Προς Αντώνη Σαμαράκη: Ζητείται Ελπίς

Αλέκα Γράβαρη

Αχ, κυρ Αντώνη, αχ, πού να το πίστευες; Εξήντα τόσα χρόνια να ’μαστε ακόμα με τη φράση σου στο στόμα «Ζητείται Ελπίς»: Δεκαετία του ΄50 κι ο ήρωάς σου: Κάθισε στο καφενείο, άνοιξε την εφημερίδα. Διαβάζει: «Η σκιά του νέου παγκοσμίου πολέμου απλούται εις τον κόσμον μας». Κι ύστερα: Έλλειμμα στον προϋπολογισμό, μια απαγωγή, ένας βιασμός, τρεις αυτοκτονίες, οι δυο για οικονομικούς λόγους, δυο νέοι τριάντα και τριάντα δύο χρονών.

Κι ύστερα:

«Πωλείται νεόδμητος κατοικία, κατασκευή αρίστη.
Ενοικιάζεται δωμάτιον εις τον δεύτερον όροφον, ευάερον, ευήλιον».
Κι ο αντίποδας:
«Ζητείται τάπης γνήσιος περσικός.
Ζητείται τζιπ εν καλή καταστάσει».
Σκέψεις γυρνάνε στο νου του: «Από τότε που τελείωσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος η σκιά του τρίτου δεν έπαψε να βαραίνει πάνω στον κόσμο μας. Ο πόλεμος, η βία, η βόμβα υδρογόνου, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους. Δεν είχε αλλάξει διόλου προς το καλύτερο η ζωή μας ύστερα απ’ τον πόλεμο. Όλα είναι ίδια. Κι όμως είχε ελπίσει όπως είχαν ελπίσει εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη τη γη πως ύστερα απ’ το αίμα που χύθηκε, κάτι θ’ άλλαζε. Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα, σύγχυση στον τομέα των ιδεών, στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση…
Μια σειρά από διαψεύσεις ελπίδων ήταν η ζωή του. Είχε ελπίσει τότε… Είχε ελπίσει ύστερα στον κομμουνισμό, μα είχε διαψευσθεί κι εκεί. Τώρα, δεν είχε ελπίδα σε καμιά ιδεολογία».
Πόσο κοντά με το σήμερα. Εξήντα τόσα χρόνια να διαλαλείς, κυρ Αντώνη, «εγώ είμαι ένας άνθρωπος, τίποτα άλλο, ούτε αριστερός ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε και τώρα δεν έχει ελπίδα. Κάποιοι θα ’χουν, δεν μπορεί παρά να ’χουν».
Ρίχνουμε μια ματιά γύρω μας:
Ενοικιάζεται πολυτελής κατοικία.
Πωλείται αέρας καταστήματος.
Εκκαθάριση στοκ.
Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Προστέθηκαν κιόλας σε μας εδώ ένα σωρό άλλα: πορνεία εισαγόμενη από το διαδίκτυο αλλά και σε κάθε πεζοδρόμιο, μίζες, μπόνους, χρεόγραφα, Τρόικα, μνημόνιο, απολύσεις, συσσίτια, μια νέα κατοχή να κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Ένα άλλο είδος τρίτου παγκοσμίου πολέμου.
Εσύ, κυρ Αντώνη, ό,τι σου απέμεινε, το κουφάρι σου, το χάρισες στο πανεπιστήμιο για έρευνα, για να βοηθηθεί ο άνθρωπος να ζήσει πιο ανθρώπινα. Ούτε ταφές, ούτε μνημόσυνα. Κι η Ελένη σου, μια ζωή προστάτης και σύντροφος, σεβάστηκε και την τελευταία σου λέξη. Βγάζουμε, λοιπόν, κι εμείς το σημειωματάριό μας, όπως έκανε κι ο ήρωάς σου, κόβουμε ένα φύλλο και γράφουμε με το μολύβι μας: Ζητείται Ελπίς. Και το στέλνουμε στις εφημερίδες, να παρακαλέσουμε κι εμείς, όπως κι εκείνος, να μπει οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο.


Πηγή: Η Σημερινή
Δημοσιεύτηκε στις 17/11/2012