«Η κοινωνία έπαθε εγκεφαλικό, δεν αντιδρά»

Tου Κώστα Βενιζέλου

ΜΕΧΡΙ το 1974 τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα
πέρασε στις φυλακές και τις εξορίες. Ο Χρόνης Μίσσιος, ο
οποίος έφυγε προχθές από τη ζωή, ήταν οραματιστής της
ζωής και του ανθρώπου. Ήταν ένας αγωνιστής της άλλης
Αριστεράς, εκείνης της ιδεολογίας που δεν συμβιβάζεται
με τις λιμουζίνες, με τα «καλά της εξουσίας» (καλοπέραση
και μίζες), με τον δογματισμό. Γι’ αυτό και μέχρι το τέλος
της ζωής του στάθηκε όρθιος, έλεγε την άποψή του χωρίς
να τη φιλτράρει, δεν έβλεπε γύρω του να σταθμίσει τις
σκοπιμότητες για να τοποθετηθεί. Είχε ένα χαρακτηριστικό
τρόπο να τα λέει, όλα όσα σκεφτόταν αλλά και να τα γρά-
φει. Περνώντας μέσα από πολλούς κινδύνους και βασανι-
στήρια κακουχίες, πλήρωσε ακριβά την εμμονή του σε
ιδέες. Και επειδή αυτός «δεν σκοτώθη-
κε νωρίς…», ανέλαβε να συνεχίσει
εκείνη τη μεγάλη πορεία. Μακριά από
τη σιγουριά του κομματικού ινστρού-
κτορα και της προσφυγής στο καταφύ-
γιο του λεγόμενου «δημοκρατικού
συγκεντρωτισμού», είχε αναλάβει τη
δική του σταυροφορία. Χωρίς δογμα-
τισμούς και πλαίσια. Πάντα για τον
άνθρωπο, τη ζωή, το περιβάλλον.

Ήταν, ίσως, από τους λίγους ανθρώ-
πους που κουβαλούσε στην πλάτη του
συσσωρευμένη την ιστορία ενός Κινή-
ματος, από τότε που τα χρόνια ήταν
πέτρινα και λίγοι είχαν τη δύναμη να
σταθούν όρθιοι.
Ζώντας τα τελευταία χρόνια στο Καπανδρίτι, δεν αποστασι-
οποιήθηκε ποτέ από τα δρώμενα. Επέλεξε, όμως και κρά-
τησε αποστάσεις από αυτό που οι βολεμένοι θεωρούν
«πολιτικά ορθό», το οποίο άλλωστε πάντα απέρριπτε. Κα-
θώς έβλεπε τα πάντα πιο σφαιρικά και πιο καθαρά.
Πριν περίπου ένα χρόνο είχε δηλώσει πως «για πρώτη
φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να έχει πάθει
εγκεφαλικό: Δεν αντιδρά με τίποτα!» Και βέβαια αυτό
ισχύει και για την Κύπρο, στην οποία φαίνεται πως τα με-
γάλα χασμουρητά των εν γένει διαχειριστών έχουν απο-
κοιμίσει τους πολίτες.
Άνθρωποι όπως τον Χρόνη έχουν ζήσει τα χειρότερα. Τότε,
είχε πει ο ίδιος η βία ήταν σωματική, «για τις σημερινές
γενιές είναι πιο δύσκολα. Τους κάνουν λοβοτομή, τους
απορροφά το σύστημα συνεχώς μέσα στη μηχανή του
κέρδους, δεν τους αφήνει περιθώρια ούτε να οραματι-
στούν, ούτε να φανταστούν, τους αφαιρεί την κριτική σκέ-
ψη. Την ψυχή!».
Η ζωή, σε Ελλάδα και Κύπρο όπως και αλλού, έχει γεμίσει
με νέες έννοιες. Τρόικα, «κούρεμα», μέτρα και ξανά μέτρα.
Η πολιτική κατάντησε λογιστικό βιβλίο. Το διέβλεψε νωρίς
ο Χρόνης αυτό. Γι’ αυτό και επέλεξε ένα μοναχικό δρόμο,
ο οποίος ήταν γεμάτος ανατροπές. Ποτέ δεν είχε αναστολές
να ανατρέψει παλιές του προσεγγίσεις. Η ζωή δεν είναι
στατική, όλα αλλάζουν. Κι όταν μπορούμε και βλέπουμε προς το καλύτερο.
Καλό ταξίδι.