Κύπρος : Οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Δικαιολογίες σε εκλεγμένη συνταγματική μοναρχία

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΜΙΛΩΝΤΑΣχτες για το νέο καυγά που ξέσπασε γύρω από το φυσικό αέριο, ένα ζήτημα που θα μας απασχολήσει πολύ έντονα τώρα που μπήκαμε ανεπίσημα στην προεκλογική των προεδρικών, ο γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος, Άντρος Κυπριανού, αναφέρθηκε ξανά στη μόνιμη κυβερνητική επωδό ότι η Βουλή γίνεται κυβερνώσα και εμποδίζει το έργο της κυβέρνησης. «Όμως, είπε, δεν πρέπει να παραβιάζουμε τη βασική αρχή της δημοκρατίας, ότι είναι οι κυβερνήσεις που κυβερνούν σε όλες τις χώρες. Σε καμία χώρα δεν Κυβερνά η αντιπολίτευση και αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο στο μυαλό των πάντων». Αυτό το απλοϊκό σχήμα αποτελεί ένα από τα κύρια συνθήματα του «πολιτικού πολιτισμού» μας, τα τελευταία χρόνια. Τις προάλλες ο Πρόεδρος Χριστόφιας δήλωνε ότι «νιώθω να θέλουν κάποιοι να επιβάλουν τη θέλησή τους πάνω στον Πρόεδρο και την Κυβέρνηση. Εντάξει, η ιδιοσυγκρασία μου δεν τ' ανέχεται αυτά, πώς θα γίνει δηλαδή;» (22/1/12). Αλλά, δεν είναι καινούργια η τακτική. Χρησιμοποιείται για όλα τα ζητήματα που οφείλει να διαχειριστεί η κυβέρνηση.
Από το φυσικό αέριο μέχρι την οικονομική κρίση και το Κυπριακό.
Παλιότερα είχε πεισθεί τόσο πολύ για την αποτελεσματικότητα αυτής της ατάκας (αποτελεσματικότητα στις εντυπώσεις), που πήγε στη Νέα Υόρκη (20/9/2010) και δήλωνε στους εκεί δημοσιογράφους ότι το εσωτερικό μέτωπο δεν πάει καλά και «είμαστε σε μία φάση που ο Πρόεδρος πλέον δεν μπορεί να λειτουργήσει». Όταν μιλούσε στις εθελοντικές οργανώσεις που περίμεναν χορηγίες από το κράτος, στις 6/7/2010, είχε δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα γι΄ αυτή την τακτική λέγοντας: «Έχουμε και μια Βουλή των Αντιπροσώπων που καθίσταται σταδιακά σε κυβερνώσα Βουλή. Κόβει έσοδα και προσθέτει έξοδα». Και προσθέτοντας την αγαπημένη του σάλτσα κατηγόρησε τη Βουλή ότι δεν βοηθά το κράτος «στο να μπορέσει να ασκήσει την κοινωνική του πολιτική υπέρ του απλού ανθρώπου». Είναι δεκάδες οι παρόμοιες αναφορές, προπάντων όταν υπάρχουν εξελίξεις που πρέπει να διαχειριστεί η κυβέρνηση (όπως τώρα το φυσικό αέριο και το ραντεβού της Νέας Υόρκης). Δίνεται η εικόνα ότι όλες οι αδυναμίες της στη διαχείριση των προβλημάτων οφείλονται στο ότι δεν την αφήνει η Βουλή να λειτουργήσει. Η αλήθεια όμως είναι ότι έχουμε ένα πολιτειακό καθεστώς, Προεδρικό σύστημα, το οποίο όχι τυχαία αποκαλείται από πολλούς και ως εκλεγμένη συνταγματική μοναρχία. Διότι ο Πρόεδρος είναι αρχηγός του κράτους και της κυβέρνησης και μπορεί να αποφασίζει για τα πάντα χωρίς να λαμβάνει κανέναν υπόψη και προπάντων χωρίς η Βουλή να μπορεί να τον ανατρέψει. Δημιουργείται κάποια δυσλειτουργία με τις νομοθεσίες που ψηφίζει ή απορρίπτει η Βουλή, αλλά αυτό μόνο αν ο Πρόεδρος δεν διαθέτει την πλειοψηφία σε κοινοβουλευτική στήριξη. Η δημοκρατία όμως, όπως είναι καλά γνωστό, βασίζεται στην αρχή της πλειοψηφίας. Όταν η πλειοψηφία του σώματος που αντιπροσωπεύει το λαό δεν στηρίζει τον Πρόεδρο, τότε είναι ο Πρόεδρος που έχει το πρόβλημα, δεν είναι η δημοκρατία.
Αν λοιπόν, μετά από μισό αιώνα διαπιστώνεται ότι φτάσαμε σε σημείο όπου ο Πρόεδρος δεν μπορεί να κυβερνήσει, τότε είτε αλλάζει το σύστημα, είτε αλλάζει ο Πρόεδρος. Πάντως με κλαμουρούθκια και βαρύγδουπες ατάκες δεν μπορεί να κυβερνηθεί ο τόπος.
aristosm@phileleftheros.com