Αν είχαμε Πρόεδρο και όχι κοινοτάρχη (κοινώς μουχτάρη)

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προς Αναλογιζομένους

Του Γ. Σέρτη

ΑΝ,λέει, είχαμε Πρόεδρο με στοιχειώδη γνώση –έστω απλής ανάγνωσης– των όρων εντολής του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, των εκάστοτε διαμεσολαβητών του, της Ειρηνευτικής Δύναμης του Οργανισμού και των λοιπών μηχανισμών του, δεν θα βρισκόμαστε στο θλιβερό φαινόμενο ενός έντρομου κοινοτάρχη που –αφού (αυτο)σύρθηκε στις σημαδεμένες τράπουλες– νιώθει αδύναμος στις απειλητικές διαθέσεις ενός στημένου παιχνιδιού, στο οποίο –φευ– ήταν ο ίδιος συνεργός και... συμπαίκτης.
Αν, λέει, είχαμε Πρόεδρο που –στοιχειωδώς– να συνειδητοποιεί τον ρόλο του και τη θέση του έναντι ενός Εγκάθετου της τουρκικής κατοχής και των –προσωρινών– υπαλλήλων του ΟΗΕ, μια μόνο σελίδα θα ήταν αρκετή στις αποσκευές του για να αποκρούσει οποιεσδήποτε επιβολές αγγλοτουρκικών μεθοδεύσεων.
Μια μόνο παράγραφος από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, που δεν έχει περιληφθεί τυχαία στα περί Κύπρου ψηφίσματα του Οργανισμού:
«Όλα τα Κράτη Μέλη του Ο.Η.Ε. δεν θα απειλούν και δεν θα χρησιμοποιούν βία εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας άλλου Κράτους Μέλους των Ηνωμένων Εθνών». Αν, λέει, είχαμε Πρόεδρο που ν’ αντιλαμβάνεται ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα τουρκικής κατοχής και εποικισμού, και όχι «κυπριακής ιδιοκτησίας» θέμα διακοινοτικής...διένεξης αφειδών δώρων χωρίς... αντίδωρα, που να μη ζούσε στον δικό του κόσμο των ψευδαισθήσεων και των εμμονών, Αν, λέει, είχαμε Πρόεδρο...
Προπαντός:
Αν, λέει, είχαμε Αντιπολίτευση και κομματικές ηγεσίες που –ρητά– να απαιτήσουν ότι –ιδιαίτερα ύστερα από την τραγωδία στο Μαρί– δεν μπορεί ένας –τέτοιων αντιλήψεων και τόσης ανεπάρκειας– Πρόεδρος να διαχειρίζεται τη φυσική και εθνική επιβίωσή μας, ίσως να μη βρισκόμασταν σε τέτοιο σημείο πολιτικής και οικονομικής χρεοκοπίας.
Πλην:
Μετά την απομάκρυνσιν από την κάλπην ουδέν λάθος αναγνωρίζεται! (Και μετά την απομάκρυνσιν από το ούτω καλούμενο Εθνικό Συμβούλιο, βεβαίως!)