Οι εκάστοτε κυβερνήσεις είχαν ενθαρρύνει και με την ανοχή τους αναπτύξει τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό, ο οποίος συνήθως εξυπηρετεί τους υψηλόμισθους και δημιουργεί «κεκτημένα» στην υπερβολή

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Η απαξίωση του ξοφλημένου συστήματος

Του Κώστα Βενιζέλου

ΔΕΝ μπορούσε να γλυτώσει ο λεγόμενος συνδικαλισμός από τη γενικότερη απαξίωση του συστήματος από τους πολίτες. Όπως διά των πράξεων τους επιδιώκουν οι πολιτικοί την απαξίωσή τους, το ίδιο κάνουν και κάποιοι των συνδικαλιστών ηγετών. Ενεργούν αγνοώντας την κοινωνία και τα δικαιώματα των εργαζομένων, των πολιτών εν γένει. Έχουν μετατρέψει ένα διαχρονικό δημοκρατικό δικαίωμα, το συνδικαλισμό, προνομιούχα ανέλιξη για λίγους και στοιχείο κοινωνικής καταξίωσης τους.
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις είχαν ενθαρρύνει και με την ανοχή τους αναπτύξει τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό, ο οποίος συνήθως εξυπηρετεί τους υψηλόμισθους και δημιουργεί «κεκτημένα» στην υπερβολή. Από τη μια η ανοχή και από την άλλη ο φόβος για το πολιτικό κόστος, συνέτειναν στην ανάπτυξη ενός «τέρατος», το οποίο σήμερα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί. Η ηγεσία της συντεχνίας των δημοσίων υπαλλήλων, σταματά την κρατική μηχανή, επειδή κάτι άκουσε, κάτι υποψιάζεται πως σκέφτεται να κάνει η Κυβέρνηση και η Βουλή.
Και πέραν των απεργιακών κινητοποιήσεων, που δεν έχουν ακόμη τεκμηριωθεί, επιχείρησαν- ανεπιτυχώς- να μποϊκοτάρουν τις εκλογές. Κάλεσαν τα μέλη τους να παρανομήσουν, να αυτοκαταργήσουν ένα βαθιά δημοκρατικό δικαίωμα, που για να κατακτηθεί δόθηκαν αγώνες (πραγματικοί, όχι του καναπέ και της μεζεδοπαρέας). Τελικά, μπροστά στις αντιδράσεις και πρωτίστως στο άδειασμα τους από τα ίδια τα μέλη της ΠΑΣΥΔΥ, οι ηγέτες της έκαναν πίσω και αναθεώρησαν την απόφασή τους. Κάλεσαν, τελικά χθες, τα μέλη τους να εργασθούν στις αυριανές εκλογές. Αυτή όμως η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να σημαίνει και το τέλος της παρούσας ηγεσίας της συντεχνίας των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς επιβεβαιώθηκε η απόσταση η οποία την χωρίζει από τα μέλη της.
Η γενική απαξίωση του συστήματος οδηγεί εκ των πραγμάτων στη μείωση του φανατισμού. Αυτό μπορούσε να λειτουργήσει θετικά στην κοινωνία, εάν δεν διαμόρφωνε ένα κλίμα αδιαφορίας. Εάν όντως η πολιτική (και σε αυτήν περιλαμβάνονται όλες οι δράσεις και τις συνδικαλιστικές ) έχει την έννοια του διαλόγου, του επιχειρήματος, του ορθού λόγου, της παραγωγής ιδεών και λύσεων, τότε δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό σύστημα. Και το ζητούμενο είναι εάν παραδίδεται εσαεί η πολιτική και η κοινωνική δράση στα χέρια ανικάνων και κοντόφθαλμων. Αφήνεται η πολιτική να ταυτίζεται μόνο με τη διαφθορά και τη διαπλοκή ή προσφέρεται διέξοδος; Η αδιαφορία είναι σύμμαχος της σημερινής κατάστασης πραγμάτων. Σαν κοινωνία έχουμε τη δυνατότητα διόρθωσης των στρεβλώσεων, των παραδοξοτήτων. Το θέμα, όμως, είναι να υπάρξουν δράσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε το πολιτικο-κομματικό σύστημα, ούτε το κρατικοδίαιτο συντεχνιακό μπορεί να παραμείνει το ίδιο, ταλαιπωρώντας κοινωνία και πολίτες. Με την αμφισβήτηση και την αλλαγή, μπορούν να γίνουν ανατροπές στο πολιτικό σύστημα.