Είχα επισκεφθεί την Τυνησία πριν από δύο χρόνια και είχα εντυπωσιαστεί από αυτά που μας είχε πει ο ξεναγός γι' αυτή την όμορφη χώρα, την κοινωνία της, την παιδεία της, τη βαθιά κουλτούρα των κατοίκων της. Σε σύγκριση με το Μαρόκο, η Τυνησία μου είχε φανεί παράδεισος. Δεν έβλεπα ζητιάνους στους δρόμους, έβλεπα ανθρώπους αξιοπρεπείς, ακόμα και στους βεδουίνους της ερήμου. Όχι χλιδή ή ιδιαίτερο πλούτο, ούτε υπερανάπτυξη, αλλά μια χώρα αυτάρκη και πολιτισμένη.
Στην Τυνησία, όπως και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού αφρικανικού τόξου, αλλά και στις περισσότερες χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, υπάρχουν ταυτόχρονα δύο κόσμοι: Από τη μια η έρημος, τα μικρά χωριά χωμένα μέσα σε αμμώδεις σπηλιές, κι από την άλλη οι μεγαλουπόλεις, με την απίστευτη ομοιομορφία τους, που σε κάνει να ξεχνάς σε ποια χώρα είσαι... Με τις τεράστιες λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας, τις πολυκατοικίες, την πολυκοσμία, τις γιγάντιες διαφημίσεις να αιωρούνται πάνω από όλα...
Στην Τυνησία υπάρχουν σχολεία ακόμα και μέσα στην έρημο. Υπάρχουν πανεπιστήμια όπου φοιτούν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, με πλειονότητα τα κορίτσια. Κι αυτό οφείλεται στον φωτισμένο ηγέτη Μπουργκίμπα, ο οποίος, γαλουχημένος στη Γαλλία, έφερε βαθιές μεταρρυθμίσεις στη χώρα του με ιδιαίτερη έμφαση στην παιδεία. Τίποτα από όλα αυτά, που είχα δει και μάθει σαν τουρίστρια, δεν προοιωνιζόταν τα γεγονότα που συνέβησαν δυο χρόνια αργότερα. Κανένα σημάδι...
Φαίνεται όμως πως έπεσαν έξω και τα «μοντέλα» πρόβλεψης ανθρώπινων συγκρούσεων, τα γνωστά «think tanks», τα οποία αποδείχτηκαν ανίκανα να προβλέψουν το τσουνάμι που θα προκαλούσε η αυτοπυρπόληση ενός άνεργου Τυνήσιου πτυχιούχου, ο οποίος αγανάκτησε όταν του έκανε έλεγχο η αστυνομία για τον πάγκο με τον οποίον πουλούσε παρανόμως είδη μαναβικής. Το γεγονός ότι η ανεργία κάλπαζε στην Τυνησία με ρυθμούς 20% το περάσαμε στο «ντούκου», τόσο εγώ ως τουρίστρια όσο και οι «μεγάλοι εγκέφαλοι» των «μοντέλων».
Φαίνεται, λοιπόν, πως υπάρχουν δύο πραγματικότητες: η εικονική και η πραγματική. Εικονική είναι η πραγματικότητα του τουρίστα που δεν βλέπει παρά «φωτογραφίες» και «σεκάνς» από την πραγματική ζωή. Εικονική είναι και η πραγματικότητα των «μοντέλων», των «προβλέψεων», των «στατιστικών» και των «δημοσκοπήσεων». Πράγμα που επιβεβαιώνει περίτρανα ότι οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί ούτε φωτογραφίες.
Αυτό το επαναστατικό τσουνάμι της Ερήμου φαίνεται να είναι αμμοθύελλα που σαρώνει ολόκληρη τη Γη. Στις ΗΠΑ γίνονται διαδηλώσεις για την προσπάθεια χτυπήματος των συνδικάτων. Στην Ευρώπη γκρεμίζονται οι κυβερνήσεις των «μνημονίων». Στην Ελλάδα η σπίθα έχει ανάψει -ακόμα έχουμε διάσπαρτες εξεγερτικές πυρκαγιές, που κάποια στιγμή θα γίνουν λαίλαπα. Και πάλι θα τρίβουμε τα μάτια μας και θα λέμε, «από πού, πώς μας προέκυψε αυτό;».
Ζούμε μια ιστορική εποχή. Η δυναστεία των κερδοσκόπων και του ληστρικού - αντιπαραγωγικού και καταστρεπτικού παγκόσμιου καπιταλισμού φαίνεται να πνέει τα λοίσθια. Το σύστημα, όπως μέχρι τώρα το ξέραμε, γκρεμίζεται και έχει έρθει η ώρα των λαών. Έχει έρθει η ώρα να φωνάξει το «σώμα» τής ανθρωπότητας την κραυγή του ενστίκτου της επιβίωσης.
Κάθε τέτοια στροφή της Ιστορίας σημαδεύεται από επαναστάσεις. Από συγκλονιστικές αλλαγές, από φάσεις χάους και αίματος. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Λέξεις όπως ελευθερία, αξιοπρέπεια, ποιότητα ζωής, έρχονται και πάλι στο προσκήνιο. Πρόκειται για διαχρονικές αξίες, που ωστόσο δεν έχουν εκπληρωθεί, εδώ και αιώνες... Και πρόκειται για αξίες που έχουν σχέση, όχι μόνο με την ύπαρξη ενός λαού ή ενός έθνους, αλλά με την επιβίωση ολόκληρου του ανθρώπινου είδους.
Οι εξεγέρσεις είναι ο καταλύτης για την ανθρώπινη εξέλιξη. Οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές, δεν είναι αριθμοί. Γι' αυτό, ίσως, τα «μοντέλα», οι «στατιστικές» και τα «μνημόνια» έχουν αποτύχει. Μοιάζουν σαν εικόνες νεκρής φύσης, έξω από την πραγματική πραγματικότητα, έξω από τις επιταγές της ίδιας της ζωής.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire