«Εντάξει. Η χώρα θα χρωστάει λιγότερα τώρα. Εγώ, όμως, ο φουκαράς που δεν έχω ούτε μαντίλι για να κλάψω, τι κέρδισα;»

Το κούρεμα

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Είπε κάτι ο Λουκάς Παπαδήμος (καθώς δικαίως αλλά σεμνοπρεπώς μιλούσε για την επιτυχία του κουρέματος) που το σημείωσα: «Υπάρχουν χιλιάδες επενδυτές, μεταξύ των οποίων και πολλοί Ελληνες, που είχαν μεγάλες απώλειες από την αναδιάρθρωση του χρέους». Και ήρθε την άλλη μέρα ο συνάδελφος - και φίλος - Γιώργος Λακόπουλος για να υπογραμμίσει στα «ΝΕΑ»: «Ο τεχνοκράτης Πρωθυπουργός γιατί επιπλήττει τις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων που αρνήθηκαν να μετάσχουν στο κούρεμα, όπως είχαν δικαίωμα;».

Και συνέχισε με ορθά επιχειρήματα: «Τα ελληνικά Ταμεία δεν είχαν δικαίωμα επιλογής. Και δεν έκαναν καμιά επένδυση - όπως οι ξένοι μεγαλοομολογιούχοι - για να πληρώσουν τώρα το ρίσκο της. Τα αποθεματικά τους διοχετεύτηκαν - ως ζωντανό χρήμα - στην Τράπεζα της Ελλάδος διά νόμου. Και η Τράπεζα, πάλι διά νόμου, τα τοποθέτησε σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και μόνο. Με ποια λογική - αλλά και με ποια ηθική - έρχεται τώρα το κράτος και λέει ότι τα λεφτά που δάνεισε βιαίως στον εαυτό του πρέπει τα Ταμεία να τα αποδεχθούν εθελουσίως σήμερα ως "χαρτιά" και κοψοχρονιάς; Και τι εννοεί η κυβέρνηση όταν μιλάει για οφειλόμενη ανταπόδοση για την κρατική συμμετοχή ή τις επιχορηγήσεις προς τα Ταμεία; Πέραν του ότι τα λεφτά των Ταμείων είναι κυρίως λεφτά των εργαζομένων και των εργοδοτών, αν θέλει, να αλλάξει αναδρομικά τον τριμερή χαρακτήρα της ασφάλειας και ας πάρει πίσω όσα έδωσε ο κρατικός προϋπολογισμός: δεν πρόκειται να φτάσουν τα 11 δισ. που θα χαθούν με το κούρεμα (...)».

Εχω έναν φίλο, τον Σταύρο, που του τα λέω όλα αυτά και νευριάζει. Και, όπως συνηθίζει, υψώνει και τον τόνο της φωνής του: «Είναι ηλίθιοι οι ξένοι που έρχονται να σε σώσουν και συ, αντί να τους πεις "ευχαριστώ", αρνείσαι να συμμετάσχεις στο κούρεμα». Την απάντηση, την πήρε από τον Λακόπουλο: Τα λεφτά των Ταμείων τα πήρε με το ζόρι το Κράτος. Ενώ οι ξένοι αγόρασαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και έπαιξαν για να τα οικονομήσουν. Επαιξαν και έχασαν. Τι να κάνουμε;

Κατά τα άλλα, πράγματι έφυγε από πάνω μας, με το PSI, ένα τεράστιο βάρος 105 δισ. Αλλά ο απέναντί μου, ο Λεωνίδας, που είναι άνεργος με ρωτάει: «Εντάξει. Η χώρα θα χρωστάει λιγότερα τώρα. Εγώ, όμως, ο φουκαράς που δεν έχω ούτε μαντίλι για να κλάψω, τι κέρδισα;».