεράς, Οσκαρ Λαφοντέν. «Το ευρωσύστημα έχει οικοδομηθεί λανθασμένα, χωρίς κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, κυρίως χωρίς κοινή μισθολογική πολιτική. Το γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ (συγκράτηση μισθών) οδήγησε στο να πουλάμε εμείς πολύ περισσότερα αγαθά στις ευρωπαϊκές χώρες από ό,τι εκείνες σ’ εμάς. Αυτές υποχρεώθηκαν να πληρώσουν με δανεικά και έτσι ανέβηκε το χρέος. Αν δεν τελειώσει το γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ, δεν υπάρχει μέλλον για το ευρώ. Χρειάζονται επίσης επενδύσεις στις αδύναμες οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες», ισχυρίζεται ο Λαφοντέν. «Το απορρυθμισμένο τραπεζικό σύστημα είναι μια γιγάντια μηχανή παραγωγής χρεών. Αν δεν σβήσει αυτή η μηχανή -αν δεν συρρικνωθούν οι τράπεζες και δεν υποβληθούν σε αυστηρούς κανόνες- τα χρέη θα βαίνουν αυξανόμενα. Τα κρατικά χρέη δεν έχουν καμία σχέση με τις κοινωνικές δαπάνες. Η Ιρλανδία και η Ισπανία δεν είχαν κανένα πρόβλημα χρέους πριν τα θαλασσώσουν οι τράπεζές τους».