Οι σημαδεμένες τράπουλες του Κυπριακού και τα δώρα του Χριστόφια χωρίς αντίδωρα...

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Στο τέλος πάντα γίνεται το ταμείο

Του Κώστα Βενιζέλου

ΟΙ ΛΟΓΙΚΕΣπου αναπτύσσονται ότι πριν από μια μεγάλη εξέλιξη πρέπει όλοι ενωμένοι να στηρίξουμε τον Πρόεδρο, συνιστούν ένδειξη αμηχανίας και άλλοθι για ανέξοδη πολιτική παρέμβαση. Είναι ασφαλώς το ιδανικό να διαμορφώνεται μια πλατιά ενότητα. Όμως αυτή να θεμελιώνεται και να οικοδομείται σε συγκλίσεις τόσο στα θέματα στρατηγικής όσο και στα ζητήματα τακτικής. Αυτό δεν υφίσταται σήμερα και δεν είναι ορθολογικό να υιοθετείται απλώς μια γενική, διακηρυκτικού χαρακτήρα τοποθέτηση διά κοινών ανακοινωθέντων του Εθνικού Συμβουλίου. Ανακοινωθέντα, τα οποία είναι μιας χρήσης.
Ο σημερινός διαχειριστής του Κυπριακού ακολούθησε μια τακτική στο Κυπριακό, που δεν μπορούσε να είχε διαφορετική κατάληξη από αυτήν που παρακολουθούμε σήμερα. Τα ορόσημα μετατρέπονταν σε χρονοδιαγράμματα, οι ελιγμοί οδηγούν σε γεφυρωτικές προτάσεις και οι συζητήσεις διεξάγονταν με βάση την ατζέντα που έθεταν οι άλλοι. Δεν άγγιξαν, σχεδόν τέσσερα χρόνια συζητήσεων, τα θέματα που κυρίως ενδιαφέρουν την ε/κ πλευρά.
Δεν άκουσε τις διαφορετικές απόψεις, επέμεινε σε μια λογική «δώσε» αναμένονταν για το «πάρε» (ακόμη περιμένει) και εισήλθε σε μια διαδικασία χωρίς κοινό έδαφος και βάση. Αποδέχθηκε όλες τις διαδικαστικές ρυθμίσεις, διαφοροποιήσεις και, σήμερα, διερωτάται γιατί επιχειρούν να μας επιβάλουν τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, (την οποία ο ίδιος πρότεινε) χωρίς να υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Το σκηνικό ήταν προ πολλού στημένο. Και εάν σήμερα ανησυχούν για το τι δέον γενέσθαι, είτε μας δουλεύουν είτε δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται στη διαδικασία. Η απάντηση στην πρόσκληση Μπαν Κι Μουν έγινε την περασμένη Παρασκευή, το έγγραφο με το περίγραμμα λύσης κατατέθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στις 15 Δεκεμβρίου και το Εθνικό Συμβούλιο συνήλθε τη Δευτέρα. Εκ των υστέρων και χωρίς πολλή σημασία ενημερώθηκε το Εθνικό για τα όσα ήταν ήδη γνωστά από τα ΜΜΕ. Από κεκτημένη ταχύτητα εκδόθηκε και το ανακοινωθέν, το οποίο ουσιαστικά καθορίζει στον Πρόεδρο τι δεν θα πρέπει να κάνει… Στο Greentree, θα γίνει αυτό που συμφωνήθηκε στην προηγούμενη τριμερή του Οκτωβρίου. Κι αυτό συμφωνήθηκε: Να εισέλθει η διαδικασία στην τελική φάση. Τα Ηνωμένα Έθνη θα επιμείνουν σε αυτό και η τουρκική πλευρά για δικούς της λόγους θα συμπορευθεί. Εμείς τι κάνουμε; Μουρμουρητά και κλάψες; Με αυτά πολιτική δεν ασκείται. Η ανοχή στις σημαδεμένες τράπουλες και στις στημένες διαδικασίες, έχει κόστος. Η επιδερμική αντίληψη των εξελίξεων έχει επίσης κόστος. Στο τέλος γίνεται το ταμείο…