Κύπρος : Άνθρωποι πεινάνε

ΕΦΗΜΕΡΑ

Πού φτάσαμε κύριε πρόεδρε

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΟΤΑΝ το 1974 περίμενες στην ουρά για να
πάρεις κάτι να ταΐσεις την οικογένεια σου,
ένιωθες ταπεινωμένος, ντροπιασμένος, αλλά
ήξερες πως βρέθηκες στη θέση αυτή γιατί μια
ξένη χώρα εισέβαλε στον τόπο σου. Υπήρχε
ένας ορατός εχθρός. Και ταυτόχρονα υπήρχε
μια ελπίδα. Ζούσες στο αντίσκηνο, 2Χ2, αλλά
ήλπιζες πως θα τελειώσει αυτό και θα επιστρέ-
ψεις πίσω στο σπίτι σου. Και ταυτόχρονα υπήρ-
χαν τα περιθώρια να εργαστείς.
Σήμερα δεν υπάρχει καν ουρά για να ξεφτιλι-
στείς και να εξασφαλίσεις φαγητό για τα παι-
διά σου. Ζεις την απελπισία σου, κλεισμένος
στο σπίτι σου. Κανένας δεν ξέρει πως τα παιδιά
σου πεινάνε κι εσύ δεν μπορείς να βρεις δου-
λειά πουθενά. Κι ούτε ελπίδα υπάρχει.

Ένας πατέρας, λέει η είδηση, πήγε στο φούρ-
νο, πήρε ψωμί και γάλα
και αντί λεφτά, άφησε στο
ταμείο την ταυτότητα του,
για να πάει η Αστυνομία
μετά να τον βρει και να
διαπιστώσει πως ο άνθρω-
πος, άνεργος, όπως και η
γυναίκα του, έφτασε στην
πράξη αυτή μη έχοντας
άλλη λύση.
Πού φτάσαμε, αναρωτιέ-
ται ο Πρόεδρός μας, που
για τέσσερα χρόνια έβλε-
πε τα πράγματα να συμ-
βαίνουν αλλά δεν έκανε
τίποτα για να μην φτάσουμε μέχρι εδώ. Δεν
ήξερε πού είναι το Μαρί, δεν ήξερε από εκρη-
κτικά, δεν έβλεπε τον κίνδυνο. Δεν έβλεπε
όμως ούτε την οικονομία που καταποντιζόταν;
Δεν έβλεπε τα ταμεία που άδειαζαν; Δεν ήξερε
θα συμβεί με το κούρεμα του ελληνικού
χρέους; Ακόμα και όταν τα είδε, τι έκανε;
Όταν τον καλούσαν να πάρει μέτρα, γιατί κω-
λυσιεργούσε; Ακόμα και όταν κάλεσε την Τρό-
ικα, γιατί δεν είχε πια που την κεφαλή κλίναι,
έκλεισε το μαγαζί και πήγε στο Λονδίνο να
παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Κι όταν τέλειωσαν οι διακοπές, θυμήθηκε ξα-
νά πως υπάρχει πρόβλημα και μας βρήκε το
τέλος του Οκτώβρη μέχρι να καταλήξουμε
κάπου.
στάση του αυτή, κινεί υποψίες ακόμα και
στον πιο ανυποψίαστο πολίτη (που δεν είναι
φανατικός ακελικός) πως ο άνθρωπος δεν
νοιάζεται για τον τόπο του. Απλά κάνει ό,τι
είναι δυνατόν για να περάσουμε όπως-όπως
μέχρι τον Φεβρουάριο και να αναλάβει τα δύ-
σκολα άλλος. Κι ας είναι πολύ αργά τότε. Η
στάση του αυτή δεν ισοδυναμεί με προδοσία;