Εχει κανείς αμφιβολία ότι Γερμανοί και άλλοι έχουν βάλει στο μάτι φιλέτα της ελληνικής δημόσιας, κινητής και ακίνητης περιουσίας; Μάλλον όχι. Η αφέλεια εκλείπει στις μέρες μας. Το ερώτημα, κατόπιν τούτου, είναι τι δυνατότητες αντιστάσεων έχουμε σ' αυτή την, ορατή διά γυμνού οφθαλμού, επιχείρηση κατάκτησης με οικονομικά μέσα μιας ευρωπαϊκής χώρας από μία ή περισσότερες οικονομικά εύρωστες.
Χώρες οι οποίες, κατά τα άλλα, είναι εταίροι και λειτουργούν βάσει συμφώνων αλληλεγγύης. Εχει καταστεί εμφανές εδώ και καιρό. Ο,τι δεν κατάφερε η Γερμανία με τα τανκς και τη φωτιά σε δύο παγκόσμιους πολέμους, το προωθεί με επιτυχία ως ηγεμονεύουσα οικονομικά μια Ευρωπαϊκή Ενωση που καμιά σχέση δεν έχει με την «Ευρώπη των Λαών» και ενώ οι ηγέτες της δείχνουν αδύναμοι να αντιταχθούν στα «θέλω» του Βερολίνου. Το άλλοτε προωθούμενο διευθυντήριο των ισχυρών είναι εδώ. Με τα θεσμικά όργανα της Ενωσης -της Επιτροπής προεξαρχούσης - να αποτελούν ορντιτάντσες της κ. Μέρκελ και του συνοδοιπόρου της Σαρκοζί, που δουλεύουν για μια οικονομική ενοποίηση στα μέτρα του κοστουμιού που εκείνοι ετοίμασαν για τους υπόλοιπους.
Δύσκολα θα υποστηριχθεί και από τον πλέον κακοπροαίρετο ότι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου δεν πέτυχε τους στόχους που είχε θέσει πηγαίνοντας στο έκτακτο συμβούλιο του Eurogroup και ότι τα μέτρα που αποφασίστηκαν στις Βρυξέλλες δεν αποτελούν ανάσα για την υπό χρεοκοπία οικονομία μας. Χρεοκοπημένη με ευθύνη μας, ασφαλώς, αφού δεν ήμασταν σε θέση να υπερασπιστούμε, επί δεκαετίες, με διαφάνεια και χωρίς απερισκεψίες τα του οίκου μας και αφεθήκαμε να πέσουμε στα νύχια αετονύχηδων και κερδοσκόπων. Πόσο βαθιά όμως είναι αυτή η ανάσα και πόσο τεχνητά ρυθμιζόμενη, κατά το δοκούν των ισχυρών που μας διαφεντεύουν, θα φανεί μάλλον γρήγορα. Τα ανταλλάγματα, λίγο ώς πολύ, είναι γνωστά. Μένει να τα δούμε να προωθούνται.
Τα κρίσιμα ερωτήματα ωστόσο είναι: α) Αν οι πολίτες αυτής της χώρας είναι σε θέση να αντέξουν κι άλλη -και δη τη μακροχρόνια- λιτότητα που προμηνύονται οι νέες υποχρεώσεις που αναλήφθηκαν την περασμένη Παρασκευή και όσες, παραπέρα, επισημοποιηθούν τη μέρα της εθνικής εορτής, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης Μαρτίου. β) Πόσο ελαφρά τη καρδία ή πόσο επώδυνα θα προχωρήσει η κυβέρνηση στην αξιοποίηση, που ισοδυναμεί με πώληση, του συνόλου ή μέρους κερδοφόρων επιχειρήσεων, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΠΑΠ, λιμάνια, κ.λπ., που βρίσκονται στο επίκεντρο του φλερτ, καιρό τώρα, ξένων ομίλων, γερμανικών, γαλλικών και άλλων. Αποτελεί δίλημμα για τον πρωθυπουργό η ιδιωτικοποίησή τους, μετά και τη δέσμευση, μέσω του κειμένου συμπερασμάτων για πώληση, στο βωμό της αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους; Παραμένει ο Γ. Παπανδρέου στην αυτοδέσμευσή του (ακραία, σύμφωνα με ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες), μετά τη συνέντευξη της τρόικας, ότι δεν θα πωληθεί δημόσια περιουσία χωρίς απόφαση της Βουλής; Αν αυτό ισχύει, τα ισχυρά μέτωπα που προβάλλουν στον εσωκομματικό ορίζοντα του ΠΑΣΟΚ είναι δύο. Σε πρώτο πλάνο, βρίσκεται αυτό των συνδικαλιστών. Σε δεύτερο και κρισιμότερο, που θα κρίνει και την τελική έκβαση, είναι αυτό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Η αναφορά, χθες, του πρωθυπουργού ότι βρισκόμαστε «στη μέση της φουρτούνας», σε συνδυασμό με την έμφαση που έδωσε στη «συλλογικότητα για τα χρόνια και τις μέρες που έρχονται», αλλά και το αίτημα για «δημιουργική αντιπολίτευση» είναι προφανές ότι δεν είναι άσχετα και προς τις δύσκολες αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει η κυβέρνησή του. Το στοίχημα όμως δεν είναι μόνο του Γ. Παπανδρέου. Ακουμπά και τον Αντ. Σαμαρά. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κινείται ρητορικά στη λογική «τα θέλω όλα, δεν δίνω τίποτα», αλλά στάθηκε ανίκανος να πείσει τους ομοϊδεάτες του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα πριν από μερικές μέρες, θα δοκιμαστεί εξόχως στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων, που αποτελούν συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας του κόμματός του. Τα τεντωμένα σχοινιά συχνά καθίστανται επικίνδυνα.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire