Πολιτικά παιχνίδια στη Λευκωσία

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Η κομματική κραιπάλη και η Ελένη Θεοχάρους

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Η ΑΠΟΦΑΣΗ της Ελένης Θεοχάρους να υποβάλει υποψηφιότητα στις εσωκομματικές διαδικασίες αμφισβητώντας τον Νίκο Αναστασιάδη, είναι πεντακάθαρη και τολμηρή, όπως της αρμόζει. Και καλώς περηφανεύεται ο κ. Αναστασιάδης ότι η υποψηφιότητά της επιβεβαιώνει τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αλλά, είναι τόσο καθαρά τα πράματα; Η εσωκομματική υποψηφιότητά της είναι απλώς μια δημοκρατική ενέργεια για να δηλώσει την παρουσία της σε όσους την αμφισβήτησαν ή κρύβει κάτι άλλο; Ας δούμε τα δεδομένα:
Το όνομα της κ. Θεοχάρους ακούγεται εδώ και μήνες ως πιθανή υποψήφια στις προεδρικές, τόσο ως υποψήφια του ΔΗΣΥ, όσο και του χώρου που ζητά να εκφράσει μια πολιτική στο Κυπριακό πέραν της δοκιμασμένης και αδιέξοδης πολιτικής των δυο μεγάλων κομμάτων. Συζητήθηκε ακόμα και ως πιθανή υποψήφια αυτού που ονομάστηκε «ενδιάμεσος χώρος» και ο οποίος επίσης φιλοδοξεί να αναδείξει μια διαφορετική πολιτική. Η ίδια δεν διέψευσε ποτέ την πιθανότητα αυτή. Ακόμα κι όταν δημοσίως εκφράστηκε η απόφαση του κ. Αναστασιάδη να είναι αυτός υποψήφιος εκ μέρους του ΔΗΣΥ, η Ελένη Θεοχάρους συνέχισε τις επαφές της και δεν έπαψε να συνομιλεί με διάφορους για τη δική της υποψηφιότητα. Ούτε τώρα είναι ξεκάθαρο το τοπίο.
Θέτει υποψηφιότητα για να υποστηριχθεί από τον ΔΗΣΥ, αλλά αν αποτύχει δεν αποκλείει να είναι και ανεξάρτητη για να υποστηριχθεί από τον «ενδιάμεσο χώρο». Εδώ λοιπόν υπάρχει μια ουσιαστική πολιτική πράξη, που μας προβληματίζει: Αν η κ. Θεοχάρους θα είναι υποψήφια του ΔΗΣΥθα εκφράσει και θα εφαρμόσει την πολιτική αυτού του κόμματος. Αλλά αν θα είναι υποψήφια του «ενδιάμεσου χώρου» ή ανεξάρτητη, θα εκφράσει άλλη πολιτική. Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται το ίδιο πρόσωπο να εκφράζει ταυτόχρονα τις δύο άκρως αντίθετες πολιτικές; Είναι από τα πολιτικά παίγνια που δεν μπορεί να κατανοήσει η κοινή λογική. Γι’ αυτό εξάλλου και χωρίζει χάσμα τους κοινούς πολίτες από τους πολιτικούς. Η Ελένη Θεοχάρους, που ασφαλώς όπου δραστηριοποιήθηκε έδειξε δυναμικά χαρακτηριστικά και «σωστό περιεχόμενο», ίσως αυτή τη στιγμή να έπεσε σε παγίδα πολιτικής κραιπάλης και να κάνει μοιραίο πολιτικό λάθος. Αν τολμά να θέτει υποψηφιότητα στον ΔΗΣΥ, απέναντι στον αδιαμφισβήτητο Αναστασιάδη για να κλείσει εκεί την ψιθυρολογία γύρω από το όνομά της, θα είναι η απόλυτη δημοκρατική ενέργεια και θα επιβεβαιώσει την έως τώρα καθαρή πορεία της. Αν όμως μετά από μια ενδεχόμενη εσωκομματική αποτυχία, από τη στιγμή που έκανε αυτή την επιλογή, στραφεί σε άλλη κατεύθυνση για να βρει υποστήριξη, θα επιβεβαιώσει όσους μηδενίζουν τους πολιτικούς λέγοντας το αφοριστικό: είναι όλοι ίδιοι κι όλοι μάχονται για το οφίκιο. Όποια και να είναι η κατάληξη, η κ. Θεοχάρους, προπάντων επειδή δεν ενέπιπτε ποτέ σε αυτό τον αφορισμό και έγινε σεβαστή με τον πρότερο πολιτικό βίο της, οφείλει καθαρές εξηγήσεις για τις επιλογές της.
Υ.Γ. Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Ανδρέας Πιτσιλλίδης, έσπευσε χτες να εκφράσει, όπως λέει, «ανενδοίαστα την ολόθερμη υποστήριξη» του στον κ. Αναστασιάδη ως «αδιαφιλονίκητη επιλογή εθνικής ευθύνης, μακριά από άγονοκαι ολέθριο διχασμό» και άλλα μπλα μπλα. Ανενδοίαστα λοιπόν κι εμείς λέμε ότι είναι κι αυτό ένα από τα πολιτικά παίγνια που διευρύνουν το χάσμα με τους πολίτες. Οι ανενδοίαστες παπαρδέλες.
aristosm@phileleftheros.com