Ελληνική ανικανότητα

Δεν ξέρει τι έχει το άτιμο

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ενας άνθρωπος ο οποίος περπατάει με τα χέρια και για να συνεννοηθεί κουνάει εκφραστικά τις γάμπες του πέρα δώθε δεν παύει να είναι άνθρωπος. Απλώς, είναι αυτό που λέμε ένας μάλλον ιδιόρρυθμος άνθρωπος, τον οποίο κανείς δεν θα ήθελε να προσλάβει για διευθυντή ορχήστρας, για παράδειγμα. Υποθέτω ότι θα δυσκολεύεται να αγοράσει ακόμη και εφημερίδα από το περίπτερο και, ακόμη περισσότερο, να πιει το ουισκάκι του καθισμένος στο σκαμπό του μπαρ. Με την ίδια λογική, και η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν παύει να είναι δημόσια διοίκηση. Ακόμη και αν περπατάει με τα πόδια και κρατάει το κεφάλι της στα χαμηλά του σώματός της για να μην πάρει είδηση κανείς τις κωμικές της γκριμάτσες. Ποιος κοροϊδεύει ποιον, θα μου πείτε. Αυτός που περπατάει με τα πόδια και βλέπει τον άλλον που περπατάει με τα χέρια ή το αντίστροφο;

Αυτά σκέφτηκα όταν διάβασα τη συνέντευξη Τύπου που έδωσε η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού για την κατάρτιση του Αρχαιολογικού Κτηματολογίου. Και μου ήρθαν στο μυαλό οι δηλώσεις των εκάστοτε ηγετών αυτής της χώρας περί του πολιτισμού που είναι το σημαντικότερο κεφάλαιό μας, η βαριά βιομηχανία μας και λοιπά εσπεριδοειδή. Για να διαπιστώσω πως, κρίνοντας από το γεγονός ότι μόλις τώρα αρχίζει η καταγραφή του κεφαλαίου, οι άνθρωποι αυτοί πολύ απλά δεν ήξεραν για ποιο πράγμα μιλούσαν. Μιλούσαν για κεφάλαιο με την ίδια αμεριμνησία με την οποία μιλούν για την Ευρώπη. Ελα τώρα που μας κάνεις και τον έκπληκτο! Λες και ζεις στη Δανία του Νότου. Εδώ είναι Ελλάς και το κράτος περπατάει με τα χέρια.

Εχει και αυτό τη χάρη του, θα μου πεις, να μην ξέρεις τι έχεις. Να ανακαλύπτεις πως από κει που νόμιζες πως διαθέτεις 2.500 ακίνητα, βάσει των στοιχείων του υπουργείου Οικονομικών, διαθέτεις 7.500, ένα περίσσευμα 5.000 ακινήτων δηλαδή, τα οποία, αν και ακίνητα, είχαν κινηθεί και είχαν κρυφτεί. Γιατί, ως γνωστόν, ο όντως πλούσιος είναι αυτός που δεν ξέρει τι έχει. Και τα ακίνητα κινούνται όταν κι εσύ κινείσαι με τα χέρια. «Πολλά δημόσια ακίνητα, κοντά σε αρχαιολογικούς χώρους, π.χ. η Βραυρώνα, φαίνεται να έχουν υποστεί μείωση της επιφανείας τους από τους όμορους ιδιώτες», αναγράφει το δελτίο Τύπου. Πόσο σεβασμό στους όμορους δείχνει η κομψότης τού «μείωση της επιφανείας», αντί για το μπρούτο «καταπάτηση». Αλλα, όπως η Υφανέτ στη Θεσσαλονίκη, έχουν καταληφθεί από διάφορες ομάδες. Και άλλα που έχουν απαλλοτριωθεί και έχουν αποζημιωθεί με μεταγενέστερο ΦΕΚ, έχουν ξεαπαλλοτριωθεί χωρίς να έχουν ξεαποζημιωθεί, αν αντελήφθην το πνεύμα της ανακοίνωσης του υπουργείου Πολιτισμού από όπου και τα παραπάνω.

Πόσοι υπουργοί έχουν περάσει από αυτό το υπουργείο από τότε που το ίδρυσε η χούντα, μεταξύ αυτών, και ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς; Πόσα φεστιβάλ έχουν γίνει, πόσες πανηγύρεις βιβλιοπωλών, πόσοι θίασοι έχουν αποζημιωθεί με σκοπό την απαλλοτρίωση της θεατρικής τέχνης; Πόσος πολιτισμός έχει καταναλωθεί όλα αυτά τα χρόνια; Κι όμως, η καταγραφή του ιστορικού πλούτου των ακινήτων, το προφανές δηλαδή, άρχισε επί Γερουλάνου, όταν την ενέταξε στο ΕΣΠΑ, και συνεχίζεται σήμερα. Δεν είχαν χρόνο, θα μου πείτε, γιατί όταν περπατάς με τα χέρια βλέπεις τον κόσμο γύρω σου κάπως αλλιώς.