Το παιχνίδι της εξουσίας φθείρει...

...Και σεις τα ίδια παραμύθια;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Η σχέση της κοινωνίας με την πολιτική υπήρξε έκπαλαι αμφίθυμη. Επιφυλακτική έως εχθρική -γιατί «η πολιτική είναι βρόμικη»-, αλλά και σχέση εξαρτήσεως. Ρουσφέτια, βόλεμα και ποικίλα ωφελήματα για τους οπαδούς και ψηφοφόρους των κομμάτων εξουσίας, παρ' ότι είχαν συνείδηση ότι η πολιτική, όπως ασκείται, είναι συνυφασμένη με άσαρκες εξαγγελίες, ψεύδη, δημαγωγία και ίντριγκες.

Η σχέση εξαρτήσεως δεν τους εμπόδιζε επίσης να διαπιστώσουν ότι η πολιτική είναι παιχνίδι που παίζεται ερήμην της κοινωνίας. Κρυμμένα χαρτιά, άδηλες συμμαχίες και υπόγειες διαδρομές, με τους πολιτικούς να πρωταγωνιστούν σ' έναν πόλεμο συμφερόντων και ρόλων, φιλοδοξίας και προσωπικής οικονομικής ανέλιξης. Οι εξαιρέσεις υπαρκτές, ο κανών κραταιός.

Ο εφιάλτης των τελευταίων χρόνων επιδείνωσε τις σχέσεις της κοινωνίας με τους πολιτικούς. Ο πρωτοφανής συγκλονισμός και η οικονομική αποσταθεροποίηση προκάλεσαν ένα ωκεάνιο κύμα οργής, αλλά ταυτόχρονα σήμαναν και οριστική διάρρηξη στη σχέση εξαρτήσεως των ψηφοφόρων -τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους- από τα (δύο) κόμματα εξουσίας. Ακόμη και όσοι είχαν ωφεληθεί πολλαπλώς από αυτήν, σε προσωπικό ή συντεχνιακό επίπεδο, είδαν είτε απτές τις ευθύνες των δύο μεγάλων, οπότε στράφηκαν μηνίοντες εναντίον τους, είτε κατανόησαν ότι η παραδοσιακή πελατειακή σχέση είχε εκμετρήσει το ζην και δεν μπορούσε πλέον τίποτε να τους προσφέρει. Θα μπορούσε η εξέλιξη αυτή να χαρακτηριστεί ιδιότυπη καθαρτήρια διαδικασία. Γεγονός είναι ότι ουδέποτε υπήρξε τόσο έντονη η αμφισβήτηση και καταλυτική η απαξίωση της πολιτικής όσο σήμερα.
Η Αριστερά, παρ' ότι μειοψηφούσα στην κοινωνία, έχαιρε εκτιμήσεως -έστω άρρητης- ακόμη και από τους εχθρούς της. Δεν μετείχε στο παιχνίδι της εξουσίας, ενώ ταυτόχρονα τα στελέχη της έβλεπαν την πολιτική ως πεδίο ιδεολογικής διαμάχης για την οποία θυσίαζαν ώς και τη ζωή τους. Η γενική αυτή εικόνα κατίσχυε της άλλης, εξίσου πραγματικής, που αφορούσε εσωτερικούς σπαραγμούς, ίντριγκες, προδοσίες και άλλα θλιβερά συναφή. Ομως προϊόντος του χρόνου, με την Αριστερά νόμιμη και τους υπαρκτούς ηρωισμούς να αφορούν το παρελθόν, τα ποικίλα παθογενή στους κόλπους της ήταν αδύνατον να κρυφτούν.
Προσωπικές διαμάχες, εξοντωτικοί ανταγωνισμοί, υπόγειοι πόλεμοι και εικόνα παρόμοια με εκείνη που εμφάνιζαν τα μεγάλα κόμματα. Πλούσιο υλικό για απομυθοποίηση, τη στιγμή μάλιστα που αρκετοί άνθρωποι της Αριστεράς είτε βολεύονταν με ρόλο και θέσεις από το '81 και εντεύθεν ή κυριαρχούσαν σε προνομιακούς χώρους (Πανεπιστήμια, ΜΜΕ κ.ά.), με αποτέλεσμα να αφήνουν αποτυπώματα εξουσιαστικής νοοτροπίας και ωφελιμιστικής συμπεριφοράς. Το μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα άρχισε να αμφισβητείται ή να χάνεται εντελώς, με αποτέλεσμα πολλά στελέχη ή μέλη της Αριστεράς να φαίνονται στην κοινωνία ότι «κρέμονται από τα ξέφτια των ιδανικών τους»...
Σήμερα, η Αριστερά βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας, με την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ ή μετέσχε σε αυτήν (ΔΗΜΑΡ). Πέρα από τις αυτονόητες δυσκολίες -απόκρουση της καταιγιστικής προπαγάνδας, καταρτισμός σοβαρού Σχεδίου, εκστρατεία πειθούς κ.τ.λ.- ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί έναν κόσμο που δεν του ανήκει ιδεολογικά παρά σε μικρό ποσοστό· έναν κόσμο που επιζητεί αγχωδώς και με αγωνία «να γίνει κάτι» για να εξοβελιστεί το κακό, ενώ ένας άλλος κόσμος περιμένει από τον ΣΥΡΙΖΑ πειστικά δείγματα γραφής, ώστε να τον εμπιστευτεί και να παράσχει την κρίσιμη και καθοριστικής σημασίας ψήφο του...
Με άλλα λόγια, ο κόσμος που βαρέθηκε και εχθρεύεται τον κλασικό τρόπο συμπεριφοράς των κομμάτων, ο κόσμος που κάθε μέρα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην άβυσσο, ένας κόσμος που σπαράζει και αγωνιά, το τελευταίο που θέλει είναι να βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ στα χνάρια των κομμάτων της εξουσίας. Δηλαδή, να εμφορείται από τη βαρετή μικροπολιτική λογική των παιγνίων σε μια πολιτικάντικη διελκυστίνδα, ερήμην της κοινωνίας, και να αναλαμβάνει ακατανόητες πρωτοβουλίες είτε για το θεαθήναι είτε για να «λύνει» εσωτερικά προβλήματα.
Και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνεται ότι ακριβώς αυτό αποτυπώνει η «πρόταση δυσπιστίας», τότε...
ΥΓ. Καλά. Ο κ. Κουβέλης, που καταγγέλλει τακτικισμούς, ας κοιτάξει πρώτα τη δική του πήρα για να καταλάβει τι εστί πανικόβλητος τακτικισμός. Και αν δεν περισσεύει η αυτοκριτική διάθεση, ας ρίξει μια ματιά στις δημοσκοπήσεις για να πειστεί.

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013