Ξεφούσκωσε και ο μύθος Παπαδήμου

Ο μύθος του τεχνοκράτη

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ 

...Ως τώρα ο Παπαδήμος δεν έχει πει κάτι διαφορετικό από ό,τι έλεγε πριν από αυτόν ο Γιώργος Παπανδρέου. Απλώς δεν είναι πολιτικός, άρα δεν θεωρείται υπεύθυνος για όσα τραγικά συνέβησαν τους προηγούμενους είκοσι έξι μήνες.

Ουδείς θυμάται ότι ο Παπαδήμος ήταν σύμβουλος του απελθόντος Πρωθυπουργού. Ή διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στη φάση της εισόδου στην ΟΝΕ. Ενα, άλλωστε, από τα ταλέντα του στη δημόσια ζωή είναι να περνάει απαρατήρητος ή, λιγότερο κομψά ειπωμένο, να μη βρέχεται. Σε ό,τι αφορά την ουσία, πάντως, ο Παπαδήμος δεν φαίνεται να έχει εισφέρει μια διαφορετική αντίληψη για το τι θα πρέπει να γίνει με το διαγραφόμενο εποχικό -κάθε Δεκέμβριο τα ίδια- πρόβλημα της υστέρησης εσόδων. Αυτό είναι πρόβλημα του Βενιζέλου. Ούτε αναζητά τρόπο να ξαναπάρει μπροστά το Δημόσιο που είναι σε αδράνεια και αποδιάρθρωση.

Αυτό που κάνει ο Παπαδήμος είναι να λέει ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα παρά τις δυσκολίες. Αλλά τα νέα μέτρα δεν αποκλείονται. Βλέποντας την πολιτική παγίδα, ο Βενιζέλος έδωσε συνέντευξη Τύπου για να επισημάνει σωστά ότι τα μέτρα αυτά θα πρέπει να τα πάρει κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή. Για εκλογές πιέζει και ο Αντώνης Σαμαράς. Στην πραγματικότητα, η επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου που ζούμε από το 2009 και μετά φαίνεται να αγγίζει και το τεχνοκρατικό ιντερμέδιο που διανύουμε. Οσο για τις κάλπες, αυτές είναι πράγματι απαραίτητες ώστε να εκτονωθεί και, κυρίως, να εκφραστεί ο κόσμος. Μετά θα δούμε αν θα έχουμε αυτοδύναμη ή συμμαχική κυβέρνηση και ποιοι θα τη στηρίξουν. Αλλά θα έχουμε κάνει μια νέα αρχή έστω και σε κινούμενη άμμο.
Το πολιτικό αδιέξοδο, η κοινωνική απόγνωση, αλλά και η απελπισία των Ευρωπαίων για το εγχώριο κομματικό σύστημα έδωσαν αρχικά ορμή στη λύση Παπαδήμου. Πολλοί είχαν -και έχουν- κρυφή ελπίδα ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Ωστόσο, οι πρώτες τριάντα -από τις εκατό- ημέρες αυτής της κυβέρνησης δεν έχουν πείσει ότι ένας τεχνοκράτης μπορεί να φέρει την άνοιξη που, ούτως ή άλλως, είναι ακόμη μακριά».


Από τα «ΝΕΑ»