Ελλάδα - Λήμματα - Αγάπη, βρέφη, επανάσταση, κλήρωση.

Του Βασίλη Παπαβασιλείου

 

Αγάπη. Πολιτική μούσα της Ελληνοσύνης. Προσθέτεις τη Στοργή και την Προστασία και έχεις το τρίπτυχο λάβαρο του πελατειακού κράτους. Κάτω απ' αυτό πορεύτηκε η νέα Ελλάδα. Χάρη σ' αυτό σημειώθηκαν αξιόλογες επιδόσεις σε διάφορους τομείς της εθνικής ζωής. Βεβαίως, υπολείπονταν αρκετά βήματα να γίνουν, όταν μας βρήκε από το πουθενά η εποχή των Μνημονίων. Κάποια απ' αυτά, που μετατίθενται πια αναγκαστικά για τη μέλλουσα ζωή, είναι: 1) Ο διορισμός όλων των Ελλήνων στο Δημόσιο άμα τη συλλήψει τους (επί το απλούστερον: από την κοιλιά της μάνας τους), 2) Η συνταξιοδότησή τους προτού καν διοριστούν, δηλαδή από τα 18 τους, 3) Η χορήγηση βασικού πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών (πτυχίο) σε όλους άμα τη γεννήσει τους, μεταπτυχιακού τίτλου τη δεύτερη και διδακτορικού την τρίτη ημέρα της ζωής τους. Πρόκειται για τη λεγόμενη «επανάσταση της θερμοκοιτίδας», που αντικαθιστά την τυπική «ισότητα ευκαιριών» με την ουσιαστική «ισότητα αφετηριών». Για τις περαιτέρω συνέπειες αυτής της επανάστασης βλέπε παρακάτω.

Βρέφη. Θα άφηναν πίσω τους το μαιευτήριο εφοδιασμένα με όλα τα τυπικά προσόντα που απαιτούνται για να σταδιοδρομήσει κανείς σ' αυτή τη ζωή. Οι ακαδημαϊκοί τίτλοι θα απονέμονταν στα νεογνά υπό μορφήν όχι βεβαίως εγγράφου αλλά πιπίλας. Αυτό το στάδιο της ζωής των νεοσσών Ελλήνων θα βαφτιζόταν ευλόγως «οι τρεις πιπίλες». Με την ενηλικίωσή τους θα όφειλαν να τις παραδώσουν στις αρμόδιες Αρχές ώστε να αντικατασταθούν με γραπτούς τίτλους σπουδών. Οι γονείς θα καμάρωναν και θα ανακουφίζονταν καθώς θα ήταν ήσυχοι για το μέλλον των βλαστών τους. Θα καταργούνταν και οι τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες (Στοιχειώδης - Μέση - Ανώτατη Εκπαίδευση) καθώς δεν θα είχαν αντικειμενικά κανέναν λόγο ύπαρξης. Αυτό, εννοείται, θα απέφερε ένα ασύλληπτο δημοσιονομικό όφελος καθώς θα εξαφανίζονταν αυτομάτως οι κατηγορίες δημόσιων λειτουργών που λέγονται δάσκαλοι, καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης και πανεπιστημιακοί. Επίσης, δεν θα είχαμε πια καμιά ανάγκη κτιριακών υποδομών, βιβλίων κ.λπ. Από την άλλη μεριά, οι ελληνόπαιδες, άπαξ και τελείωναν το νηπιαγωγείο (εννοείται ότι οι νηπιαγωγοί θα ήταν η μόνη κατηγορία εκπαιδευτικού προσωπικού που θα διασωζόταν), θα αποκτούσαν το καθεστώς του «τιτλούχου εν αναμονή». Καθώς, βάσει του ελληνικού Συντάγματος, «τίτλοι ευγενείας δεν απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται», η ιδιότητα αυτή θα κάλυπτε το αριστοκρατικό έλλειμμα της Δημοκρατίας μας, αναγορεύοντας ουσιαστικά όλους τους Ελληνες σε αριστοκράτες. Βεβαίως, όλοι ίσον κανένας, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει, σύμφωνα με τα απαρασάλευτα δόγματα της Eλληνοσύνης, ότι δεν αφήνουμε κανέναν παραπονεμένο.

Επανάσταση. Αποτελεί τη μετατροπή του ελληνικού λαού σε συμπαγές, ενιαίο και αδιαίρετο αριστοκρατικό σύνολο. Πρόκειται για την κορυφαία ενσάρκωση του αιτήματος της ισότητας με απροσμέτρητες επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Προτού καταστούν «τιτλούχοι εν αναμονή» οι Ελληνες θα έχουν γλιτώσει από το τέρας που λέγεται «εκπαιδευτικό σύστημα». Θα 'χουν κερδίσει δώδεκα ολόκληρα χρόνια μακριά από το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο. Προσθέστε και άλλα δέκα, κατά μέσο όρο, που θα απαιτούνταν για να φτάσουν στο διδακτορικό, αν δεν ήταν διδάκτορες εκ γενετής χάρη στις «τρεις πιπίλες», και έχετε μια κερδισμένη εικοσαετία και βάλε. Τα χρόνια αυτά ο νέος Ελληνας μπορεί να τα διαθέσει ελεύθερα στο Διαδίκτυο, στους αγρούς, στις καφετέριες, στα ταξίδια. Μακριά από τους άγονους καταναγκασμούς ενός στείρου συστήματος μπορεί να θητεύσει στο σχολείο της ζωής, της ποιητικής ελευθερίας, του δημιουργικού τυχοδιωκτισμού και να βιώσει στο πετσί του αυτό που πρέσβευε ο Σατωβριάνδος, ο οποίος, σημειωτέον, κάτι ήξερε από ευγενή καταγωγή: «Κάτι που το θεωρείτε κακό μπορεί να βγάλει στο φως τα ταλέντα του παιδιού σας, ενώ κάτι που το νομίζετε καλό μπορεί να καταπνίγει τα ταλέντα αυτά. Ο Θεός ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Η Θεία Πρόνοια είναι αυτή που μας κατευθύνει όταν μας προορίζει να παίξουμε έναν ρόλο στη σκηνή του κόσμου».

Κλήρωση. Κορωνίδα της «επανάστασης της θερμοκοιτίδας» (βλ. λήμμα «αγάπη»). Θα αντιστοιχούσε στο ανώτατο στάδιο του πελατειακού κράτους, αν δεν μας έπιαναν στα πράσα του χρέους και δεν έπεφτε στα κεφάλια μας η ακρίδα των Μνημονίων. Στο στάδιο εκείνο, βεβαίως, όλα τα δημόσια αξιώματα θα καλύπτονταν διά κληρώσεως μεταξύ όλων των «τιτλούχων εν αναμονή» (βλ. λήμμα «βρέφη»). Το απώτατο λαμπρό παρελθόν της αρχαίας Αθήνας θα ερχόταν να συναντήσει το ολοφώτεινο μέλλον της νέας Ελλάδας. Δυστυχώς, όμως, το είπαμε: δεν προκάμαμε.

Πηγή: Τα Νέα

Δημοσιεύτηκε στις 10/11/2012