Ένας Κύπριος ποιητής

 Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

 

Άντης Περνάρης (1903-1980)

Τον Άντη Περνάρη είναι πολύ πιθανόν οι νεότεροι να μη τον ξέρουν, κι ίσως οι παλιότεροι να μη τον θυμούνται. "Δικαιοσύνη" που θάλεγε κι ο ποιητής... Κι όμως ήταν για πολλά χρόνια μια ζωντανή μορφή των κυπριακών γραμμάτων. Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, εκδότης περιοδικών, χρονογράφος, δάσκαλος, δημοσιογράφος κι από τους πρώτους που καταπιάστηκε με την γραμματολογία της κυπριακής λογοτεχνίας. Ήταν αυτό που θα λέγαμε ένας λόγιος της εποχής του.

 

Νοσταλγία της Αθήνας

Καράβι, πώς σε νοσταλγώ, με τον ρυθμό σου τον γοργό
την άπλα του θαλασσινού τού κάμπου να διασχίζεις
και πίσω τούφες τον καπνό –μυχτηρισμό στον ουρανό
που όλο γελάει στο κενόν– άνοιαχτα να σκορπίζεις!

Καράβι, τώρα από μακριά σε βλέπω να τραβάς, αλιά,
στη χώρα που σαν όνειρο είδα ή σαν παραμύθι
και με τη μαύρη σου θωριά να μου γητεύεις την καρδιά
που πάει να σπάσει απ’ άπλερη μια πεθυμιά στ’ αστήθι.


Γίνεται η σκέψη μου πουλί που δεν λογιάζει το κλουβί
του χρόνου, και το μάκρεμα του τόπου δεν φοβάται 10
κι αφήνει το άχαρο κορμί –λες κι αναζήταγε αφορμή–
στου πόθου του ανωφέλευτου την κούνια να κοιμάται,

κάποιες νυχτιές που η ξαστεριά βάφει τη γη μενεξεδιά
και με το στόμα τ’ αηδονιού –τη γλώσσα των ερώτων
που ξέρουν μόνο τα πουλιά– και την τριανταφυλλευωδιά
anch’ io son’ pittore λέει σαν κάποιος άλλος Τζιότο.

Και ταξιδεύει ολονυχτίς ποτίζοντάς με μιας πηγής
τ’ αθάνατο νερό που ώς χτες ανίδεος αγνοούσα
και γίνεταί μου ο μυητής κάποιας αιθέριας μουσικής
που μελιστάλαχτα αδονά* τη φτωχική μου Μούσα.

Γοργό καράβι, αλαργινό, πώς δεν με παίρνεις να τη δω
ξανά, να νιώσω γύρω μου την πόλη που λατρεύω
μόνε μ’ αφήνεις μοναχό ν’ ακούω του πόνου τον αχό
και λατρεμένες θύμησες θλιβά ν’ αργαναδεύω;