Κύπρος : Η χρεοκοπία της Αριστεράς

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Γιατί μιλούν σε τρίτο πρόσωπο;

Tου Κώστα Βενιζέλου

ΣΤΑ πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης για τα λάθη, τις παραλείψεις,
έφταιγαν οι προηγούμενοι (αυτό δεν είναι ίδιον μόνο των νυν
κυβερνώντων αλλά διαχρονική πολιτική συμπεριφορά). Τώρα, που
έχουν φθάσει στο τέλος της θητείας και θεωρούνται απερχόμενοι,
άρχισαν να μιλούν σε τρίτο πρόσωπο ή να χρησιμοποιούν πληθυ-
ντικό για να καθιστούν συλλογικές τις ευθύνες. Παρόλο που αυτό
είναι και ζήτημα που μπορεί να απασχολήσει κι άλλες ειδικότητες,
δημοσιογραφικά οι ερμηνείες δεν είναι πολλές. Παράλληλα, όμως,
τίθεται και μια σειρά από ερωτήματα.
*Εξακολουθούν να θεωρούν πως η οικονομική κατάσταση έχει
φθάσει σε οριακό σημείο μετά από παρέμβαση ενός αόρατου χεριού
που έριξε τις συνωμοτικές του πλεκτάνες για να καταστρέψει την
Κύπρο; Η συνωμοσιολογία είναι σύμπτωμα πολιτικής υπανάπτυξης
και επιβεβαιώνει την αδυναμία διαχείρισης μικρών ή μεγάλων
ζητημάτων. Οι πραγματικότητες δεν είναι πολλές. Φταίει η παγκό-
σμια κρίση, φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά το ερώτημα που
τίθεται είναι τι έχουν κάνει; Μια κακή διαχείριση του συστήματος,
το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, το αναθεματίζουν μόνο στα κομμα-
τικά ακτίβ.

* Σφυρίζουν αδιάφορα, θολώνουν τις
εικόνες για να αποφύγουν το πολιτικό
κόστος; Το βασικό κόστος και το φορτίο
το ανέλαβαν οι πολίτες, οι οποίοι βιώνουν
στο πετσί τους την κρίση (ανεργία, μείω-
ση μισθών, κλείσιμο επιχειρήσεων κ.λπ.).
Αυτοί θα φύγουν από την κυβέρνηση και
θα επιστρέψουν στον κομματικό μηχανι-
σμό. Θα χάσουν βεβαίως τα αυτοκίνητα
πολυτελείας, τους οδηγούς και τα επιδό-
ματα, αλλά όλοι «θα κληθούν να κάνουν
θυσίες».
* Δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του
προβλήματος; Να υπενθυμίσουμε εκείνα
τα σκαμπανεβάσματα και το «ένα βήμα
μπροστά και δυο πίσω» με τις αναφορές
ότι δεν μας πιάνει η κρίση» ή απευθυνόμενος ο Πρόεδρος στον
υπουργό τού υποδείκνυε με έντονο ύφος «να μην ξανακούσω για
ΔΝΤ και την Τρόικα» (και την επομένη έγινε η αίτηση για ένταξη
στον μηχανισμό).
Η εύκολη οδός είναι η προσφυγή σε ευχολόγια, σε γενικότητες και
κενολογίες δεν αποτελούν αντίδοτο στην κρίση. Συνιστούν κου-
βέντες του καφενέ. Οι εκκλήσεις για ενότητα και τα γνωστά κλα-
ψιάρικα «ενωτικά» μηνύματα, επιβεβαιώνουν την αδυναμία του
πολιτικού προσωπικού να δώσει λύσεις.
Το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση είναι να διαμορφωθούν
συνθήκες για να μπορέσει ο τόπος να εξέλθει από το σημερινό
αδιέξοδο. Και φυσικά δεν υπάρχει χρυσή συνταγή. Και δεν είναι
λύση να φύγουν οι αδέξιοι (αυτοί της λεγόμενης κυπριακής αρι-
στεράς που ραφοποίησαν τις προοπτικές της αριστεράς) και να
έλθουν οι δεξιοί. Αυτοί, δηλαδή, που είναι μέρος του προβλήματος
και στο επίκεντρο της κρίσης. Είναι, άλλωστε δοκιμασμένοι κι
αυτοί.
Το βάρος, ούτως ή άλλως, σήμερα είναι στους κυβερνώντες, οι
οποίοι είναι χαμένοι στον χρόνο, στη μετάφραση και παραδομένοι
στα παιχνίδια τακτικής της Τρόικας, η οποία τούς πήρε χαμπάρι.Δυστυχώς, για μας.