Salto mortale...

Αβαταρ

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

ΑΝ έχετε απορία για το ποιος είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δεν χρειάζεται παρά να συμβουλευτείτε το προσεχές πρόγραμμα του Γιώργου Παπανδρέου. Και Πολιτικό Συμβούλιο για την απασχόληση συγκαλεί αλλά και σύσκεψη στελεχών ενόψει του πολυνομοσχεδίου της κυβέρνησης Παπαδήμου που έχει έρθει στη Βουλή.

ΟΥΔΕΝ μονιμότερον του προσωρινού. Ουδέν προσωρινότερον της εντύπωσης ότι κλείνει εύκολα και σύντομα το PSI ή ότι θα είναι περίπατος η νέα δανειακή σύμβαση. Στην πραγματικότητα, η εκλογή νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ τελεί υπό αίρεση. Ή μάλλον υπό αλυσιδωτές αιρέσεις. Στο μεταξύ, ο Παπανδρέου παραμένει και ασκεί φουλ τα καθήκοντά του. Αρα, αποκαθιστά λίγο λίγο την αρχηγική λειτουργία του. Τι να κάνει; Στην πολιτική δεν υπάρχει κενό.

ΚΑΠΩΣ έτσι οι περίφημες εσωκομματικές διαδικασίες κινδυνεύουν να βρεθούν στο κενό. Ή, για να το πει κανείς αλλιώς, υπάρχει κίνδυνος το κενό να καταπιεί διαδόχους, δελφίνους και δελφίνες. Τά 'χουν όμως αυτά τα παιχνίδια τακτικής. Ιδίως αν δεν ξέρεις ακριβώς τι θέλεις. Και ο Παπανδρέου ξέρει κατά βάση τι θέλει. Να μείνει πρόεδρος. Για όσο περισσότερο γίνεται. Κι αν γίνεται - γιατί όχι; - να επανεκλεγεί.

ΕΚΕΙ αρχίζουν τα λάθη των άλλων. Επισήμως, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ενδιαφέρεται για τη χώρα και αδιαφορεί για τον τύπο εκλογής νέου προέδρου. Ανεπισήμως το ξέρουν και οι πέτρες ότι ο Βενιζέλος δεν θα ήθελε να πάει στη βάση. Δεν απέδωσε επίσης η στρατηγική του «παράκλητου», κατά την οποία τα στελέχη της επόμενης γενιάς θα πιέζονταν να ζητήσουν από τον Βαγγέλη να μπει μπροστά στις εκλογές. Κάτι που θα πίεζε τον Παπανδρέου να κάνει παραχωρήσεις σε θέματα διαδικασίας. Λίγο σαν τον ήρωα στο «Αβαταρ» όταν τον κυνηγά το τέρας Θάνατορ, ο Γιώργος προτίμησε να κάνει βουτιά στον καταρράκτη. Ποιον καταρράκτη; Τον καταρράκτη της εκλογής από τη βάση. Οποιος θέλει ας τον ακολουθήσει.

ΟΠΩΣ πάντα στα παιχνίδια εσωκομματικής τακτικής, ξεχνιέται γρήγορα η πολιτική ουσία. Οσο κι αν θεωρείται λίγο αφελές, ο Παπανδρέου είναι προσηλωμένος στη συμμετοχική δημοκρατία. Στον βωμό της - ελέω δημοψηφίσματος - θυσίασε την πρωθυπουργία του. Πώς γινόταν να εξέλθει από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ με ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ή σε κομματικό όργανο, τη στιγμή μάλιστα που η εκλογή από τη βάση επιβάλλεται από το καταστατικό; Αντί γι' αυτήν τη θεσμική ακροβασία, ο Παπανδρέου προτίμησε την πτώση στο κενό και, τελικά, στο νερό από πολύ μεγάλο ύψος.

ΕΤΣΙ όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δύσκολα μπορεί κανείς να φαντασθεί ότι δεν θα είναι τελικά υποψήφιος. Το μισολένε, άλλωστε, σιγά σιγά διάφοροι δικοί του. Ο ίδιος δεν έχει τίποτε να χάσει. Το ερώτημα είναι τι χάνει το ΠΑΣΟΚ που μετατρέπεται σε φιλμ επιστημονικής φαντασίας.

Διαφήμιση