Μισθολογικά κίνητρα Η γερμανική προσέγγιση στην επίλυση της κρίσης του ευρώ είναι εσφαλμένη, καθώς εστιάζεται στην τιμωρία ολόκληρων λαών για τις σπατάλες των πολιτικών τους αρχηγών. Η Ε. Ε. θα έπρεπε αντίθετα να προσφέρει κίνητρα δημοσιονομικής συμμόρφωσης στους ηγέτες των κρατών-μελών, με τα ευρωομόλογα να αποτελούν το ιδανικό εργαλείο για κάτι τέτοιο. Το ινστιτούτο Bruegel των Bρυξελλών πρότεινε πρόσφατα τη θέσπιση «μπλε» και «κόκκινων» ομολόγων. Τα μπλε θα είναι εγγυημένα από την ΕΚΤ και θα επιτρέπουν σε κάθε χώρα να δανείζεται μέχρι σε ποσοστό που θα φθάνει το 60% του ΑΕΠ της.
Για να εξασφαλίσουν κεφάλαια πέρα από το ποσοστό αυτό, τα κράτη θα πρέπει να στρέφονται στα «κόκκινα» ομόλογα, που θα είναι εγγυημένα από τις εθνικές κυβερνήσεις, έχοντας έτσι μεγαλύτερες αποδόσεις. Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα πρέπει να λαμβάνουν μέρος των αμοιβών τους σε μπλε και κόκκινα ομόλογα. Αν το ποσοστό δανεισμού μιας χώρας ξεπεράσει το 60% του ΑΕΠ της, οι πολιτικοί θα πληρώνονται σε κόκκινα ομόλογα, συνδέοντας την απόδοση των εθνικών οικονομιών τους με τον μισθό και το ίδιο το επίπεδο ζωής τους.
EL PAISΑνακούφιση ΡαχόιΟ Μαριάνο Ραχόι, σε μία από τις ελάχιστες δημόσιες διευκρινίσεις του για την οικονομική του πολιτική, εξέφρασε τη θερμή, άνευ όρων υποστήριξή του στο σχέδιο Μέρκελ και Σαρκοζί για να τερματιστούν η αστάθεια και η κρίση χρέους, που εμποδίζουν την οικονομική ανάκαμψη. Το πολιτικό επιχείρημα πίσω από αυτήν τη στήριξη είναι σωστό: αν είναι να υπάρξουν δύο Ευρώπες, δύο Ζώνες του Ευρώ, η Ισπανία θα πρέπει να βρίσκεται στην ομάδα των εκλεκτών. Γι' αυτό θα προχωρήσει στις απαραίτητες θυσίες και σε όσες αποφασίσει η τωρινή σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. Είναι ειρωνικό ότι σε αυτή τη δέσμευση συμφωνούν επιτέλους και ο Ραχόι και ο Θαπατέρο. Μια τόσο αγαστή μεταξύ τους συνεργασία θα ήταν πιο χρήσιμη αν είχε επιτευχθεί από το 2009, όταν ήταν ήδη γνωστές οι φοβερές εκφάνσεις της κρίσης. Για τη νέα κυβέρνηση της Ισπανίας, η επιβολή νέων όρων για τη σταθερότητα του ευρώ είναι ανακούφιση. Γιατί όχι μόνο θα της δείξει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει, αλλά και γιατί θα διευκολύνει το Λαϊκό Κόμμα που θα είναι στην κυβερνηση να προβεί στις περικοπές τις οποίες απέρριπτε στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.
FTΚαταστροφή το μάρκοΠολλοί θεωρούν την επιστροφή στο μάρκο την ύστατη σωτηρία. Αλλά οι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι θα επρόκειτο για καταστροφή. Πλήρης κατάρρευση του ευρώ και επιστροφή στα εθνικά νομίσματα θα ήταν για τη Γερμανία «βραχυπρόθεσμα κακή και μακροπρόθεσμα τρομακτική». Τα σοκ για τη γερμανική οικονομία θα ήταν πολλαπλά. Θα σημειωνόταν σημαντική εισροή κεφαλαίων προς τη Γερμανία, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα ανατίμηση του νέου μάρκου έως και 50%. Αυτό θα ήταν δηλητηριώδες για τις γερμανικές εξαγωγές. Τα σοβαρότερα προβλήματα όμως θα παρουσιάζονταν στις χρηματαγορές. «Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είναι τόσο στενά διασυνδεδεμένο, που η διάλυση του ευρώ θα ήταν πολύ δύσκολη». Οι αξιώσεις από το εξωτερικό θα έπρεπε εν μέρει να υπολογιστούν σε αδύναμα νομίσματα. Οι τράπεζες θα κατέγραφαν σημαντικές απώλειες, με αποτέλεσμα πιθανή κατάρρευση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Η Γερμανία θα έπεφτε σε ύφεση 7,5% και η ανεργία θα αυξανόταν δραματικά. Κάποιοι οικονομολόγοι θεωρούν ότι η νέα κρίση θα επισκίαζε όλες τις κρίσεις του 20ού αιώνα.
LE MONDEΒαθιά απογοήτευσηΟι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι βαθιά απογοητευμένοι από την οικονομική Ευρώπη, για την οποία οι θεσμοί της Ε. Ε. έχουν αφιερώσει το μεγαλύτερο κομμάτι της βούλησης και της ενεργητικότητάς τους. Η ενιαία αγορά θα έπρεπε να πυροδοτήσει μια δυναμική που θα ευνοούσε την οικονομική ανάπτυξη και θα τόνωνε την απασχόληση και η δημιουργία του κοινού νομίσματος θα προστάτευε, υποτίθεται, τις χώρες της Ζώνης του Ευρώ από οικονομικές κρίσεις ανάλογες με αυτές που ζούμε σήμερα! Επιπλέον, σε αντίθεση με αυτά που προέβλεπε το άρθρο 117 της Συνθήκης της Ρώμης, η οικονομική πρόοδος της Ευρώπης, η οποία θα συνδεόταν αυτομάτως με την κοινωνική πρόοδο, σήμερα κάθε άλλο παρά προφανής είναι. Στην πραγματικότητα, υπό την πίεση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και του διεθνούς ανταγωνισμού, οι κοινωνικές πολιτικές στην Ευρώπη τείνουν όλο και περισσότερο να θεωρούνται βάρος και οικονομικό μειονέκτημα. Η Ε. Ε. απέκτησε ενιαία αγορά και κοινό νόμισμα που διέπονται από αυστηρούς κανόνες, ενώ οι κοινωνικές πολιτικές της χαρακτηρίζονται από πολύ γενικούς και ελάχιστα δεσμευτικούς κανόνες.
Πηγή: www.kathimerini.gr
Δημοσιεύτηκε στις 09/12/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire