Zούμε σε ένα καθεστώς που το ορίζουν ανεύθυνοι κι ανίκανοι

ΕΦΗΜΕΡΑ

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΤΟ ΑΝ δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να θυσιαστείς προσηλωμένος στο καθήκον, είναι μια άποψη που ο καθένας τη συμμερίζεται ανάλογα με την κοσμοθεωρία του. Ας δεχτούμε όμως πως αυτή είναι η ύψιστη τιμή. Ποιο είναι όμως το καθήκον ενός στρατιωτικού κι ενός στρατιώτη; Να φυλάει κοντέινερ γεμάτα εκρηκτικά που δεν προορίζονται καν για την απελευθέρωση της δικιάς του πατρίδας; Που δεν προορίζονται για την απελευθέρωση καμιάς πατρίδας. Είναι μήπως καθήκον ενός στρατιώτη να ραντίζει κοντέινερ που είναι έτοιμα να εκραγούν και δεν έπρεπε να είναι εκεί δίπλα από τη ναυτική βάση, δίπλα από τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό; Που δεν έπρεπε καν να είναι στην Κύπρο; Κι αν σταματήσει να τα ραντίζει και τρέξει να σωθεί, θα θεωρηθεί λιποτάκτης; Ποιο είναι το καθήκον ενός πυροσβέστη; Να προσπαθεί να σβήσει μια φωτιά κάπου που όλοι, πλην αυτού, γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να σβήσει παρά μόνο θα προκαλέσει έκρηξη και θα τον σκοτώσει; Με όλο το σεβασμό αξιότιμε πρόεδρε της Βουλής, δεν είναι ηρωικές τέτοιες θυσίες. Είναι άδικες θυσίες. Κι είναι κούφια λόγια να λέμε σε γονείς τα παιδιά των οποίων χάθηκαν τόσο άδικα, σε συζύγους που έχασαν τους συντρόφους τους κάτω από τόσο παράλογες συνθήκες, σε παιδιά που έχασαν τους γονείς τους ούτε καν για ένα πουκάμισο αδειανό, πως «δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή και πιο πολύτιμη κληρονομιά απ’ αυτή που μας κληροδότησαν - και ιδιαίτερα σας κληροδότησαν - οι ήρωες της 11ης Ιουλίου. Της προσήλωσης στο καθήκον, της αυτοθυσίας και του ηρωισμού». Όντως η προσήλωση στο καθήκον, η αυτοθυσία και ο ηρωισμός είναι μέγιστες αξίες. Όταν όμως αποσκοπούν σε έναν ξεκάθαρο και ευδιάκριτο ευγενή σκοπό. Στην περίπτωση της θυσίας των 13 στο Μαρί, ποιος ήταν ο στόχος; Οι 13 όντως απέδειξαν προσήλωση στο καθήκον. Αυτό που μάθαμε όμως μέσα από τη θυσία τους είναι πως ζούμε σε ένα καθεστώς που το ορίζουν ανεύθυνοι κι ανίκανοι. Αυτό που κατάφεραν μέσα από τη θυσία τους είναι να καταδείξουν το μέγεθος της ανευθυνότητας και της ανικανότητας. Χωρίς όμως κανείς να νιώσει την ελάχιστη ευθύνη για τον θάνατο 13 ανθρώπων. Γι’ αυτό η καλύτερη στάση στα μνημόσυνά τους είναι η σιωπή.