Ποια Ευρώπη;

Εδώ και δύο δεκαετίες η αριστερά φωνάζει για μια άλλη Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν θα είναι ένωση των αγορών αλλά η ένωση των λαών, για μια επανίδρυση της Ε.Ε. με δημοκρατία και συμμετοχή των πολιτών, η οποία δεν θα έχει καμία σχέση ούτε με το νεοφιλελεύθερο όραμα του Μάαστριχτ ούτε φυσικά με τη διαλυτική κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα.

Η αναγκαία επανίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι αυτή που προτείνουν οι Μέρκελ και Σαρκοζί. Αυτό που ανέκαθεν ονομάζαμε "δημοκρατικό έλλειμμα" έχει λάβει πλέον διαστάσεις ανοικτής επιβολής του γερμανικού σχεδίου. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα έχουν περιθώριο ωρών για να μελετήσουν την πρόταση εν όψει της Συνόδου Κορυφής. Βλέπουμε δηλαδή τη μεταφορά και εφαρμογή σε μεγάλη κλίμακα του εκβιασμού για την ψήφιση του ελληνικού Μνημονίου.
Το σχέδιο Μέρκελ - Σαρκοζί εννοεί να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους με καταστατική λιτότητα και ισχυρό νόμισμα, δηλαδή να την πληρώσουν, σε τελική ανάλυση, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι μέσα από μια σχεδόν κυριολεκτική "κινεζοποίηση".
Όλα αυτά δεν γίνονται εν κενώ, αλλά στο πλαίσιο και ενός νομισματικού ανταγωνισμού, που τείνει να λάβει διαστάσεις πολέμου. Υπάρχουν οι ΗΠΑ, που, για τους δικούς τους λόγους, πιέζουν τη Γερμανία "να κόψει χρήμα". Η λύση όμως δεν είναι το να κόψεις χρήμα και να το μοιράσεις στις χρεωκοπημένες τράπεζες, όπως έκανε και κάνει η άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Δεν έχουν κανένα συμφέρον οι πολίτες της Ευρώπης (και των ΗΠΑ και των άλλων χωρών) να διαλέξουν αν θα κερδίσει η Ευρώπη των τραπεζιτών ή οι ΗΠΑ των τραπεζιτών. Σήμερα, εκτός από την κρίση και τους εκβιασμούς ή και λόγω ακριβώς αυτής της κατάστασης, αναπτύσσονται στην καπιταλιστική Δύση κινήματα εργαζομένων και νέων που ανάλογά τους δεν έχουν υπάρξει τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτά τα κινήματα, και κυρίως η συνάρθρωση και ο συντονισμός τους, είναι η μεγάλη ελπίδα για τους λαούς όλου του κόσμου.

Πηγή: Η Αυγή
Δημοσιεύτηκε στις 07/12/2011