Kι ο γενικός εισαγγελέας περνά μια χαρά έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του...

ΕΦΗΜΕΡΑ

Η ανατροπή που δεν έγινε

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΠΡΙΝ έξι μήνες νομίζαμε πως βρισκόμασταν στα πρόθυρα κοινωνικής ανατροπής. Νομίζαμε πως ο θυμός του κόσμου δεν θα κοπάσει. Πως ένα κίνημα αφύπνισης γεννιέται ικανό να κάνει τους πολιτικούς να χάσουν τον ύπνο τους. Και σήμερα, έξι μήνες μετά την έκρηξη στο Μαρί και τον θάνατο 13 ανθρώπων, είναι σαν να μην έγινε τίποτα. Ο πρόεδρος, θεωρώντας πως δεν έχει καμία ευθύνη για το όλο θέμα, ακολούθησε την αγαπημένη του τακτική να αφήσει τον χρόνο να δουλέψει γνωρίζοντας πως οι άνθρωποι εύκολα ξεχνούν, εύκολα κουράζονται, εύκολα βρίσκουν άλλα θέματα να τους απασχολούν και κυρίως εύκολα απογοητεύονται και παύουν να διεκδικούν (στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα).
Ο τότε υπουργός Εξωτερικών εξαφανίστηκε από προσώπου γης, ο υπουργός Άμυνας θεάθηκε πριν λίγες μέρες να στέκει πίσω από τον νυν υπουργό Άμυνας ο οποίος έκανε δηλώσεις σε δημοσιογράφους, ο τότε διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του προέδρου Λεωνίδας Παντελίδης, μετατέθηκε σε κάποια πρεσβεία στο εξωτερικό, ο υπαρχηγός της Εθνικής Φρουράς Σάββας Αργυρού που προσπαθούσε να βγάλει το αυτοκίνητό του από το γκαράζ μετά την έκρηξη πήγε στο σπίτι του λαμβάνοντας -φανταζόμαστε- όλα του τα ωφελήματα και διάγοντας πια βίο ξεκούραστο ως συνταξιούχος, κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ακόμα σε διαθεσιμότητα και ίσως κάποια στιγμή ζητήσουν αποζημιώσεις κι ο γενικός εισαγγελέας περνά μια χαρά έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του, όπως δήλωσε πρόσφατα για άλλη περίπτωση. Και το χειρότερο είναι που οι πολίτες πατήσαμε την πεπονόφλουδα που μας έριξαν πρωτοχρονιάτικα και μετράμε τα τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου λες κι αντιλαμβανόμαστε κιόλας πώς μεταφράζεται αυτό. Κι έτσι σκεφτόμαστε πως αύριο θα γίνουμε πάλι πλούσιοι. Μπορεί να μην πάμε φέτος στην Αθήνα να ακούσουμε τον Ρέμο, μπορεί να αραιώσουμε τη φιλοτέχνηση των νυχιών μας και το γέμισμα των ρυτίδων μας, αλλά πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι πλούσιοι θα είμαστε.
Ακόμα ταράσσεται η ψυχή μας όταν βλέπουμε τη φωτογραφία των δίδυμων Μίλτου και Χρίστου. Ούτε μπορούμε να σκεφτούμε πως θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση της μάνας τους. Η ζωή όμως συνεχίζεται με όλους στη θέση τους, λες και επρόκειτο για μια απρόβλεπτη φυσική καταστροφή.
Υ.Γ: Για την πτώση του αεροπλάνου της Ήλιος δεν βρέθηκε κανένας ένοχος,για την απόδραση του Αλ Καπόνε κάποιοι αξιωματούχοι της Αστυνομίας δέχτηκαν επίπληξη (και υποσχέθηκαν να μην το ξανακάνουν). Για το Μαρί τι μπορεί να περιμένει κάποιος;