Ναι μεν, αλλά...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ 

Η απόφαση των Βρυξελλών δεν είναι για πανηγυρισμούς, δεν προσφέρεται και για... κατάθλιψη. Κερδίσαμε μείωση των επιτοκίων για το δάνειο των 110 δισ., αποκομίσαμε μια παράταση του χρόνου αποπληρωμής, μπορούμε να αισιοδοξούμε και για τη δυνατότητα αγοράς εθνικών ομολόγων, τόσο από το ταμείο σταθερότητας όσο και από το μόνιμο μηχανισμό που θα το διαδεχθεί από το 2013.

Ολα αυτά, βέβαια, έναντι ενός διόλου ευτελούς αντιτίμου. Θα πρέπει η χώρα να συγκεντρώσει 50 δισ. ευρώ από την ιδιωτικοποίηση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.
Και δεν αναφερόμαστε μόνο στις δυσκολίες που αφορούν την ιδιωτικοποίηση μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΠΑ κ.ά., για τις οποίες υπάρχουν δύο διαφορετικών ειδών ενστάσεις. Οτι αποτελούν μια μόνιμη πηγή δημόσιων εσόδων, τα οποία θα χαθούν αν πουληθούν, και ότι λόγω κρίσης η χρηματιστηριακή τους αξία είναι υποδεέστερη της πραγματικής.
Αναφερόμαστε και στη γνωστή-άγνωστη δημόσια περιουσία, η οποία έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: κανένας δεν γνωρίζει ποια είναι και κατά συνέπεια τι ύψους έσοδα μπορεί αυτή να φέρει στο ενδεχόμενο πώλησης ή ενοικίασης. Το ίδιο το κράτος ποτέ δεν κατέγραψε την ακριβή περιουσία του, με αποτέλεσμα το 40% από αυτή να έχει καταπατηθεί από διάφορους επιτήδειους (ανάμεσά τους, προφανώς, και αρκετοί από αυτούς που ολοφύρονται πως η κυβέρνηση πουλάει τ' ασημικά του κράτους!).
Το στοίχημα της κυβέρνησης είναι μεγάλο για έναν επιπλέον λόγο. Υπάρχει ανάγκη πλήρους διαφάνειας σε όλα αυτά, την οποία δεν εξασφαλίζει ο βαθμός αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού...